فیلترها
نتایج جستجو برای «انواع ستم»: ۹ حدیث
رسول اللّه صلى الله عليه و آله:الدَّواوينُ عندَ اللّهِ عز و جل ثلاثةٌ: دِيوانٌ لا يَعبَأُ اللّهُ بهِ شيئا، ودِيوانٌ لا يَترُكُ اللّهُ مِنهُ شيئا، وديوانٌ لا يَغفِرُهُ اللّهُ، فأمّا الدِّيوانُ الذي لا يَغفِرُهُ اللّهُ فالشِّركُ بِاللّه قالَ اللّهُ عز و جل: «وَ مَن يُشْرِكْ بِاللّهِ فَقَدْ حَرَّمَ اللّهُ علَيهِ الجَنَّةَ» . ۱
وأمّا الدِّيوانُ الذي لا يَعبَأُ اللّهُ بهِ شيئا فَظُلمُ العَبدِ نفسَهُ فيما بينَهُ وبينَ رَبِّهِ، مِن صومِ يومٍ تَرَكَهُ، أو صلاةٍ تَرَكَها، فإنَّ اللّهَ عز و جل يَغفِرُ ذلكَ ويَتَجاوَزُ إن شاءَ.
وأمّا الدِّيوانُ الذي لا يَترُكُ اللّهُ مِنهُ شيئا فَظُلمُ العِبادِ بَعضِهِم بَعضا، القِصاصُ لا مَحالَةَ. ۲
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:ديوان هاى اعمال نزد خداوند عز و جل سه گونه اند: ديوانى كه خداوند به آن هيچ اعتنايى نمى كند، ديوانى كه خداوند از آن چيزى را فرو نمى گذارد، و ديوانى كه خداوند آن را نمى بخشايد. ديوانى كه خداوند آن را هرگز نمى بخشايد، شرك به خداوند است. خداوند عز و جلفرموده است: «هر كه به خدا شرك ورزد، همانا خداوند بهشت را بر او حرام مى كند» .
امّا ديوانى كه خداوند به آن هيچ اعتنايى نمى كند، ظلم بنده به خود است در كارهايى كه به رابطه او و خدا مربوط مى شود؛ مانند نگرفتن روزه اى، يا نخواندن نمازى. خداوند عز و جل اگر بخواهد، اينها را مى بخشد و گذشت مى كند. و امّا ديوانى كه خداوند كمترين چيزى از آن را فرو نمى گذارد، ستم بندگان به يكديگر است كه چاره اى جز قصاص ندارد.
رسول اللّه صلى الله عليه و آله:الدَّواوينُ عندَ اللّهِ عز و جل ثلاثةٌ: دِيوانٌ لا يَعبَأُ اللّهُ بهِ شيئا، ودِيوانٌ لا يَترُكُ اللّهُ مِنهُ شيئا، وديوانٌ لا يَغفِرُهُ اللّهُ، فأمّا الدِّيوانُ الذي لا يَغفِرُهُ اللّهُ فالشِّركُ بِاللّه قالَ اللّهُ عز و جل: «وَ مَن يُشْرِكْ بِاللّهِ فَقَدْ حَرَّمَ اللّهُ علَيهِ الجَنَّةَ» . ۱
وأمّا الدِّيوانُ الذي لا يَعبَأُ اللّهُ بهِ شيئا فَظُلمُ العَبدِ نفسَهُ فيما بينَهُ وبينَ رَبِّهِ، مِن صومِ يومٍ تَرَكَهُ، أو صلاةٍ تَرَكَها، فإنَّ اللّهَ عز و جل يَغفِرُ ذلكَ ويَتَجاوَزُ إن شاءَ.
وأمّا الدِّيوانُ الذي لا يَترُكُ اللّهُ مِنهُ شيئا فَظُلمُ العِبادِ بَعضِهِم بَعضا، القِصاصُ لا مَحالَةَ. ۲
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:ديوان هاى اعمال نزد خداوند عز و جل سه گونه اند: ديوانى كه خداوند به آن هيچ اعتنايى نمى كند، ديوانى كه خداوند از آن چيزى را فرو نمى گذارد، و ديوانى كه خداوند آن را نمى بخشايد. ديوانى كه خداوند آن را هرگز نمى بخشايد، شرك به خداوند است. خداوند عز و جل فرموده است: «هر كه به خدا شرك ورزد، همانا خداوند بهشت را بر او حرام مى كند» .
