فیلترها
نتایج جستجو برای «بخشنده»: ۲۷۹ حدیث
عنه عليه السلام:مَن عَقَلَ سَمَحَ. ۱
امام على عليه السلام:آن كه خردمند شود، بخشنده مى گردد.
۱.غرر الحكم: ح 7695.
بحار الأنوار عن نَوفٍ البِكالِيّ:رَأَيتُ أميرَالمُؤمِنينَ ـ صَلَواتُ اللّهِ عَلَيهِ ـ مُوَلِّيا مُبادِرا، فَقُلتُ: أينَ تُريدُ يا مَولايَ؟ فَقالَ: دَعني يا نَوفُ، إنَّ آمالي تُقَدِّمُني فِي المَحبوبِ، فَقُلتُ: يا مَولايَ وما آمالُكَ؟ قالَ: قَد عَلِمَهَا المَأمولُ وَاستَغنَيتُ عَن تَبييِنها لِغَيرِهِ، وكَفى بِالعَبدِ أدَبا أن لا يُشرِكَ في نِعَمِهِ وإرَبِهِ ۱ غَيرَ رَبِّهِ.
فَقُلتُ: يا أميرَ المُؤمِنينَ إنّي خائِفٌ عَلى نَفسي مِنَ الشَّرَهِ ۲، وَالتَّطَلُّعِ إلى طَمَعٍ مِن أطماعِ الدُّنيا.
فَقالَ لي: وأينَ أنتَ عَن عِصمَةِ الخائِفينَ وكَهفِ العارِفينَ؟!
فَقُلتُ: دُلَّني عَلَيهِ!
قالَ: اللّهُ العَلِيُّ العَظيمُ؛ تَصِلُ أمَلَكَ بِحُسنِ تَفَضُّلِهِ، وتُقبِلُ عَلَيهِ
بِهَمِّكَ، وأعرِض
بحارالأنوارـ به نقل از نَوف بِكالى ـ: اميرمؤمنان ـ كه درودهاى خدا بر او باد ـ را ديدم كه پشت كرده، شتابان مى رود. گفتم: كجا مى روى، سروَرم؟
فرمود: «رهايم كن، اى نوف! آرزوهايم مرا به سوى معشوق مى رانَد.
گفتم: سرورم! آرزوهايت چيست؟
فرمود: «آن كه آرزويم به اوست، خود، آنها را مى داند و مرا نيازى نيست تا آنها را به غير او بازگويم. در ادب بنده، همين بس كه در برخوردارى ها و نيازهايش، كسى جز خداوندگار خويش را شريك نگردانَد».
گفتم: اى اميرمؤمنان! من از آزمندى و چشمداشت به آرزويى از آرزوهاىِ دنيوى بر نفس خويش بيمناكم.
فرمود: «چرا به حمايتگاه بيمناكان و پناهگاه خداشناسان، پناه نمى برى؟».
گفتم: آن را نشانم بده.
فرمود: «خداوندِ والا و بزرگ. آرزويت را به حُسنِ تفضّل او پيوند بزن و با تمام
۱.الأرَب: الحاجة (المصباح المنير: ص 11 «أرب»).
۲.الشَّرَه: أسوَأ الحِرص؛ وهو غلبة الحِرص (لسان العرب: ج 13 ص 506 «شره»).
۳.الخامل: الخفيّ الساقط الذي لا نباهة له، يقال: هو خامِل الذِّكر، خَمَل يخمُل خُمولاً وأخملَه اللّه (لسان العرب: ج 11 ص 221 «خمل»).
۴.فَدَحَته: أثقَلَته (النهاية: ج 3 ص 419 «فدح»).
۵.عَضضْتُ اللقمةَ، وبِها، وعليها، عَضّا: أمسَكتُها بالأسنان (مجمع البحرين: ج2 ص1231 «عضض»).
۶.اُولِع بالشيءِ فهو مُولَعٌ به: أي مُغرىً به (الصحاح: ج 3 ص 1304 «ولع»).
۷.زَوى: جمع (لسان العرب: ج 14 ص 365 «زوي»).
۸.الوَجَل: الفزع (النهاية: ج 5 ص 157 «وجل»).
