پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:شيرينى دنيا، تلخى آخرت است و تلخى دنيا، شيرينى آخرت.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:زنهار، كه طلب دنيايت، تو را از طلب دينت باز مدارد؛ چرا كه طالب دنيا، گاه [به مطلوبش]مى رسد و با همانچه بدان رسيده است، نابود مى شود، و گاه نمى رسد و همانچه بدان نرسيده است، مايه هلاكت او مى گردد! آنان كه در دنيا داراترند، در آخرت نادارترند، مگر كسى كه چنين و چنان كند ۲ (آن گاه حضرت با دستش پراكَنْد). به هيچ كس چيزى از دنيا داده نشد، مگر آن كه از حقّ او در آخرت كاست، حتّى سليمان بن داوود عليهماالسلام. او به جهت دنيايى كه به وى داده شد، آخرين پيامبرى است كه وارد بهشت مى شود. سرآمدِ هر خطايى، دنيادوستى است.

المعجم الكبيرـ به نقل از سلمان ـ: پيامبر خدا فرمود: «هيچ بنده اى نيست كه بخواهد در دنيا يك درجه بالا برود و بالا هم برود، مگر آن كه خداوند عز و جل او را در آخرت، يك درجه بزرگ تر از آن، پايين مى آورد». پيامبر صلى الله عليه و آله سپس اين آيه را خواند: «و قطعاً درجات آخرت، بزرگ ترند و برترى آن، بيشتر است» .

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:بر خداوند عز و جل است كه هيچ چيزى در دنيا بالا نرود، مگر اين كه آن را پايين آورد.

امام على عليه السلام:تن درستى دنيا، بيمارى است و لذّت هايش، دردند.

امام على عليه السلام:همانا دنيا وارونه و باژگونه است: خوشى هايش تيرگى مى آورند و بخشش هايش اندوه مى آورند (/ گلوگيرند)، و زندگى اش رنج است و بقايش فنا. جوينده خود را بى اختيار مى برد، و سوار خويش را به خاك هلاكت مى افكند. به كسى كه به او اعتماد كند، خيانت مى ورزد و كسى را كه بدان آرام گيرد، بى قرار (پريشان خاطر) مى سازد. اتحاد آن، به پراكندگى مى انجامد و پيوندش، به جدايى.

امام على عليه السلام ـ در توصيف دنيا ـ:قدرتش نوبتى است، عيشش تيره است، گوارايش شور است، شيرينش تلخ است، غذايش زهر است، ريسمان هايش پوسيده است، زنده اش دست خوش مرگ است، سالمش در معرض بيمارى است، دارايى اش از كف رفتنى است، قدرتمندش شكست خوردنى است، ثروتمندش اسير [رنج و گرفتارى] است، و پناهنده به آن، تاراج شونده است.

امام على عليه السلام ـ در نكوهش دنيا ـ:عزّتش خوارى، و جدّى اش شوخى، و بلندى اش پستى است.

امام على عليه السلام:زيادِ دنيا اندك است، و عزّتش خوارى، و زيورهايش گم راه كننده، ودِهِش هايش مايه گرفتارى.

امام على عليه السلام:قدرت دنيا، خوارى است و بلندى اش، پستى.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:شيرينى دنيا، تلخى آخرت است و تلخى دنيا، شيرينى آخرت.

امام على عليه السلام:تلخى دنيا، شيرينى آخرت است و شيرينى دنيا، تلخى آخرت.

امام على عليه السلام:شيرينى دنيا، موجب تلخى آخرت و بدى عاقبت مى شود.

عيسى عليه السلام ـ به حواريان ـ:اى گروه حواريان! نان جوين و گياه زمين و آب بى مزه ۴ بخوريد و از خوردن نان گندم پرهيز كنيد؛ چرا كه شما از عهده شُكرش برنمى آييد. و بدانيد كه شيرينى دنيا، تلخى آخرت است، و بدترين تلخى دنيا، شيرينى آخرت است.

امام على عليه السلام:ثروت دنيا، فقر آخرت است.

امام على عليه السلام:آنچه در دنيا مى افزايد، در آخرت مى كاهد، و آنچه در دنيا مى كاهد، در آخرت مى افزايد.

امام على عليه السلام:توانگرترينِ مردم در آخرت، درويش ترينِ آنان در دنياست، و بهره مندترينِ مردم از آخرت، كم بهره ترينِ آنان از دنياست.

امام صادق عليه السلام:ما البتّه دنيا را دوست داريم؛ امّا اين كه به ما داده نمى شود، برايمان بهتر است. به هيچ كس چيزى از دنيا داده نشد، مگر آن كه از بهره او در آخرت كم شد.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:خداوند به هيچ بنده مؤمنى بهره اى از دنيا نداد، مگر آميخته با تيرگى، تا آن، سهم او از پاداش خداوند [در آخرت [نباشد، و تا خداوند، زلالى زندگى آخرت را برايش كامل گرداند.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:«زنهار، كه طلب دنيايت، تو را از طلب دينت باز مدارد؛ چرا كه طالب دنيا، گاه [به مطلوبش [مى رسد و با همانچه بدان رسيده است، نابود مى شود، و گاه نمى رسد و همانچه بدان نرسيده است، مايه هلاكت او مى گردد! آنان كه در دنيا داراترند، در آخرت نادارترند، مگر كسى كه چنين و چنان كند» و با دستش پراكند. ۲ «به هيچ كس چيزى از دنيا داده نشد، مگر آن كه از حقّ او در آخرت كاست، حتّى سليمان بن داوود عليه السلام. او به خاطر دنيايى كه به وى داده شد، آخرين پيامبرى است كه وارد بهشت مى شود. ريشه (/سرآمدِ) هر خطايى، دنيادوستى است».