فیلترها
نتایج جستجو برای «انس با خدا»: ۳۸ حدیث
رسول اللّه صلى الله عليه و آله ـ مخاطبا للّهِِ عَزَّوجَلَّ ـ:يا رَبِّ، وَدَدتُ أنّي أعلَمُ مَن تُحِبُّ مِن عِبادِكَ فَاُحِبُّهُ.
قالَ: إذا رَأَيتَ عَبدي يُكثِرُ ذِكري فَأَنَا أذِنتُ لَهُ في ذلِكَ، وأنَا اُحِبُّهُ، وإذا رَأَيتَ عَبدي لا يَذكُرُني فَأَنَا حَجَبتُهُ عَن ذلِكَ، وأنَا أبغَضتُهُ. ۱
رسول خدا صلى الله عليه و آله ـ خطاب به خداوند عزّ وجلّ ـ:«پروردگارا! دوست داشتم بدانم كه كدام بنده ات را دوست مى دارى، تا دوستش بدارم؟».
خداوند فرمود: «هرگاه ديدى بنده اى بسيار مرا ياد مى كند، پس من به او اجازه ياد كردن خود را داده ام و من او را دوست دارم؛ امّا هرگاه ديدى بنده ام مرا ياد نمى كند، پس من او را از آن بازداشته ام و من او را دشمن مى دارم».
۱.الدعوات: 20 / 18، بحار الأنوار: 93 / 160 / 41؛ كنز العمّال: 2 / 241 / 3923 نقلاً عن العسكري في المواعظ عن عمر وج 1 / 433 / 1870 نقلاً عن الدارقطني في الإفراد وابن عساكر عن ابن عمر عنه صلى الله عليه و آله عن موسى عليه السلام.
عنه صلى الله عليه و آله:عَلامَةُ حُبِّ اللّهِ حُبُّ ذِكرِ اللّهِ، وعَلامَةُ بُغضِ اللّهِ بُغضُ ذِكرِ اللّهِ. ۱
رسول خدا صلى الله عليه و آله:نشانه دوستى خدا، دوست داشتن ياد خداست و نشانه دشمنى با خدا، دشمنى با ياد كردن خداست.
۱.شُعب الإيمان: 1 / 367 / 410، الفردوس: 3 / 54 / 4141 كلاهما عن أنس، كنز العمّال: 1 / 417 / 1776؛ جامع الأخبار: 352 / 979، مستدرك الوسائل: 5 / 286 / 5870 نقلاً عن لبّ اللباب للراوندي.
الإمام عليّ عليه السلام:الذِّكرُ لَذَّةُ المُحِبّينَ. ۱
امام على عليه السلام:ياد خدا، لذّت دوستداران [خدا] است.
۱.غرر الحكم: 4040.
عنه عليه السلام ـ في دُعاءٍ لَهُ يَلجَأُ فيهِ إلَى اللّهِ لِيَهدِيَهُ إلَى الرَّشادِ ـ:اللّهُمَّ إنَّكَ آنَسُ الآنِسينَ لِأَولِيائِكَ، وأحضَرُهُم بِالكِفايَةِ لِلمُتَوَكِّلينَ عَلَيكَ، تُشاهِدُهُم في سَرائِرِهِم، وتَطَّلِعُ عَلَيهِم في ضَمائِرِهِم، وتَعلَمُ مَبلَغَ بَصائِرِهِم؛ فَأَسرارُهُم لَكَ مَكشوفَةٌ، وقُلوبُهُم إلَيكَ مَلهوفَةٌ، إن أوحَشَتهُمُ الغُربَةُ آنَسَهُم ذِكرُكَ، وإن صُبَّت عَلَيهِمُ المَصائِبُ لَجَؤوا إلَى الاِستِجارَةِ بِكَ؛ عِلما بِأَنَّ أزِمَّةَ الاُمورِ بِيَدِكَ، ومَصادِرَها عَن قَضائِكَ. ۱
امام على عليه السلام ـ در دعايى كه در آن به خدا پناهنده مى شود تا او را به راه صوابْ هدايت فرمايد ـ:بارالها! تو براى دوستانت همدم ترين همدمانى و براى توكّل كنندگان به تو، از همه كاردان ترى. بر نهانى هايشان بينايى، و از درون هايشانْ باخبر، و از حدّ بينش آنانْ آگاه. رازهايشان بر تو آشكار است و دل هايشان شيفته تو. اگر غربت به وحشتشان اندازد، ياد تو آرامشان مى سازد و اگر مصيبت ها بر آنان فرو بارد، به سوى تو پناه آورند؛ زيرا مى دانند كه سررشته كارها به دست توست و خاستگاهشانْ قضاى توست.
۱.نهج البلاغة: الخطبة 227.