۹.الكِلاءة: الحفظ والحراسة (النهاية: ج 4 ص 194 «كلأ»).
۱۰.الكُنْه: نهاية الشيء وحقيقته (لسان العرب: ج 13 ص 537 «كنه»).
۱۱.بحار الأنوار: ج 94 ص 94 ح 12 نقلاً عن الكتاب العتيق الغروي.
۱۲.جمله فإن أجلك بها فأنا الضامن. ظاهراً معناى محصلى ندارد و احتمال تصحيف در عبارت وجود دارد. احتمال دارد فَإنْ أجَّلْتَ باشد. در اين صورت، يعنى آنچه به قلب وارد مى شود [از ناراستى و نادرستى ها] آن را درمان كنى، من ضامنم كه جايگزين بهترين برايش بيايد. گفتنى است: إجل در لغت به معناى درمان كردن است. بى إجل أجلّوني اى داووني منه (لسان العرب، ماده اجل).
الإمام زين العابدين عليه السلامـ في دُعاءِ يَومِ عَرَفَةَ ـ: يا أمَلي، يا رَجائي، يا خَيرَ مُستَغاثٍ، يا أجوَدَ المُعطينَ، يا مَن سَبَقَت رَحمَتُهُ غَضَبَهُ، يا سَيِّدي ومَولايَ وثِقَتي ورَجائي ومُعتَمَدي، ويا ذُخري وظَهري وعُدَّتي وغايةً أمَلي ورَغبَتي. ۱
امام زين العابدين عليه السلامـ در دعاى روز عرفه ـ: اى آرزوى من، اى اميد من، اى بهترين كسى كه از او يارى مى طلبند، اى بخشنده ترينِ بخشندگان، اى كسى كه مهرش بر خشمش پيشى دارد، اى آقاى من، مولاى من، مورد وثوق من، اميد من، تكيه گاه من، اى اندوخته من، پشتوانه من، ساز و برگ من، و غايت آرزو و اشتياق من!
۱.مصباح المتجهّد: ص 695 ح 771، الإقبال: ج 2 ص 108، المزار للمفيد: ص 161، المزار الكبير: ص 454 كلاهما من دون إسنادٍ إلى المعصوم، بحار الأنوار: ج 98 ص 232.
الأمالي للطوسي عن محمّد بن عَجلانَ:أصابَتني فاقَةٌ شَديدَةٌ ولا صَديقَ لِمَضيقٍ، ولَزِمَني دَينٌ ثَقيلٌ وغَريمٌ يَلَجُّ بِاقتِضائِهِ، فَتَوَجَّهتُ نَحوَ دارِالحَسَنِ بنِ زَيدٍ ـ وهُوَ يَومَئِذٍ أميرُ المَدينَةِ ـ لِمَعرِفَةٍ كانَت بَيني وبَينَهُ.
و شَعَرَ بِذلِكَ مِن حالي مُحَمَّدُ بنُ عَبدِ اللّهِ بنِ عَلِيِّ بنِ الحُسَينِ، وكانَ بَيني وبَينَهُ قَديمُ مَعرِفَةٍ، فَلَقِيَني فِي الطَّريقِ فَأَخَذَ بِيَدي وقالَ لي: قَد بَلَغَني ما أنتَ بِسَبيلِهِ، فَمَن تُؤَمِّلُ لِكَشفِ ما نَزَلَ بِكَ؟ قُلتُ: الحَسَنَ بنَ زَيدٍ، فقال: إذا لا تُقضى حاجَتُكَ ولا تُسعَفُ بِطَلِبَتِكَ، فَعَلَيكَ بِمَن يَقدِرُ عَلى ذلِكَ وهُوَ أجوَدُ الأَجوَدينَ، فَالتَمِس ما تُؤَمِّلُهُ مِن قِبَلِهِ؛ فَإِنّي سَمِعتُ ابنَ
الأمالى، طوسىـ به نقل از محمّد بن عجلان ـ: به تنگ دستى شديدى گرفتار شدم و دوست غمخوارى هم نداشتم. قرض سنگينى بالا آوردم و طلبكارى داشتم كه مرتّب پولش را از من مى طلبيد. ناچار، رهسپار سراى حسن بن زيد ـ كه در آن وقت امير مدينه بود و ميان ما آشنايى اى بود ـ، شدم.