امّا ديوانى كه خداوند به آن هيچ اعتنايى نمى كند، ظلم بنده به خود است در كارهايى كه به رابطه او و خدا مربوط مى شود؛ مانند نگرفتن روزه اى، يا نخواندن نمازى. خداوند عز و جل اگر بخواهد، اينها را مى بخشد و گذشت مى كند. و امّا ديوانى كه خداوند كمترين چيزى از آن را فرو نمى گذارد، ستم بندگان به يكديگر است كه چاره اى جز قصاص ندارد.
عنه صلى الله عليه و آله:الظُّلمُ ثلاثةٌ: فَظُلمٌ لا يَغفِرُهُ اللّهُ، وظُلمٌ يَغفِرُهُ اللّهُ، وظُلمٌ لا يَترُكُهُ. ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:ظلم، سه گونه است: ظلمى كه خدا هرگز نمى بخشد، ظلمى كه خدا مى بخشد، و ظلمى كه بازخواست خواهد شد.
۱.كنزالعمّال: ج 3 ص 498 ح 7588 نقلاً عن الطيالسي والبزار عن أنس.
الإمامُ عليٌّ عليه السلام:ألا وإنَّ الظُّلمَ ثلاثةٌ: فَظُلمٌ لا يُغفَرُ، وظُلمٌ لا يُترَكُ، وظُلمٌ مَغفورٌ لا يُطلَبُ، فأمّا الظُّلمُ الذي لا يُغفَرُ فالشِّركُ بِاللّهِ. وأمّا الظُّلمُ الذي يُغفَرُ فَظُلمُ العَبدِ نفسَهُ عندَ بعضِ الهَناتِ، وأمّا الظُّلمُ الذي لا يُترَكُ فظُلمُ العِبادِ بَعضِهِم بَعضا. ۱
امام على عليه السلام:بدانيد كه ظلم بر سه گونه است: ظلمى كه هرگز بخشيده نمى شود، ظلمى كه بازخواست مى شود و ظلمى كه بخشوده مى شود و بازخواست نمى گردد. اما ظلمى كه هرگز بخشيده نمى شود، شرك ورزيدن به خداست. اما ظلمى كه بخشوده مى شود ستمى است كه بنده با ارتكاب بعضى گناهان كوچك به خود روا مى دارد و اما ظلمى كه بازخواست خواهد شد، ستم بندگان به يكديگر است.
۱.نهج البلاغة: الخطبة 176.
الإمامُ عليٌّ عليه السلامـ فيما كَتبَ للأشتَرِ لمَّا وَلّاهُ مِصرَ ـ: ثُمّ انظُرْ في اُمورِ عُمّالِكَ، فاستَعمِلْهُمُ اختِبارا، ولا تُوَلِّهِم مُحاباةً وأثَرَةً؛ فإنَّهُما جِماعٌ مِن شُعَبِ الجَورِ والخِيانَةِ. وتَوَخَّ مِنهُم أهلَ التَّجرِبَةِ والحَياءِ مِن أهلِ البُيوتاتِ الصّالِحَةِ، والقَدَمِ في الإسلامِ المُتَقَدِّمَةِ. ۱
امام على عليه السلامـ در فرمان استاندارى مصر به مالك اشتر ـنوشت: ديگر آنكه در كارهاى كارگزارانت انديشه و تأمل كن و پس از آزمودنِ آنها، ايشان را به كار گمار و به صرف جانبدارى يا علاقه به كسى او را عهده دار كارى مكن؛ زيرا اين دو، كانون انواع ستم وخيانت است. كارگزاران خود را از ميان افراد با تجربه و آبرومند از خاندان هاى نيك و خوشنام و پيشگام در اسلام انتخاب كن.
۱.نهج البلاغة: الكتاب 53.
الإمامُ الصّادقُ عليه السلامـ في قولِهِ تعالى: «الذينَ آمَنوا و لَمْ يَلْبِسُوا إِيمانَهُمْ بِظُلْمٍ» ـ: بِشَكٍّ. ۱
امام صادق عليه السلامـ درباره آيه «كسانى كه ايمان آوردند و ايمانشان را با ستم نياميختند» ـفرمود: يعنى با شكّ.
۱.الكافي: 2/399/4.
