فیلترها
نتایج جستجو برای «آمرزش خواستن»: ۱۴ حدیث
الكافي عن سماعة بن مهران:كُنتُ عِندَ أبي عَبدِاللّهِ عليه السلام وعِندَهُ جَماعَةٌ مِن مَواليهِ، فَجَرى ذِكرُ العَقلِ وَالجَهلِ، فَقالَ أبو عَبدِاللّهِ عليه السلام: اِعرِفُوا العَقلَ وجُندَهُ وَالجَهلَ وجُندَهُ تَهتَدوا.
قالَ سَماعَةُ: فَقُلتُ: جُعِلتُ فِداكَ، لا نَعرِفُ إلاّ ما عَرَّفتَنا.
فَقالَ أبو عَبدِاللّهِ عليه السلام: إنَّ اللّهَ عز و جل خَلَقَ العَقلَ وهُوَ أوَّلُ خَلقٍ مِنَ الرّوحانِيّينَ عَن يَمينِ العَرشِ مِن نورِهِ، فَقالَ لَهُ: أدبِر فَأَدبَرَ؛ ثُمَّ قالَ لَهُ: أقبِل فَأَقبَلَ ۱؛ فَقالَ اللّهُ تَبارَكَ
وتَعالى: خَلَقتُكَ خَلقًا عَظيمًا وكَرَّمتُكَ عَلى جَميعِ خَلقي. ۲
قالَ: ثُمَّ خَلَقَ الجَهلَ مِنَ البَحرِ الاُجاجِ ظُلمانِيًّا فَقالَ لَهُ: أدبِر فَأَدبَرَ؛ ثُمَّ قالَ
الكافىـ به نقل از سماعه بن مهران ـ: نزد امام صادق عليه السلام بودم و گروهى از دوستداران ايشان در آن جا حضور داشتند. سخن از خرد و نادانى به ميان آمد. امام صادق عليه السلامفرمود: «خرد و سپاهيانش و نادانى و سپاهيانش را بشناسيد تا هدايت يابيد». ۴
گفتم: جانم به فدايت! نمى دانيم، جز آنچه شما ما را بر آن آگاه ساخته ايد.
آن گاه امام صادق عليه السلام فرمود: «خداوند، خرد را كه نخستين آفريده روحانى است، از سَمت راست عرش، از نور خود بيافريد. آن گاه بدو فرمود: باز گرد. پس برگشت. سپس به او گفت: روى آور. پس روى آورد. ۵ سپس خداوند
متعال فرمود: تو را آفريدم، آفريدنى بزرگ وتو را برهمه مخلوقاتم گرامى داشتم». ۶
سپس [خداوند،] نادانى را از درياى شور و ظلمانى بيافريد و به او گفت: باز گرد. پس برگشت. سپس
۱.شرح المولى محمّد صالح المازندراني هذا الحديث بما يلي: «فقال له: أدبر فأدبر»: أمره بالهبوط من عالم الملكوت والنور إلى عالم الظلمات والشرور والتوجّه إلى ما يلايمه من المشتهيات والنظر إلى ما فيه هواه من المستلذّات، فهبط لما في ذلك من مصلحة وهي ابتلاء العباد ونظام البلاد وعمارة الأرض، إذ لولا ذلك لكان النّاس بمنزلة الملائكة عارين عن حلية التناكح والتناسل والزراعة وتعمير الأرض، وبطل الغرض المطلوب من هذا النوع من الخلق، وبطل خلافة الأرض، ولزم من ذلك بطلان الثواب والعقاب وعدم انكشاف صفات الباري وانجلاء حقائقها وآثارها، مثل العدالة والانتقام والجبّاريّة والقهّاريّة والعفو والغفران وغيرها.