محمّد بن عبد اللّه بن على بن حسين كه با هم آشنايى ديرينه اى داشتيم، از حال و روز من آگاه شد. در راه، مرا ديد و دستم را گرفت و گفت: شنيده ام كه در مضيقه هستى. براى رفع گرفتارى ات به چه كسى اميد بسته اى؟
گفتم: به حسن بن زيد.
گفت: در اين صورت، حاجتت برآورده نمى شود و به خواسته ات نمى رسى. نزد كسى برو كه قادر به اين كار باشد و از هر بخشنده اى بخشنده تر است. براى رفع گرفتارى ات به او اميد ببند؛ چرا كه من از پسر عمويم جعفر بن محمّد
۱.في المصدر «فيما بوس»، والتصويب من بحار الأنوار.
۲.في عدّة الداعي: «أن جاءني اللّه برزقٍ.».
۳.الأمالي للطوسي: ص 584 ح 1208، الكافي: ج 2 ص 66 ح 7 عن الحسين بن علوان نحوه، عدّة الداعي: ص 123؛ الفردوس: ج 5 ص 249 ح 8097 عن أبي ذرّ الغفاري عنه صلى الله عليه و آله وفيه من «يقول اللّه عزّوجلّ: لاقطِّعَنَّ أمل.» إلى «ولم يراقبني»، كنز العمّال: ج 6 ص 629 ح 17145 نقلاً عن ابن النجّار عن سعيد بن عبد الرحمن وكلاهما نحوه.
الكافي عن عبد الرحمن بن أبي نجران:كَتَبتُ إلى أبي جَعفَرٍ عليه السلام ـ أو قُلتُ لَهُ ـ: جَعَلَنِيَ اللّهُ فِداكَ! نَعبُدُ الرَّحمنَ الرَّحيمَ الواحِدَ الأَحَدَ الصَّمَدَ؟ قالَ: فَقالَ: إِنَّ مَن عَبَدَ الاِسمَ دونَ المُسَمّى بِالأَسماءِ أشرَكَ وكَفَرَ وجَحَدَ ولَم يَعبُد شَيئا، بَلِ اعبُدِ اللّهَ الواحِدَ الأَحَدَ الصَّمَدَ المُسَمّى بِهذِهِ الأَسماءِ دونَ الأَسماءِ، إِنَّ الأَسماءَ صِفاتٌ وَصَفَ بِها نَفسَهُ. ۱
الكافىـ به نقل از عبد الرحمان بن ابى نجران ـ: به امام باقر عليه السلام نوشتم (/به ايشان گفتم): خداوند، مرا فدايت كند! ما بخشنده مهربان، يگانه يكتاى بى نياز را مى پرستيم؟
فرمود: «هر كه نام را به جاى ناميده شده به نام ها بپرستد، مشرك و كافر و منكر است و چيزى نپرستيده است؛ بلكه تو خداى يگانه يكتاى بى نيازى را كه ناميده شده به اين نام هاست، عبادت كن، نه نام ها را. نام ها، صفاتى هستند كه او با آنها صفات خود را بيان كرده است».
۱.الكافي: ج 1 ص 87 ح 3.
الإمام العسكريّ عليه السلامـ في تَفسيرِ «بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَـنِ الرَّحِيمِ» ـ: اللّهُ هُوَ الَّذي يَتَأَلَّهُ إلَيهِ عِندَ الحَوائِجِ وَالشَّدائِدِ كُلُّ مَخلوقٍ عِندَ انقِطاعِ الرَّجاءِ مِن كُلِّ مَن هُوَ دونَهُ، وتَقَطُّعِ الأَسبابِ مِن جَميعِ ما سِواهُ، يَقولُ: بِسمِ اللّهِ؛ أي أستَعينُ عَلى اُموري كُلِّها بِاللّهِ الَّذي لا تَحِقُّ العِبادَةُ إلّا لَهُ، المُغيثِ إذَا استُغيثَ، وَالمُجيبِ إذا دُعِيَ.
