حدیث دربارهاُنس با خدا

الدعوات:وعَنهُ [أي رَسولِ اللّهِ صلى الله عليه و آله]: يا رَبِّ، وَدَدتُ أنّي أعلَمُ مَن تُحِبُّ مِن عِبادِكَ فَاُحِبُّهُ. قالَ عز و جل: إذا رَأَيتَ عَبدي يُكثِرُ ذِكري فَأَنَا أذِنتُ لَهُ في ذلِكَ، وأنَا اُحِبُّهُ، وإذا رَأَيتَ عَبدي لا يَذكُرُني فَأَنَا حَجَبتُهُ عَن ذلِكَ، وأنَا أبغَضتُهُ. ۱
الدعوات:و از او (يعنى پيامبر خدا) است [كه گفت:] پروردگارا! دوست داشتم بدانم كدام بنده ات را دوست مى دارى، تا دوستش بدارم. خداوند فرمود: «هر گاه ديدى بنده اى بسيار مرا ياد مى كند، [بدان كه] من به او اجازه ياد خود را داده ام و من، او را دوست دارم؛ امّا هر گاه ديدى بنده ام مرا ياد نمى كند، [بدان كه]من او را از آن باز داشته ام و من، او را دشمن مى دارم».
۱.الدعوات: ص 20 ص 18، بحار الأنوار: ج 93 ص 160 ح 41؛ كنز العمّال: ج 2 ص 241 ح 3923 نقلاً عن العسكري في المواعظ عن عمر وج 1 ص 433 ح 1870 نقلاً عن الدارقطني في الإفراد وابن عساكر عن ابن عمر عنه صلى الله عليه و آله عن موسى عليه السلام.
کلیدواژه‌ها همدمیانس با خدا

احادیث دیگر این موضوع

۳