امام مهدى عليه السلامـ در دعايى كه به محمّد بن على علوىِ مصرى آموخت ـ: خدايا! از تو مى خواهم. كه بر محمّد و خاندانش درود فرستى، و دلم را راهنمايى كنى، و انديشه ام را فراهم گردانى.

امام مهدى عليه السلام:معبودا! به نام تو از تو درخواست مى كنم. كه بر محمّد و خاندان محمّد، درود فرستى. و نيازمندى مرا به بى نيازى مبدّل سازى، و شكستگى ام را ببندى، و دلم را به ياد خودت زنده دارى.

امام مهدى عليه السلامـ در يكى از دعاهايش ـ: به نام خداوند مهرگسترِ مهربان. «به نام خدا»، داروست و «ستايش، خداى را» شفاست.

امام مهدى عليه السلامـ در پاسخ سؤال از زاد و ولد در بهشت ـ: در بهشت، زنان، نه باردار مى شوند، نه مى زايند، نه حيض مى بينند، نه نِفاس مى شوند و نه زحمت بچّه دارى را تحمّل مى كنند؛ بلكه در آن جا ـ همان گونه كه خداوند سبحان فرموده ـ، آنچه دل ها هوس مى كنند و چشم ها [از ديدنش] لذّت مى برند، هست. پس هر گاه مؤمن، هوس فرزندى كند، خداوند، آن را، بدون آن كه باردارى يا زايمانى در كار باشد، به همان شكلى كه مى خواهد، مى آفريند، چنان كه آدم را، نمونه آفريد.

كمال الدين:ـ سعد بن عبداللّه قمى مى گويد: از امام مهدى عليه السلام سؤال كردم كه چرا مردم نمى توانند خود، امام را برگزينند؟ ـحضرت فرمود: نيكوكار را برگزينند يا تبهكار را؟ عرض كردم: نيكوكار. فرمود: آيا امكان دارد كه از سر ناآگاهى از خوبى و بدى درون يكديگر، فرد فاسد و بدكارى را برگزينند؟ عرض كردم: بله. فرمود: علّت، اين است.

امام باقر عليه السلامـ درباره آيه «هر كه به ستم كشته شود به ولىّ او قدرتى داده ايم. همانا او پيروزمند است» ـفرمود: خداوند مهدى را «منصور (پيروزمند)» ناميد، همچنان كه [پيامبر را] احمد و محمّد و محمود ناميد و همچنان كه عيسى را مسيح نامگذارى كرد.

امام صادق عليه السلامـ آن گاه كه از علت نامگذارى قائم به مهدى پرسيده شد ـفرمود: چون او به هر امر نهانى رهنمون مى شود.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:بشارت باد تو را اى فاطمه كه مهدى از توست.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:مهدى مردى از فرزندان من است و چهره اش چون ستاره درخشان.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:قيامت بر پا نمى شود تا زمانى كه زمين از ستم و دشمنى آكنده شود، آن گاه مردى از خاندان من قيام مى كند و زمين را، همچنان كه از ظلم و جور آكنده شده، از عدل و داد پر مى كند.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:مردى از خاندان من حكومت خواهد كرد كه نامش با نام من يكى است. اگر از دنيا جز يك روز نمانده باشد خداوند آن روز را دراز مى گرداند تا او حكومت را به دست گيرد.

امام على عليه السلام:مهدى، مردى از ماست، از نسل فاطمه.

امام باقر عليه السلام:هرگاه قيام كند به كعبه تكيه مى دهد و سيصد و سيزده مرد بر گردش حلقه مى زنند. نخستين سخنى كه مى گويد اين آيه است: «بقيّة اللّه براى شما بهتر است اگر ايمان داشته باشيد» . آن گاه مى فرمايد: من بقيّة اللّه هستم و حجّت و جانشين خدا بر شما. هيچ درود فرستنده اى به او درود نمى فرستد مگر چنين: درود بر تو اى باقيمانده خدا در زمين او.

امام صادق عليه السلام:قائم را دو غيبت است: يكى طولانى و ديگرى كوتاه. در غيبت نخستين [كه كوتاه است]، جايگاه آن حضرت را شيعيان خاصّ او مى دانند و در غيبت دوم [كه طولانى است] از جايگاه او كسى خبر ندارد بجز خواصّ از بستگان هم آيين او.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:سوگند به آن كه به حق مرا نويد دهنده برانگيخت، آنان كه در روزگار غيبت او بر اعتقاد به او استوار بمانند از كبريت احمر كميابترند.

الغيبة، نعماني:امام صادق عليه السلام فرمود: صاحب اين امر (امامت) غيبتى دارد كه در آن ديندار همانند كسى است كه خار ساقه گون را با دست مى زدايد. ـ امام سپس، اندكى خاموش ماند و آن گاه فرمود ـ: صاحب اين امر را غيبتى است، پس بايد كه بنده از خدا بترسد و به دين خويش چنگ آويزد.

بحار الأنوارـ به نقل از عبداللّه بن سنان ـ: امام صادق عليه السلام فرمود: بزودى در شبهه اى خواهيد افتاد و بدون نشانه اى نمايان و امامى رهنما خواهيد ماند. از اين شبهه رهايى نمى يابد مگر آن كس كه دعاى غريق را بخواند. عرض كردم: دعاى غريق چگونه است؟ فرمود: مى گويى: «يا اللّه، يا رحمن، يا رحيم، يا مقلّب القلوب ثبّت قلبى على دينك؛ خدايا! مهرگسترا! مهربانا! اى دگرگونساز دلها! دل مرا بر دينت استوار گردان». و من گفتم: «يا مقلّب القلوب والأبصار، ثبّت قلبى على دينك؛ اى دگرگونساز دلها و انديشه ها! دل مرا بر دينت استوار گردان!» و امام فرمود: البته خداوند عز و جل دگرگون كننده دلها و انديشه هاست. اما تو همان بگو كه من مى گويم: اى دگرگونساز دلها! دل مرا بر دينت استوار گردان.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:برترين كارهاى امّت من، انتظار فرج از خداوند عز و جل است.

امام زين العابدين عليه السلام:انتظار فرج، خود بزرگترين فرج است.