الإمام الحسين عليه السلام ـ في دُعائِهِ يَومَ عَرَفَةَ ـ:أنتَ الَّذي أزَلتَ الأَغيارَ عَن قُلوبِ أحِبّائِكَ. أنتَ المونِسُ لَهُم حَيثُ أوحَشَتهُمُ العَوالِمُ. ۱
امام حسين عليه السلام ـ در دعاى روز عرفه ـ:اين تويى كه اغيار را از دل هاى دوستانت زدودى. و چون عالَم ها آن را وحشت زده كند، تو همدم آنانى.
۱.إقبال الأعمال: 349.
الإمام زين العابدين عليه السلام ـ فِي مُناجاةِ الذّاكِرين ـ:إلهي. أستَغفِرُكَ مِن كُلِّ لَذَّةٍ بِغَيرِ ذِكرِكَ، ومِن كُلِّ راحَةٍ بِغَيرِ اُنسِكَ، ومِن كُلِّ سُرورٍ بِغَيرِ قُربِكَ ومِن كُلِّ شُغلٍ بِغَيرِ طاعَتِكَ. ۱
امام سجّاد عليه السلام ـ در مناجات ذاكرين ـ:بارالها!. از هر لذّتى جز ياد تو، از هر آسايشى جز همدمى تو، از هر شادمانى اى جز نزديكى به تو، و از هر كارى جز فرمانبرى ات، از تو آمرزش مى خواهم.
۱.بحار الأنوار: 94 / 151.
عنه عليه السلام ـ في مُناجاتِهِ ـ:يا مَن آنَسَ العارِفينَ بِطولِ مُناجاتِهِ، وألبَسَ الخائِفينَ ثَوبَ مُوالاتِهِ. ۱
امام سجّاد عليه السلام ـ در نيايشش ـ:اى آن كه با رازگويى طولانى اش، همدم عارفان گشت و لباس دوستى اش را بر تن ترسيدگان پوشاند!
۱.الصحيفة السجّادية (الجامعة): 441 / 1199.
عنه عليه السلام ـ في دُعائِهِ ـ:اللّهُمَّ. ألبِس قَلبِيَ الوَحشَةَ مِن شِرارِ خَلقِكَ، وهَب لِيَ الاُنسَ بِكَ وبِأَولِيائِكَ وأهلِ طاعَتِكَ. ۱
امام سجّاد عليه السلام ـ در دعايش ـ:بارالها!. قلبم را از وحشت آفريدگانِ بدت بپوشان، و انس به خود و دوستان و فرمانبرانت را به من ببخش.
۱.الصحيفة السجّادية: 91 الدعاء 21.
الدعوات:وعَنهُ [أي رَسولِ اللّهِ صلى الله عليه و آله]: يا رَبِّ، وَدَدتُ أنّي أعلَمُ مَن تُحِبُّ مِن عِبادِكَ فَاُحِبُّهُ.
قالَ عز و جل: إذا رَأَيتَ عَبدي يُكثِرُ ذِكري فَأَنَا أذِنتُ لَهُ في ذلِكَ، وأنَا اُحِبُّهُ، وإذا رَأَيتَ عَبدي لا يَذكُرُني فَأَنَا حَجَبتُهُ عَن ذلِكَ، وأنَا أبغَضتُهُ. ۱
الدعوات:و از او (يعنى پيامبر خدا) است [كه گفت:]پروردگارا! دوست داشتم بدانم كدام بنده ات را دوست مى دارى، تا دوستش بدارم.
خداوند فرمود: «هر گاه ديدى بنده اى بسيار مرا ياد مى كند، [بدان كه]من به او اجازه ياد خود را داده ام و من، او را دوست دارم؛ امّا هر گاه ديدى بنده ام مرا ياد نمى كند، [بدان كه]من او را از آن باز داشته ام و من، او را دشمن مى دارم».
۱.الدعوات: ص 20 ص 18.
الدعوات:وعَنهُ [أي رَسولِ اللّهِ صلى الله عليه و آله]: يا رَبِّ، وَدَدتُ أنّي أعلَمُ مَن تُحِبُّ مِن عِبادِكَ فَاُحِبُّهُ.
قالَ عز و جل: إذا رَأَيتَ عَبدي يُكثِرُ ذِكري فَأَنَا أذِنتُ لَهُ في ذلِكَ، وأنَا اُحِبُّهُ، وإذا رَأَيتَ عَبدي لا يَذكُرُني فَأَنَا حَجَبتُهُ عَن ذلِكَ، وأنَا أبغَضتُهُ. ۱
الدعوات:و از او (يعنى پيامبر خدا) است [كه گفت:] پروردگارا! دوست داشتم بدانم كدام بنده ات را دوست مى دارى، تا دوستش بدارم.