وهُوَ ما قالَ رَجُلٌ لِلصّادقِ عليه السلام: يَابنَ رَسولِ اللّهِ، دُلَّني عَلَى اللّهِ ما هُوَ؟ فَقَد أكثَرَ عَلَيَّ المُجادِلونَ وحَيَّروني!
فَقالَ لَهُ: يا عَبدَ اللّهِ، هَل رَكِبتَ سَفينَةً قَطُّ؟ قالَ: نَعَم.
قالَ: فَهَل كُسِرَ بِكَ حَيثُ لا سَفينَةَ تُنجيكَ ولا سِباحَةَ
امام عسكرى عليه السلامـ در تفسير «بسم اللّه الرحمن الرحيم» ـ: اللّه، آن موجودى است كه هر آفريده اى به هنگام نيازها و سختى ها، آن گاه كه اميدش از هر آنچه جز اوست، قطع و رشته ها از ما سواى او به كلّى بُريده مى شود، به او پناه مى برد، مى گويد: «بسم اللّه»؛ يعنى در همه كارهايم از آن خدايى كمك مى جويم كه پرستش، جز حقّ او نيست؛ همو كه هر گاه فريادخواهى شود، به فرياد مى رسد، و هر گاه او را بخوانند، پاسخ مى دهد.
اين، همان چيزى است كه مردى به امام صادق عليه السلام گفت: اى فرزند پيامبر خدا! مرا به خدا راه نمايى كن كه چيست؟ زيرا مجادله كنندگان، بر من هجوم آورده اند و سرگشته ام ساخته اند!
به او فرمود: «اى بنده خدا! آيا هرگز سوار كشتى شده اى؟».
گفت: آرى.
فرمود: «آيا شده كه كشتى ات درهم شكند و نه
۱.الوَصْمُ: العَيب والعار. يقال: ما في فلان وَصمة (الصحاح: ج 5 ص 2052 «وصم»).
۲.الأنعام: 40 و 41.
۳.التوحيد: ص 230 ح 5، معاني الأخبار: ص 4 ح 2 وفيه إلى «حيث لا مغيث»، التفسير المنسوب إلى الإمام العسكري عليه السلام: ص 21 ح 5 و 6 و 7 وص 27 ح 9 كلّها عن محمّد بن زياد ومحمّد بن سيّار، بحار الأنوار: ج 92 ص 232 ح 14 وص 240 ح 48.
الدر المنثور عن اُمّ سلمة:قَرَأَ رَسولُ اللّهِ صلى الله عليه و آله: «بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَـنِ الرَّحِيمِ * الْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ الْعَــلَمِينَ * الرَّحْمَـنِ الرَّحِيمِ * مَــلِكِ يَوْمِ الدِّينِ * إِيَّاكَ نَعْبُدُ وَ إِيَّاكَ نَسْتَعِينُ * اهْدِنَا الصِّرَ طَ الْمُسْتَقِيمَ * صِرَ طَ الَّذِينَ أَنْعَمْتَ عَلَيْهِمْ غَيْرِ الْمَغْضُوبِ عَلَيْهِمْ وَ لَا الضَّالِّينَ» ، وقالَ: هِيَ سَبعٌ يا اُمَّ سَلَمَةَ. ۱
الدرّ المنثورـ به نقل از اُمّ سلمه ـ: پيامبر خدا خواند: « «به نام خداوند بخشنده مهربان. ستايش، خداى را كه پروردگار جهانيان است. بخشنده مهربان است. صاحب روز جزاست. تنها تو را مى پرستيم و تنها از تو يارى مى خواهيم. ما را به راه راست. راه نمايى كن؛ راه آنان كه به ايشان نعمت دادى، نه آنان كه مورد خشم قرار گرفته اند و نه گم راهان» »، و فرمود: «اين، شد هفت آيه، اى امّ سلمه!».
۱.الدرّ المنثور: ج 1 ص 12 نقلاً عن ابن الأنباري في المصاحف.
الزهد للحسين بن سعيد عن زرارة:قُلتُ لِأَبي جَعفَرٍ عليه السلام: النّاسُ يَروونَ عَن رَسولِ اللّهِ صلى الله عليه و آله أنَّهُ قالَ: أشرَفُكُم فِي الجاهِلِيَّةِ أشرَفُكُم فِي الإِسلامِ.