۲.ثمّ قال له: أقبل فلم يقبل»: أمره بعد الإدبار بالإقبال إليه تعالى والرجوع إلى ما لديه من المقامات العليّة والكرامات الرفيعة التي لا يتيسّر الوصول إليها إلاّ بالانتقال من طور أخسّ إلى طور أشرف، ومن حالة أدنى إلى حالة أعلى، ومن نشأة فانية إلى نشأة باقية، وهكذا من حال إلى حال ومن كمال إلى كمال حتّى يبلغ إلى غاية مشاهدة جلال اللّه ونهاية ملاحظة أنوار اللّه ويرتع في جنّة عالية قطوفها دانية، فأبى السلوك في سبيل الرشاد والتقيّد بربقة الانقياد والتمسّك بلوازم الوعظ والنصيحة والانقلاع عن الأفعال القبيحة، كلّ ذلك لشدّة احتجابه بحجاب الظلمات وانغماسه في بحار ذمائم الصفات؛ لتوهّمه أنّ تلك الذمائم الخاسرة والصفات الظاهرة والمشتهيات الحاضرة كمال له، فاغترَّ بها أو افتخر وأخذها بضاعة له واستكبر (شرح اُصول الكافي، كتاب العقل والجهل: ص 268).
وصدر أخيرًا عن مؤسّسة التنظيم والنشر لآثار الإمام الخميني قدس سره في هذا المجال كتاب «شرح حديث جنود العقل والجهل» للسيّد الإمام قدس سرهفراجع.
۳.الكافي: ج 1 ص 21 ح 14، علل الشرائع: ص 113 ح 10، تحف العقول: ص 400 كلاهما نحوه، بحار الأنوار: ج 1 ص 109 ح 7.
۴.امام خمينى رحمه الله، كتابى با عنوان شرح حديث جنود عقل و جهل نگاشته كه از سوى مؤسسه تنظيم و نشر آثار امام خمينى رحمه الله به چاپ رسيده است.
۵.ملاّ صالح مازندرانى در شرح اين حديث نوشته است: «خداوند، خرد را فرمان داد تا از عالَم ملكوت و نورانى به دنياى تاريكى ها و شرور فرود آيد و به خواستنى هايى كه سازگار با اوست، توجّه كند و در لذّت هاى مطابق ميلش، درنگ نمايد. سپس خرد، از آن رو كه مصلحتش در آن بود، فرود آمد. آن مصلحت، عبارت است از: آزمودن بندگان، سامان بخشى به شهرها و آبادانى زمين.
۶.گر چنين نبود، مردم به سانِ فرشتگان، از ازدواج و تكثير نسل، كشاورزى و آبادانى زمين، دست مى شُستند و انگيزه آفرينشِ اين دسته از موجودات، از ميان مى رفت، چنان كه جانشينى [اش در]زمين، زائل مى شد، و نظام پاداش و كيفر نيز به هم مى ريخت و صفات خداوندى و حقيقت و آثارش (چون: عدالت، انتقام، جباريّت، قهاريّت، عفو و بخشش و مانند آن) آشكار نمى گشت».
وى در تفسير «پس بدو گفت: روى آور. پس رو نياورد»، مى گويد: «خداوند، او را پس از برگشتن، به رو آوردن و بازگشت به مقامات برتر و كرامت هاى بلند ـ كه دستيابى بدانها جز با تحوّل و دگرگونى از صورت پست به صورت برتر و از حالت پايين تر به حالت بالاتر و از دنياى فانى به دنياى پايدار، ممكن نيست ـ فرمان داد، چنان كه او را به سير و سلوك و پيمودن راه كمال تا مشاهده جلال خداوندى و ديدن انوار الهى و گشت و گذار در بهشت برين، فرمان داد؛ او از پيمودن راه رشد و گردن نهادن به بندگى و استفاده از پند و نصيحت و دورى جُستن از رفتار زشت، سر باز زد؛ زيرا در حجاب هاى ظلمانى، پنهان بود و در درياى بدى ها فرو رفته بود، با اين گمان كه اين لذّت هاى ظاهرى و خصلت هاى زشت كمال اوست. از اين رو، بدان مغرور شد و فخرفروشى كرد و آن را دست مايه بزرگى طلبى قرار داد» (شرح اصول كافى، كتاب العقل و الجهل، ص 268. همچنين، ر. ك: شرح حديث جنود عقل و جهل).
