پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:مردم در دنيا، ميهمان هستند و آنچه در اختيار دارند، عاريت است. ميهمان، رفتنى است و عاريت، پس دادنى.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آلهـ در حديث انذار عشيره ۳ ـ: اى فرزندان عبد المطّلب! به خدا سوگند، من در ميان عرب، جوانى را نمى شناسم كه براى قوم خويش، بهتر از آن چيزى آورده باشد كه من براى شما آورده ام. من، خير دنيا و آخرت را براى شما آورده ام.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:خداوند، هيچ كار نيكى از مؤمن را ناديده نمى گيرد؛ بلكه به ازاىِ آن در دنيا عطا مى شود و در آخرت، پاداش مى يابد.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:با همّت ترينِ مردم، مؤمنى است كه به كار دنيا و آخرتش اهتمام مى ورزد.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:بهترينِ شما كسى نيست كه دنيايش را به خاطر آخرتش و يا آخرتش را به خاطر دنيايش وا گذارد؛ بلكه آن كس است كه از هر دوى اينها بهره اش را بر گيرد؛ چرا كه دنيا وسيله رسيدن به آخرت است. سربارِ ديگران نباشيد.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:دنيا، كشتزار آخرت است.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:بنده بايد از دنياى خويش براى آخرتش، از زندگى اش براى مرگش و از جوانى اش براى پيرى اش توشه برگيرد؛ چرا كه دنيا براى شما آفريده شده است و شما براى آخرت، آفريده شده ايد.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:بنده مؤمن، بايد از خود براى خود، و از دنياى خود براى آخرتش بهره برگيرد.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:مؤمن، توشه فراهم مى آورد و كافر به كامجويى مى گذرانَد.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:به دنيا ناسزا مگوييد كه نيكو مَركبى است براى مؤمن. به وسيله آن به خوبى مى رسد و از بدى مى رَهَد. هر گاه بنده بگويد: «لعنت خدا بر دنيا!»، دنيا مى گويد: لعنت خدا بر نافرمان ترينِ ما از پروردگارش.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:خوبْ سرايى است دنيا براى كسى كه از آن براى آخرتش توشه برگيرد تا پروردگارش را خشنود گرداند و بد سرايى است براى كسى كه دنيا، او را از آخرتش باز دارد و نگذارد كه موجبات خشنودى پروردگارش را فراهم آورد! هر گاه بنده بگويد: «ننگ بر دنيا!»، دنيا مى گويد: ننگ بر نافرمان ترينِ ما از پروردگارش.

امام على عليه السلام:پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود: «رهبانيت ۳ و سياحت و زَم (يعنى سكوت)، در امّت من نيست».

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:از در آمدن به جامه راهبان بپرهيزيد، كه هركس رهبانيت پيشه كند تا به راهبان همانندى بجويد، از من نيست و هركس گوشت خوردن را ترك كند و آن را بر خويشتن حرام سازد، از من نيست و هر كس از سرِ بيزارى ترك زن كند، از من نيست.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:ازدواج كنيد؛ چرا كه من، در روز قيامت به وجود شما بر امّت ها مباهات مى كنم. مانند نصارا، رهبانيت پيشه مسازيد.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:در اسلام، خواجه كردن و كليسا ساختن، روا نيست.

امام صادق عليه السلام:همسر عثمان بن مظعون، نزد پيامبر صلى الله عليه و آله آمد و گفت: اى پيامبر خدا! عثمان، كارش اين شده كه روزها را روزه بگيرد و شب ها را به عبادت بگذراند. پيامبر خدا، پاى افزار به دست و خشمناك، بيرون شد تا نزد عثمان آمد. او را مشغول نماز خواندن يافت. عثمان با ديدن پيامبر خدا نمازش را سلام داد. پيامبر صلى الله عليه و آله به او فرمود: «اى عثمان! خداوند متعال، مرا با رَهبانيت نفرستاده؛ بلكه با آيين مستقيم و ساده و آسانگير، فرستاده است. من، هم نماز مى خوانم، هم روزه مى گيرم و هم به همسرم مى رسم. پس، هر كه آيين مرا دوست دارد، بايد از سنّت من پيروى كند، و از سنّت من است نزديكى كردن».

امام صادق عليه السلام:سه زن نزد پيامبر صلى الله عليه و آله آمدند. يكى از آنها گفت: شوهرم گوشت نمى خورَد. ديگرى گفت: شوهرم بوى خوش نمى بويد. سومى گفت: شوهرم به زنان نزديك نمى شود. پيامبر خدا، رداكِشان بيرون رفت و بر منبر شد و حمد و ثناى الهى به جاى آورد و سپس فرمود: «عدّه اى از ياران مرا چه شده است كه گوشت نمى خورند و عطر نمى بويند و به زنان نزديك نمى شوند؟! بدانيد كه من، خود، گوشت مى خورم و عطر مى بويم و پيش زنان مى روم. پس، هر كه از سنّت من روى گردانَد، از من نيست».

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:از فهميدگىِ مرد است كه معيشتش را درست كند، و تلاش براى آنچه تو را سر و سامان مى بخشد، از دنيادوستى ات به شمار نمى آيد.

صحيح البخارىـ به نقل از اَنَس ـ: بيشترين دعاى پيامبر صلى الله عليه و آله اين بود: «بار خدايا، اى پروردگار ما! در دنيا به ما نيكى و در آخرت نيز نيكى عطا فرما، و ما را از عذاب آتش، نگه دار».

الأمالى، طوسىـ به نقل از ابو برده اَسلَمى، از پدرش ـ: پيامبر خدا، پس از خواندن نماز صبح، با صداى بلند، طورى كه يارانش بشنوند، سه بار مى گفت: «بار خدايا! دين مرا كه مايه مصونيت من قرارش داده اى، برايم اصلاح فرما». سه بار مى گفت: «بار خدايا! دنياى مرا كه معاش مرا در آن قرار داده اى، برايم اصلاح فرما». سه بار مى گفت: «بار خدايا! آخرت مرا كه بازگشتم را به آن قرار داده اى، اصلاح كن». سه بار مى گفت: «بار خدايا! من از خشم تو به خشنودى تو پناه مى برم، و از كيفر تو به گذشتت پناه مى برم». سه بار هم مى گفت: «بار خدايا! من از تو به تو پناه مى برم. آنچه را تو عطا كنى، چيزى مانعش نمى شود، و آنچه را تو ندهى، كسى نمى تواند عطايش كند و توانگرىِ توانگر در برابر تو به كارش نمى آيد».