خداوند فرمود: «هر گاه ديدى بنده اى بسيار مرا ياد مى كند، [بدان كه] من به او اجازه ياد خود را داده ام و من، او را دوست دارم؛ امّا هر گاه ديدى بنده ام مرا ياد نمى كند، [بدان كه]من او را از آن باز داشته ام و من، او را دشمن مى دارم».
۱.الدعوات: ص 20 ص 18، بحار الأنوار: ج 93 ص 160 ح 41؛ كنز العمّال: ج 2 ص 241 ح 3923 نقلاً عن العسكري في المواعظ عن عمر وج 1 ص 433 ح 1870 نقلاً عن الدارقطني في الإفراد وابن عساكر عن ابن عمر عنه صلى الله عليه و آله عن موسى عليه السلام.
رسول اللّه صلى الله عليه و آله:عَلامَةُ حُبِّ اللّهِ حُبُّ ذِكرِ اللّهِ، وعَلامَةُ بُغضِ اللّهِ بُغضُ ذِكرِ اللّهِ. ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:نشانه دوستى خدا، دوست داشتن ياد خداست و نشانه دشمنى با خدا، دشمنى با ياد خداست.
۱.شُعب الإيمان: ج 1 ص 367 ح 410 عن أنس؛ جامع الأخبار: ص 352 ح 979.
پيامبر خدا صلى الله عليه و آلهـ در دعاى «جوشن كبير» ـ: اى همدمِ كسى كه همدمى ندارد!
۱.البلد الأمين: ص 404 وص 407.
رسولُ اللّهِ صلى الله عليه و آله:مَن خَرجَ مِن ذُلِّ المعصيةِ إلى عِزِّ الطّاعةِ آنسَهُ اللّهُ عزّ وجلّ بغَيرِ أنيسٍ، وأعانَهُ بغيرِ مالٍ. ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هر كه از خوارى گناه به سرفرازى طاعت درآيد، خداوند عز و جل انيس او مى شود، بى آنكه همدمى داشته باشد و او را كمك مى رساند، بى آنكه مال و ثروتى داشته باشد.
۱.بحار الأنوار: 75 / 359 / 74.
الإمامُ عليٌّ عليه السلام:مَنِ انْفَردَ عنِ النّاسِ أنِسَ باللّهِ سبحانَهُ. ۱
امام على عليه السلام:هر كه از مردم جدا افتد با خداوند سبحان انس مى پذيرد.
۱.غرر الحكم: 8644.
رسولُ اللّهِ صلى الله عليه و آله:مَن خَرجَ مِن ذُلِّ المعصيةِ إلى عِزِّ الطّاعةِ آنسَهُ اللّهُ عزّ و جلّ بغَيرِ أنيسٍ، و أعانَهُ بغيرِ مالٍ. ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هر كه از خوارى گناه به سرفرازى طاعت درآيد، خداوند عزّ و جلّ انيس او مى شود، بى آنكه همدمى داشته باشد و او را كمك مى رساند، بى آنكه مال و ثروتى داشته باشد.
۱.بحار الأنوار: 75 / 359 / 74.
الإمامُ عليٌّ عليه السلام:اللّهُمَّ إنّكَ آنَسُ الآنِسينَ (المُؤانِسينَ) لأوليائكَ. إنْ أوحَشَتْهُمُ الغُربةُ آنَسَهُم ذِكرُكَ، و إنْ صُبَّتْ علَيهمُ المَصائبُ لَجَؤوا إلَى الاسْتِجارَةِ بكَ. ۱
امام على عليه السلام:خدايا! تو با دوستان خود انيس ترينى. اگر غربت و تنهايى آنان را دلتنگ سازد، ياد تو همدمشان است و اگر مصيبتها بر آنان فرو ريزد، به همسايه شدن با تو پناه مى برند.
۱.نهج البلاغة: الخطبة227.
امام على عليه السلام:ثمره انس گرفتن با خدا دورى گزيدن از مردم است. ۳
۱.غرر الحكم: 4628.
۲.يُمكنُ أن تكونَ هذِهِ الأحاديثُ نَاظِرةً إلى العِلاقةِ بغيرِ اللاّئِقينَ مِن أفرادِ المُجتمِع الذينَ إذا عاشَرَهُم الاِنسانُ غَفَل عن ذِكرِ اللّه.
۳.احاديث 1612 تا 1614 و 1617 و 1618 را مى توان ناظر به ارتباط با افراد نا شايسته اى دانست كه معاشرت با آنها، انسان را از ياد خدا غافل مى كند.
عنه عليه السلام:كيفَ يأنَسُ باللّهِ مَن لا يَسْتوحِشُ مِن الخَلقِ؟! ۱
امام على عليه السلام:چگونه با خدا انس گيرد، آن كه از مردم دورى نگزيده است؟
۱.غرر الحكم: 7003.
نمایش ۱ تا ۲۰ از ۳۸