عنه صلى الله عليه و آلهـ لَمّا سُئلَ عن بِرِّ الوالِدَينِ بَعدَ مَوتِهِما ـ: نَعَم، الصَّلاةُ عَلَيهِما، والاستِغفارُ لَهُما، وإنفاذُ عَهدِهِما مِن بَعدِهِما، وصِلَةُ الرَّحِمِ الّتي لا تُوصَلُ إلّا بِهِما، وإكرامُ صَديقِهِما. ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آلهـ در پاسخ به سؤال از نيكى كردن به پدر و مادر بعد از درگذشت آنان ـ: آرى. دعا كردن براى آنها، آمرزش خواستن برايشان، اجرا كردن وصيّت هايشان بعد از مرگ آنها، صِله رَحِم كردن با خويشان آنها و احترام گذاشتن به دوستان آنان است.
۱.الترغيب والترهيب: ج 3 ص 323 ح 32.
رسول اللّه صلى الله عليه و آله:أكثِرُوا الِاستِغفارَ؛ فَإِنَّهُ يَجلِبُ الرِّزقَ. ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:فراوان آمرزش بخواهيد؛ چرا كه [مايه]جلب روزى است.
۱.كنز الفوائد: ج 2 ص 197.
عنه صلى الله عليه و آله:مَن أنعَمَ اللّهُ تَعالى عَلَيهِ نِعمَةً فَليَحمَدِ اللّهَ، ومَنِ استَبطَأَ الرِّزقَ فَليَستَغفِرِ اللّهَ. ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هر كه خداى متعال به او نعمت دهد، بايد خدا را شكر كند؛ و هر كه روزى اش كُند رسد، بايد از خدا آمرزش بخواهد.
۱.عيون أخبار الرضا عليه السلام: ج 2 ص 46 ح 171.
عنه صلى الله عليه و آله:رَجَبٌ شَهرُ الاِستِغفارِ لِأُمَّتي، أَكثِروا فيهِ الاِستِغفارَ، فَإِنَّهُ غَفورٌ رَحيمٌ. ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:رجب، براى امّت من، ماه آمرزشْ خواستن است. در آن، بسيار آمرزش بخواهيد كه او آمرزگارِ مهربان است.
۱.النوادر للأشعري: ص 17 ح 2 عن إسماعيل بن أبي زياد عن الإمام الصادق عليه السلام، بحار الأنوار: ج 97 ص 38 ح 24.
کلیدواژه‌ها حکمت نامه پیامبر اعظم در یک نگاهحکمت های اعتقادیایمان به خداشناخت اسما و صفات خدا +2 مورد دیگر
عنه صلى الله عليه و آله:لِكُلِّ داءٍ دواءٌ، ودواءُ الذُّنوبِ الاستِغفارُ. ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هر دردى دارويى دارد و داروى گناهان، آمرزش خواستن است.
۱.كنز العمّال: ج 1 ص 479 ح 2089 عن الإمام عليّ عليه السلام.
الإمام عليّ عليه السلام:كانَ في الأرضِ أمانانِ مِن عذابِ اللّهِ، وقد رُفِعَ أحَدُهُما، فَدُونَكُمُ الآخَرَ فَتَمَسَّكوا بهِ: أمّا الأمانُ الذي رُفِعَ فهُو رسولُ اللّهِ صلى الله عليه و آله، وأمّا الأمانُ الباقِي فالاستِغفارُ، قالَ اللّهُ تعالى: «وَما كانَ اللّهُ لِيُعَذِّبَهُم وأنتَ فيهِم وما كانَ اللّهُ مُعَذِّبَهُم وَهُم يَستَغفِرونَ» ۱. ۲
امام على عليه السلام:بر روى زمين، دو عامِل ايمن كننده از عذاب خدا وجود داشت كه يكى از آن دو، از دست رفت. پس آن ديگرى را بگيريد و بدان چنگ در زنيد. آن ايمنى بخشى كه از دست رفت، پيامبر خدا بود، و آن كه باقى است، آمرزش خواستن است. خداوند متعال مى فرمايد: «[اى محمّد!] تا تو در ميان آنان هستى، خدا عذابشان نمى كند و تا زمانى كه آمرزش مى طلبند، خدا عذابشان نمى كند» .