بحار الأنوار عن أبي بَصيرٍ:سَألتُهُ [الإمام الصّادق عليه السلام]عن قَول اللّهِ عزّ و جلّ: «و الذين آمنوا و لَمْ يَلْبِسُوا إِيمانَهُمْ بِظُلْمٍ» الآية، قالَ: نَعوذُ بِاللّهِ يا أبا بصيرٍ أن تَكونَ ممَّن لَبِسَ إيمانَهُ بِظُلمٍ، ثُمّ قالَ: اُولئكَ الخَوارِجُ و أصحابُهُم. ۱
بحار الأنوارـ به نقل از ابو بصير ـ: از امام صادق عليه السلام درباره آيه «كسانى كه ايمان آوردند و ايمانشان را با ستم نياميختند» سؤال كردم. حضرت فرمود: پناه به خدا، اى ابا بصير، از اين كه تو جزء كسانى باشى كه ايمانشان را با ستم درآميختند. سپس فرمود: اينان، خوارج و هم مسلكان آنها هستند.
۱.بحار الأنوار: 69/153/10.
رسولُ اللّهِ صلى الله عليه و آله:الدَّواوينُ عندَ اللّهِ ـ عَزَّ و جَلَّ ـ ثلاثةٌ: دِيوانٌ لا يَعبَأُ اللّهُ بهِ شيئا، و دِيوانٌ لا يَترُكُ اللّهُ مِنهُ شيئا، و ديوانٌ لا يَغفِرُهُ اللّهُ، فأمّا الدِّيوانُ الذي لا يَغفِرُهُ اللّهُ فالشِّركُ باِللّهِ، قالَ اللّهُ عَزَّ و جَلَّ: «مَن يُشْرِكْ بِاللّهِ فَقَدْ حَرَّمَ اللّهُ علَيهِ الجَنَّةَ» . ۱
و أمّا الدِّيوانُ الذي لا يَعبَأُ اللّهُ بهِ شيئا فَظُلمُ العَبدِ نفسَهُ فيما بينَهُ و بينَ رَبِّهِ، مِن صومِ يومٍ تَرَكَهُ، أو صلاةٍ تَرَكَها، فإنَّ اللّهَ ـ عَزَّ و جَلَّ ـ يَغفِرُ ذلكَ و يَتَجاوَزُ إن شاءَ.
و أمّا الدِّيوانُ الذي لا يَترُكُ اللّهُ مِنهُ شيئا فَظُلمُ العِبادِ بَعضِهِم بَعضا، القِصاصُ لا مَحالَةَ. ۲
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:ديوانهاى اعمال نزد خدا سه گونه است: ديوانى كه خداوند به آن هيچ اعتنايى نمى كند، ديوانى كه خداوند از آن چيزى را فرو نمى گذارد، و ديوانى كه خداوند آن را نمى بخشايد. امّا ديوانى كه خداوند آن را هرگز نمى بخشايد شرك به خدا است؛ خداى عزيز و بلند مرتبه فرموده است: «هر كه به خدا شرك ورزد همانا خداوند بهشت را بر او حرام كند». امّا ديوانى كه خداوند به آن هيچ اعتنايى نمى كند، ظلم بنده به خود است در كارهايى كه به رابطه او و خدا مربوط مى شود؛ مانند نگرفتن روزه اى، يا نخواندن نمازى. خداوند عزيز و بلند مرتبه اگر بخواهد اينها را مى بخشد و گذشت مى كند. و امّا ديوانى كه خداوند كمترين چيزى از آن را فرو نمى گذارد، ستم بندگان به يكديگر است كه چاره اى جز قصاص ندارد.
الإمامُ عليٌّ عليه السلامـ فيما كَتبَ للأشتَرِ لمَّا وَلاّهُ مِصرَ ـ: ثُمّ انظُرْ في اُمورِ عُمّالِكَ، فاستَعمِلْهُمُ اختِبارا، و لا تُوَلِّهِم مُحاباةً و أثَرَةً؛ فإنَّهُما جِماعٌ مِن شُعَبِ الجَورِ و الخِيانَةِ. و تَوَخَّ مِنهُم أهلَ التَّجرِبَةِ و الحَياءِ مِن أهلِ البُيوتاتِ الصّالِحَةِ، و القَدَمِ في الإسلامِ المُتَقَدِّمَةِ. ۱
امام على عليه السلامـ در فرمان استاندارى مصر به مالك اشتر ـنوشت: ديگر آنكه در كارهاى كارگزارانت انديشه و تأمل كن و پس از آزمودنِ آنها، ايشان را به كار گمار و به صرف جانبدارى يا علاقه به كسى او را عهده دار كارى مكن؛ زيرا اين دو، كانون انواع ستم و خيانت است. كارگزاران خود را از ميان افراد با تجربه و آبرومند از خاندان هاى نيك و خوش نام و پيشگام در اسلام انتخاب كن.
۱.نهج البلاغة: الكتاب 53.