فَقالَ عليه السلام: صَدَقوا، ولَيسَ حَيثُ تَذهَبونَ، كانَ أشرَفُهُم فِي الجاهِلِيَّةِ أسخاهُم نَفساً، وأحسَنَهُم خُلقاً، وأحسَنَهُم جِواراً، وأكَفَّهُم أذًى، فَذلِكَ الَّذي إذا أسلَمَ لَم يَزِدهُ إسلامُهُ إلّا خَيراً. ۱
الزهد، حسين بن سعيدـ به نقل از زراره ـ: به امام باقر عليه السلام گفتم: مردم نقل مى كنند كه پيامبر خدا فرمود: «گرامى ترينِ شما در جاهليّت، گرامى ترينِ شما در دوران اسلام است».
امام باقر عليه السلام فرمود: «راست مى گويند؛ ولى نه آن گونه كه شما گمان مى كنيد. شريف ترين مردمان در جاهليّت، كسانى بودند كه از همه بخشنده تر، خوشْ اخلاق تر، همسايه دارتر و بى آزارتر بودند. اينان اگر اسلام بياورند، اسلام جز بر خوبى شان نمى افزايد».
۱.الزهد للحسين بن سعيد: ص 59 ح 157.
رسول اللّه صلى الله عليه و آله:المُؤمِنُ لَيِّنٌ هَيِّنٌ سَمحٌ، لَهُ خُلُقٌ حَسَنٌ، وَالكافِرُ فَظٌّ غَليظٌ لَهُ خُلُقٌ سَيِّئٌ، وفيهِ جَبَرِيَّةٌ. ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:مؤمن، نرم و رام و بخشنده است و خوى خوش دارد. كافر، درشتْ خوى و خشن و بد اخلاق است و روحيه زورگويى دارد.
۱.الأمالي للطوسي: ص 366 ح 777.
رسول اللّه صلى الله عليه و آلهـ فِي الدُّعاءِ ـ: سُبحانَهُ مِن جوادٍ ما أَفضَلَهُ، وسُبحانَهُ مِن مُفضِلٍ ما أَنعَمَهُ. ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آلهـ در دعا ـ: پاك است بى عوضْ بخشنده اى كه چه بيش از استحقاقْ بخشنده است! پاك است بيش از استحقاقْ بخشنده اى كه چه نعمت دهنده است!
۱.مهج الدعوات: ص 110.
کلیدواژه‌ها حکمت نامه پیامبر اعظم در یک نگاهحکمت های اعتقادیایمان به خداشناخت اسما و صفات خدا +1 مورد دیگر
عنه صلى الله عليه و آلهـ كانَ إِذا أَتاهُ الأَمرُ ممّا يُعجِبُهُ قالَ ـ: الحَمدُ للّهِِ المُنعِمِ المُفضِلِ، الَّذي بِنِعمَتِهِ تَتِمُّ الصالِحاتُ. ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آلهـ وقتى به چيزى بر مى خورْد كه او را خوش حال مى كرد ـ: ستايش، براى خداى نعمت دهنده و بيش از استحقاقْ بخشنده است؛ كسى كه با نعمت او، نيكى ها به انجام مى رسند.
۱.المصنف لابن أبي شيبة: ج 7 ص 90 ح 1.
کلیدواژه‌ها حکمت نامه پیامبر اعظم در یک نگاهحکمت های اعتقادیایمان به خداشناخت اسما و صفات خدا +1 مورد دیگر
رسول اللّه صلى الله عليه و آله:إِنَّما أَنَا مُبَلِّغٌ وَاللّهُ يَهدي، وقاسِمٌ وَاللّهُ يُعطي. ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:من، تنها پيام رسانم و خدا، هدايت مى كند. من، تنها تقسيم كننده ام و خدا، بخشنده است.
۱.مسند ابن حنبل: ج 6 ص 33 ح 16934.