عنه صلى الله عليه و آلهـ لَمّا سُئلَ عن بِرِّ الوالِدَينِ بَعدَ مَوتِهِما ـ: نَعَم، الصَّلاةُ عَلَيهِما، والاستِغفارُ لَهُما، وإنفاذُ عَهدِهِما مِن بَعدِهِما، وصِلَةُ الرَّحِمِ الّتي لا تُوصَلُ إلّا بِهِما، وإكرامُ صَديقِهِما. ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آلهـ در پاسخ به سؤال از نيكى كردن به پدر و مادر بعد از درگذشت آنان ـ: آرى. دعاكردن براى آنها، آمرزش خواستن برايشان، اجرا كردن وصيّت هايشان بعد از مرگ آنها، صِله رَحِم كردن با خويشان آنها و احترام گذاشتن به دوستان آنان است.
۱.الترغيب والترهيب: ج 3 ص 323 ح 32 عن مالك بن ربيعه الساعدي.
رسول اللّه صلى الله عليه و آله:أكثِرُوا الِاستِغفارَ؛ فَإِنَّهُ يَجلِبُ الرِّزقَ. ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:فراوان آمرزش بخواهيد؛ چرا كه [مايه] جلب روزى است.
۱.. كنز الفوائد: ج 2 ص 197، بحار الأنوار: ج 103 ص 21 ح 14.
عنه صلى الله عليه و آله:مَن أنعَمَ اللّهُ تَعالى عَلَيهِ نِعمَةً فَليَحمَدِ اللّهَ، ومَنِ استَبطَأَ الرِّزقَ فَليَستَغفِرِ اللّهَ. ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هر كه خداى متعال به او نعمت دهد، بايد خدا را شكر كند؛ و هر كه روزى اش كُند رسد، بايد از خدا آمرزش بخواهد.
۱.. عيون أخبار الرضا عليه السلام: ج 2 ص 46 ح 171 عن داوود بن سليمان الفرّاء عن الإمام الرضا عن آبائه عليهم السلام، بحار الأنوار: ج 46 ص 202 ح 77؛ شُعب الإيمان: ج 4 ص 108 ح 4446 وج 1 ص 441 ح 651 كلاهما عن عبد العزيز بن أبي حازم وعبد العزيز بن محمّد الدراوردي عن الإمام الصادق عن آبائه عليهم السلام عنه صلى الله عليه و آله.
تنبيه الغافلين عن ابن عمر:شَهِدتُ رَسولَ اللّهِ صلى الله عليه و آله وقَد أتاهُ رَجُلٌ فَقالَ: يا رَسولَ اللّهِ، قَلَّت ذاتُ يَدي، قالَ: فَأَينَ أنتَ مِن صَلاةِ المَلائِكَةِ، وتَسبيحِ الخَلائِقِ وما بِهِ يُرزَقونَ!؟ قالَ: ما هُوَ يا رَسولَ اللّهِ؟ قالَ: «سُبحانَ اللّهِ وبِحَمدِهِ، سُبحانَ اللّهِ العَظيمِ، أستَغفِرُ اللّهَ» مِائَةَ مَرَّةٍ ما بَينَ طُلوعِ الفَجرِ إلى أن تُصَلِّيَ صَلاةَ الغَداةِ، تَأتيكَ الدُّنيا صاغِرَةً راغِمَةً. ۱
تنبيه الغافلينـ به نقل از ابن عمر ـ: شاهد بودم كه مردى نزد پيامبر خدا آمد و گفت: اى پيامبر خدا! سرمايه ام اندك است.
فرمود: «چرا درود فرشتگان و تسبيح آفريدگان و مايه روزى مردم را به يارى نمى گيرى؟».
گفت: آن چيست، اى پيامبر خدا؟
فرمود: «منزّه است خداوند و ستودنى. منزّه است خداى بزرگ. از او آمرزش مى جويم»؛ اين ذكر را صد بار از سر بر زدن سپيده تا [پايان يافتن وقت]نماز صبح ادا كن تا دنيا فروتنانه و ناگزير به سويت بيايد».
۱.. تنبيه الغافلين: ص 546 ح 881.
