پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هر كه خداوند با شناخت اهل بيت من و ولايت ايشان بر او منّت نهاده باشد خداوند همه خير را براى او گرد آورده است.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:شناخت آل محمّد، برات رهايى از آتش است و دوست داشتن خاندان محمّد، پروانه عبور از صراط است و ولايت آل محمّد (موجب) امان از عذاب است.

سلمان فارسى:روزى بر پيامبر صلى الله عليه و آله وارد شدم، چون مرا ديد فرمود: اى سلمان! خداوند عز و جل، پيامبر و رسولى را بر نيانگيخت مگر آن كه براى او دوازده نقيب قرارداد، عرض كردم: يارسول اللّه! پدرومادرم فداى تو باد، براى آن كه ايشان را شناخته چيست؟ پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود: اى سلمان! كسى كه ايشان را آنچنان كه بايد بشناسد و بدانان اقتدا كند و دوست آنها را دوست بدارد و از دشمنشان بيزارى جويد، به خداسوگند چنين كسى از ماست و هر جا ما فرود آييم او فرود خواهد آمد و در جايى سكونت خواهد داشت كه ما هستيم.

امام على عليه السلام:نيك بخت ترين مردم كسى است كه فضل ما را شناخت و با ما به خدا تقرّب جست و محبّت ما را خالص گرداند و بدان چيزى پرداخت كه ما بر آن مى خوانيم و از آن چه ما باز مى داريم دست شست. چنين كسى از ماست و در فردوس برين با ما خواهد بود.

امام صادق عليه السلام:حسين بن على به سوى اصحابش آمد و گفت: اى مردم! خداوند والانام، بندگان را نيافريد مگر آن كه او را بشناسند، پس هر گاه او را شناختند خواهند پرستيدش و هر گاه او را بپرستند با پرستش او از پرستش جز او بى نياز خواهند گشت. مردى به ايشان عرض كرد: اى فرزند رسول اللّه! پدر و مادرم فداى تو باد، شناخت خدا چيست؟ امام عليه السلامفرمود: اين كه مردم هر زمان امامشان را كه فرمانبرى از او واجب است بشناسند.

امام باقر عليه السلام:كسى خداوند عزّوجل را شناخته و پرستش كرده كه خدا و امام او را كه از ما اهل بيت است بشناسد.

زراره:به حضرت باقر عليه السلام عرض كردم: بفرماييد كه آيا شناخت امام از خاندان شما بر همه خلايق واجب است؟ امام عليه السلام فرمود: همانا خداوند عزّوجل محمّد را رسول و حجّت الهى براى همه خلايقش در زمين برانگيخت، پس هر كه به خدا و محمّد رسول اللّه ايمان آورَد و از او پيروى كند و تصديقش نمايد شناخت امامِ خاندان ما بر او واجب خواهد بود.

سالم:از حضرت باقر عليه السلام درباره آيه شريفه: «ثُمَّ اَوْرَثْنَا الْكِتابَ الّذينَ اصْطَفَيْنا مِنْ عِبادِنا فَمِنْهُمْ ظالِمٌ لِنَفْسِهِ وَمِنْهُمْ مُقْتَصِدٌ وَمِنْهُمْ سابِقٌ بِالْخَيْراتِ بِاِذْنِ اللّهِ» پرسش كردم. حضرت عليه السلام فرمود: آن كه در كارهاى نيك پيشى گيرد امام است و آن كه راه ميانه را برگزيند شناسنده امام است و ستمگر بر خويش، كسى است كه امام را نشناسد.

زرعة:به امام صادق عليه السلام عرض كردم: پس از شناخت (خدا)، كدام اعمال فضيلت بيشترى دارد؟ امام عليه السلام فرمود: پس از شناخت، هيچ چيز همسنگ همين نماز نيست و پَس از شناخت و نماز هيچ چيز با زكات همسنگ نيست و پس از اينها چيزى با روزه برابر نيست و پس از اينها چيزى با حجّ يكسان نيست و آغاز و پايان همه اينها شناخت ماست.

امام صادق عليه السلام:ما كسانى هستيم كه خداوند فرمانبرى از ما را واجب كرده است، مردم را نرسد مگر شناختن ما و مردم در نشناختن ما معذور نيستند. و هر كه ما را نشناسد و انكارمان هم نكند گمراه است تا به هدايتى كه خداوند بر او واجب فرموده است، يعنى وجوب اطاعت از ما، باز گردد و اگر بر گمراهى خويش بميرد خداوند با او هر چه خواهد كند.

امام صادق عليه السلامـ درباره آيه شريفه «وَمَنْ يُؤْتَ الْحِكْمَةَ فَقَدْ اُوتِىَ خَيْراً كَثيراً» ـ: مقصود فرمانبرى از خدا و شناخت امام است.

امام صادق عليه السلامـ در دعايى كه به زراره آموخت ـ: خدايا! خود را به من بشناسان، زيرا اگر تو خود را به من نشناسانى پيامبرت را نخواهم شناخت، خدايا! پيامبرت را به من بشناسان كه اگر پيامبرت را به من نشناسانى حجّت تو را نخواهم شناخت، خدايا حجّت خود را به من بشناسان كه اگر حجّت خود را به من نشناسانى از دينت به كژ راهه خواهم افتاد.

امام رضا عليه السلامـ در زيارت قبور ائمّهـ: سلام بر جايگاههاى شناخت الهى. هر كه ايشان را شناسد خداى را شناخته است و هر كه ايشان را نشناسد خداى را نشناخته است.