کلیدواژه‌ها حکمت نامه پیامبر اعظم در یک نگاهحکمت های اعتقادیایمان به خداشناخت اسما و صفات خدا +1 مورد دیگر
رسول اللّه صلى الله عليه و آله:مَن أصابَ فِي الدُّنيا ذَنبا فَعوقِبَ بِهِ، فَاللّهُ أعدَلُ مِن أن يُثَنِّيَ عُقوبَتَهُ عَلى عَبدِهِ، ومَن أذنَبَ ذَنبا فِي الدُّنيا فَسَتَرَهُ اللّهُ عَلَيهِ، فَاللّهُ أكرَمُ مِن أن يَعودَ في شَيءٍ قَد عَفا عَنهُ. ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هر كس در دنيا به گناهى گرفتار آيد و كيفر شود، خداوند، دادگرتر از آن است كه كيفر آن را بر بنده اش تكرار نمايد، و هر كس در دنيا به گناهى مرتكب شود و خداوندْ آن را بپوشاند، خداوند، بخشنده تر از آن است كه به چيزى كه گذشت كرده است، باز گردد.
۱.سنن ابن ماجة: ج 2 ص 868 ح 2604.
الكافي:أتى جَبرَئيلُ عليه السلام إلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه و آله فَقالَ لَهُ: إنَّ رَبَّكَ يَقولُ لَكَ: إذا أرَدتَ أن تَعبُدَني يَوما ولَيلَةً حَقَّ عِبادَتي فَارفَع يَدَيكَ إلَيَّ وقُل: «. اللّهُمَّ لَكَ الحَمدُ حَمدا أبَدا، أنتَ حَسَنُ البَلاءِ، جَليلُ الثَّناءِ، سابِغُ ۱ النَّعماءِ، عَدلُ القَضاءِ، جَزيلُ العَطاءِ». ۲
الكافى:جبرئيل عليه السلام به حضور پيامبر صلى الله عليه و آله رسيد و گفت: پروردگارت به تو مى فرمايد: «هر گاه خواستى روز و شبى را، چنان كه شايسته من است، عبادتم نمايى، دستانت را به سويم بر آور و بگو: «. خدايا! ستايش جاويد، از آنِ توست. تو نيكو آزماينده، زيبا ثنا، بسيار نعمت دهنده، به دادگرىْ داورى كننده، و بسيارْ بخشنده اى».
کلیدواژه‌ها قضا و قدرحکمت نامه پیامبر اعظم در یک نگاهحکمت های اعتقادیویژگی های قضا و قدر +1 مورد دیگر
رسول اللّه صلى الله عليه و آله:يا اللّهُ يا اللّهُ يا اللّهُ الرَّحمنُ الرَّحيمُ، ارحَمني رَحمَةً تُطفِئُ بِها غَضَبَكَ، وتَكُفُّ بِها عَذابَكَ، وتَرزُقُني بِها سَعادَةً مِن عِندِكَ. ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:اى خدا! اى خدا! اى خداى بخشنده مهربان! بر من رحمتى ارزانى بدار كه با آن، خشم خود را خاموش كنى و عذابت را باز دارى و نيك بختى نزد خودت را نصيبم فرمايى.
۱.مكارم الأخلاق: ج 2 ص 143 ح 2354.
کلیدواژه‌ها قضا و قدرحکمت نامه پیامبر اعظم در یک نگاهحکمت های اعتقادیتقدیر خوش بختی و بدبختی +1 مورد دیگر
الغارات عن إبراهيم بن محمّدـ مِن وُلدِ عليٍّ عليه السلام ـ: كانَ عليٌّ عليه السلام إذا نَعَتَ النَّبيَّ صلى الله عليه و آله قالَ: هو خاتَمُ النَّبيّينَ، أجوَدُ النّاسِ كَفّا، وأجرَأُ النّاسِ صَدرا، وأصدَقُ النّاسِ لَهجَةً وأوفَى النّاسِ ذِمَّةً، وأليَنُهُم عَريكَةً، وأكرَمُهُم عِشرَةً. (مَن رَآهُ بَديهَةً هابَهُ، ومَن خالَطَهُ مَعرِفَةً أحَبَّهُ، يَقولُ ناعِتُهُ: لَم أرَ قَبلَهُ ولا بَعدَهُ مِثلَهُ). ۱
الغاراتـ به نقل از ابراهيم بن محمّد، يكى از نوادگان على عليه السلام ـ: على عليه السلام هر گاه پيامبر صلى الله عليه و آله را وصف مى كرد، مى فرمود: «او خاتم پيامبران است. بخشنده ترينِ مردم بود و دليرترين و راستگوترين و پايبندترينِ آنان به پيمان. از همه نرم خوتر بود و رفتارش بزرگوارانه تر. هر كس بدون سابقه قبلى وى را مى ديد، هيبتش او را مى گرفت و هر كه با وى معاشرت مى كرد و او را مى شناخت، دوستدارش مى شد. هر كه مى خواست او را وصف كند، مى گفت: نظير او را در گذشته و حال نديده ام».