رسولُ اللّهِ صلى الله عليه و آلهـ لَمّا سُئلَ عن بِرِّ الوالِدَينِ بَعدَ مَوتِهِما ـ: نَعَم، الصَّلاةُ عَلَيهِما، والاستِغفارُ لَهُما، وإنفاذُ عَهدِهِما مِن بَعدِهِما، وصِلَةُ الرَّحِمِ الّتي لا تُوصَلُ إلّا بِهِما، وإكرامُ صَديقِهِما. ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آلهـ در پاسخ به سؤال از نيكى كردن به پدر و مادر بعد از فوت آنان ـفرمود: آرى، دعاكردن براى آنها، آمرزش خواستن برايشان و اجرا كردن وصيت هايشان بعد از مرگ آنها وصله رحم كردن با خويشان آنها، و احترام گذاشتن به دوستان آنان.
۱.الترغيب والترهيب: 3/323/32.
عنه صلى الله عليه و آلهـ لَمّا سُئلَ عن بِرِّ الوالِدَينِ بَعدَ مَوتِهِما ـ: نَعَم، الصَّلاةُ عَلَيهِما، و الاستِغفارُ لَهُما، و إنفاذُ عَهدِهِما مِن بَعدِهِما، و صِلَةُ الرَّحِمِ الّتي لا تُوصَلُ إلاّ بِهِما، و إكرامُ صَديقِهِما. ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آلهـ در پاسخ به سؤال از نيكى كردن به پدر و مادر بعد از فوت آنان ـفرمود: آرى، دعا كردن براى آنها، آمرزش خواستن برايشان و اجرا كردن وصيت هايشان بعد از مرگ آنها وصله رحم كردن با خويشان آنها، و احترام گذاشتن به دوستان آنان.
۱.الترغيب و الترهيب: 3/323/32.
عنه عليه السلامـ فِي الاِستِسقاءِ ـ: ألا و إنَّ الأَرضَ الَّتي تُقِلُّكُم وَ السَّماءَ الَّتي تُظِلُّكُم مُطيعَتانِ لِرَبِّكُم، و ما أصبَحَتا تَجودانِ لَكُم بِبَرَكَتِهِما تَوَجُّعا لَكُم، و لا زُلفَةً ۱ إلَيكُم، و لا لِخَيرٍ تَرجُوانِهِ مِنكُم؛ و لكِن اُمِرَتا بِمَنافِعِكُم فَأَطاعَتا، و اُقيمَتا عَلى حُدودِ مَصالِحِكُم فَقامَتا.
إنَّ اللّهَ يَبتَلي عِبادَهُ عِندَ الأَعمالِ السَّيِّئَةِ بِنَقصِ الثَّمَراتِ، و حَبسِ البَرَكاتِ، و إغلاقِ خَزائِنِ الخَيراتِ؛ لِيَتوبَ تائِبٌ، و يُقلِعَ مُقلِعٌ، و يَتَذَكَّرَ مُتَذَكِّرٌ، و يَزدَجِرَ مُزدَجِرٌ. و قَد جَعَلَ اللّهُ سُبحانَهُ الاِستِغفارَ سَبَبا لِدُرورِ الرِّزقِ، و رَحمَةِ الخَلقِ، فَقالَ سُبحانَهُ: «اسْتَغْفِرُوا رَبَّكُمْ إِنَّهُ كَانَ
امام على عليه السلامـ در طلبِ باران ـ: بدانيد زمينى كه شما را بر پشت خود حمل مى كند و آسمانى كه بر سرتان سايه گسترده است، فرمانبردار پروردگارتان هستند و اگر بركت ها، خود را بر شما ارزانى مى دارند، بدان سبب نيست كه بر شما دل مى سوزانند يا مى خواهند به شما تقرّب جويند يا از شما اميد خيرى دارند؛ بلكه خداوند آن دو را فرمان داده كه به شما سود رسانند و آن دو هم اطاعت كرده اند. خداوند زمين و آسمان را براى حفظ مصالح شما بر پاى داشته و آن دو نيز بر پاى ايستاده اند.
همانا خداى، بندگانش را كه اعمال ناشايست مرتكب شوند، به كاستن ميوه هاشان و نگه داشتن بركت ها از ايشان و فرو بستن گنجينه هاى خير به روى آنان، مى آزمايد؛ تا توبه كننده توبه كند، گناهكار از گناه باز ايستد، پند گيرنده پند گيرد، و آن كه اراده