سليمان منبّهى به نقل از ثوبان غلام رسول خدا صلى الله عليه و آله:پيامبر صلى الله عليه و آله هر گاه به مسافرت مى رفت فاطمه، آخرين شخص از خاندانش بود كه او را مى ديد و نخستين كسى بود كه هر گاه از سفر مى آمد به ديدن او مى رفت. يك بار پيامبر از جنگ بازگشت و اين در حالى بود كه فاطمه، پلاس يا پرده اى بر در اتاقش آويخته بود و حسن و حسين را با دو دستبند سيمين آراسته بود. پيامبر به هنگام برگشتن به خانه فاطمه نيامد و فاطمه گمان كرد آن چه مانع از آمدن حضرت به خانه او شده چيزهايى است كه ديده است، لذا پرده را پاره كرد و دو دستبند را از دو كودك گرفت و آنها را ميان آنها شكست. آن دو گريه كنان نزد پيامبر خدا صلى الله عليه و آله رفتند، پيامبر دستبندها را از آنها گرفت و گفت: اى ثوبان! اينها را به فلان

جابر بن عبداللّه انصارى:در خانه امّ سلمه خدمت پيامبر بودم كه خداوند اين آيه را نازل فرمود: «انّما يُريد اللّه لِيُذْهِبَ عَنْكُمُ الرِّجْسَ اَهْلَ البيتِ ويُطَهِّرَكُمْ تَطْهيراً» . پس پيامبر صلى الله عليه و آله حسن و حسين و فاطمه را فرا خواند و آنها را در برابر خود نشاند و على را نيز فرا خواند و پشت سر خود نشاند و فرمود: بار خدايا! اينان اهل بيت من هستند، پس هر گونه پليدى را از آنها دور كن و كاملاً پاكشان گردان. امّ سلمه گفت: آيا من هم با ايشان هستم يا رسول اللّه؟ پيامبر صلى الله عليه و آله به او فرمود: تو بر نيكى هستى. عرض كردم: يا رسول اللّه! خداوند اين خاندان پاك و نسل مبارك را با دور كردن پليدى از ايشان نواخته است. فرمود: اى جابر! زيرا آنها خاندان من و از گوشت و خون من هستند، برادرم

سعيد بن جبير به نقل از ابن عبّاس:همراه معاويه بودم ـ در حالى كه او در منطقه ذو طوى فرود آمده بود ـ. سعد بن ابى وقّاص نزد او آمد و سلام كرد. معاويه گفت: اى اهل شام! اين سعد بن ابى وقّاص است كه دوست على است. او [ابن عباس] مى گويد: پس مردم سر خود را به زير افكندند و به على عليه السلامدشنام دادند و سعد گريست. معاويه به او گفت: چه چيز تو را به گريه واداشت؟ گفت: و چرا نگريم براى مردى از اصحاب رسول خدا صلى الله عليه و آله كه نزد تو بدو دشنام داده مى شود و من هم نمى توانم كارى بكنم؟! در على خصلتهايى هست كه اگر يكى از آنها در من مى بود براى من از دنيا و هر آن چه در آن است محبوبتر بود. تا آن كه گفت: پنجم: اين آيه نازل شد: «اِنّما يُريدُ اللّهُ لِيُذْهِبَ عَنْكُمُ الرِّجْسَ اَهْلَ البيتِ

عمرو بن ميمون:من نزد ابن عبّاس نشسته بودم كه نُه گروه نزد او آمدند و گفتند: اى ابن عبّاس! يا با ما مى آيى يا از ميان اين جماعت با ما خلوت مى كنى. ابن عبّاس گفت: با شما مى آيم. او در آن روز سالم بود و هنوز كور نشده بود. او مى گويد: آنها سخن آغازيدند و ما نمى دانستيم چه مى گويند. ديديم كه او مى آيد در حالى كه لباسش را مى تكاند و مى گويد: واى و صد واى، از كسى بد گويى مى كنند كه بيش از ده فضيلت دارد كه هيچ كس جز او ندارد، آنها طعن كسى مى كنند كه پيامبر صلى الله عليه و آله درباره او گفته: مردى را خواهم فرستاد كه خداوند هرگز او را شرمنده نكند، خدا و رسولش را دوست دارد ـ تا آن كه گفت ـ و پيامبر خدا صلى الله عليه و آله جامه خود را بر گرفت و بر على، فاطمه، حسن و حسين نهاد و فرمود: «اِنَّما يريد

سعيد بن مسيّب به نقل از ابن عبّاس:روزى پيامبر خدا صلى الله عليه و آله نشسته بود و على، فاطمه، حسن و حسين نزد او بودند. پس پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود: خدايا! تو مى دانى كه اينها اهل بيت من هستند، هر كه آنها را دوست مى دارد دوست بدار و هر كه از آنها نفرت دارد از ايشان نفرت بدار و همراهى كن هر كه را با آنها همراهى كند و دشمن بدار هر كه ايشان را دشمن مى دارد و يارى رسان هر كه را بديشان يارى رساند و آنها را از هر پليدى پاك گردان و از هر گناهى معصومشان بدار و به روح قدسى از پيش خود تأييدشان كن. سپس دستش را به سوى آسمان برد و گفت: خدايا! تو را گواه مى گيرم كه هر كس ايشان را دوست داشته باشد دوست دارم و نفرت كسى را كه نفرت آنها را در دل داشته باشد در دل دارم و با كسى كه با آنها صلح وسلام داشته