۱.الغارات: ج 1 ص 167.
الإمام عليّ عليه السلام:إذا رَأَيتُم خَيرا فَأَعينوا عَلَيهِ، وإذا رَأَيتُم شَرّا فَاذهَبوا عَنهُ؛ فَإِنَّ رَسولَ اللّهِ صلى الله عليه و آله كانَ يَقولُ: يَابنَ آدَمَ، اِعمَلِ الخَيرَ ودَعِ الشَّرَّ، فَإِذا أنتَ جَوادٌ قاصِدٌ. ۱
امام على عليه السلام:هر گاه كار نيكى ديديد، ياور آن باشيد و چون كار بدى ديديد، از آن فاصله بگيريد؛ چرا كه پيامبر خدا مى فرمود: «اى فرزند آدم! نيكى كن و بدى را وا گذار تا بخشنده اى ميانه رو باشى».
۱.نهج البلاغة: الخطبة 176.
کلیدواژه‌ها حکمت نامه پیامبر اعظم در یک نگاهحکمت های مربوط به جهان و انسانخیرتشویق به خیر +1 مورد دیگر
الكافي عن جابر بن عبد اللّه:قالَ رَسولُ اللّهِ صلى الله عليه و آله: ألا اُخبِرُكُم بِخَيرِ رِجالِكُم؟
قُلنا: بَلى يا رَسولَ اللّهِ.
قالَ: إنَّ مِن خَيرِ رِجالِكُمُ التَّقِيَّ النَّقِيَّ، السَّمحَ الكَفَّينِ، النَّقِيَّ الطَّرَفَينِ، البَرَّ بِوالِدَيهِ، ولا يُلجِئُ عِيالَهُ إلى غَيرِهِ. ۱
الكافىـ به نقل از جابر بن عبد اللّه ـ: پيامبر خدا فرمود: «آيا شما را به بهترين مردانتان خبر دهم؟».
گفتيم: آرى، اى پيامبر خدا!
فرمود: «از بهترين مردان شما، كسى است كه پرهيزگار و پاك باشد، دستانى بخشنده و دامنى پاك داشته باشد و به پدر و مادر خود، نيكوكار باشد و خانواده خود را به ديگران وا نگذارد».
۱.الكافي: ج 2 ص 57 ح 7.
عنه صلى الله عليه و آله:السَّخِيُّ قَريبٌ مِنَ اللّهِ، قَريبٌ مِن الجَنَّةِ، قريبٌ مِن الناسِ. ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:بخشنده، به خدا و مردم و بهشت، نزديك است.
۱.مشكاة الأنوار: ص 409.
رسول اللّه صلى الله عليه و آله:السَّخِيُّ بِما مَلَكَ وأرادَ به وَجهَ اللّهِ، وأمّا السَّخِيُّ في مَعصيَةِ اللّهِ فَحَمّالُ سَخَطِ اللّهِ وغَضَبِهِ، وهُو أبخَلُ الناسِ على نَفسِهِ فكَيفَ لِغَيرِهِ! ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:بخشنده، كسى است كه در اموال خود و براى رضاى خدا، بخشندگى داشته باشد. كسى كه در راه معصيت خدا دست و دل باز باشد، خشم و ناخشنودىِ خدا را براى خود آورده است. چنين كسى، بخيل ترينِ مردمان نسبت به خود است؛ چه رسد به ديگران!
۱.بحار الأنوار: ج 71 ص 355 ح 17.
نمایش ۱ تا ۲۰ از ۲۷۹