حدیث دربارهفقر جامعه از مجازات هاى خداوند است
عنه عليه السلامـ فِي الاِستِسقاءِ ـ: ألا و إنَّ الأَرضَ الَّتي تُقِلُّكُم وَ السَّماءَ الَّتي تُظِلُّكُم مُطيعَتانِ لِرَبِّكُم، و ما أصبَحَتا تَجودانِ لَكُم بِبَرَكَتِهِما تَوَجُّعا لَكُم، و لا زُلفَةً ۱ إلَيكُم، و لا لِخَيرٍ تَرجُوانِهِ مِنكُم؛ و لكِن اُمِرَتا بِمَنافِعِكُم فَأَطاعَتا، و اُقيمَتا عَلى حُدودِ مَصالِحِكُم فَقامَتا.
إنَّ اللّهَ يَبتَلي عِبادَهُ عِندَ الأَعمالِ السَّيِّئَةِ بِنَقصِ الثَّمَراتِ، و حَبسِ البَرَكاتِ، و إغلاقِ خَزائِنِ الخَيراتِ؛ لِيَتوبَ تائِبٌ، و يُقلِعَ مُقلِعٌ، و يَتَذَكَّرَ مُتَذَكِّرٌ، و يَزدَجِرَ مُزدَجِرٌ. و قَد جَعَلَ اللّهُ سُبحانَهُ الاِستِغفارَ سَبَبا لِدُرورِ الرِّزقِ، و رَحمَةِ الخَلقِ، فَقالَ سُبحانَهُ: «اسْتَغْفِرُوا رَبَّكُمْ إِنَّهُ كَانَ غَفَّارًا * يُرْسِلِ السَّمَاءَ عَلَيْكُم مِّدْرَارًا * وَ يُمْدِدْكُم بِأَمْوالٍ وَ بَنِينَ وَ يَجْعَل لَّكُمْ جَنَّاتٍ وَ يَجْعَل لَّكُمْ أَنْهارًا» . ۲ فَرَحِمَ اللّهُ امرَأً اِستَقبَلَ تَوبَتَهُ، وَ استَقالَ خَطيئَتَهُ، و بادَرَ مَنِيَّتَهُ. ۳
امام على عليه السلامـ در طلبِ باران ـ: بدانيد زمينى كه شما را بر پشت خود حمل مى كند و آسمانى كه بر سرتان سايه گسترده است، فرمانبردار پروردگارتان هستند و اگر بركت ها، خود را بر شما ارزانى مى دارند، بدان سبب نيست كه بر شما دل مى سوزانند يا مى خواهند به شما تقرّب جويند يا از شما اميد خيرى دارند؛ بلكه خداوند آن دو را فرمان داده كه به شما سود رسانند و آن دو هم اطاعت كرده اند. خداوند زمين و آسمان را براى حفظ مصالح شما بر پاى داشته و آن دو نيز بر پاى ايستاده اند.
همانا خداى، بندگانش را كه اعمال ناشايست مرتكب شوند، به كاستن ميوه هاشان و نگه داشتن بركت ها از ايشان و فرو بستن گنجينه هاى خير به روى آنان، مى آزمايد؛ تا توبه كننده توبه كند، گناهكار از گناه باز ايستد، پند گيرنده پند گيرد، و آن كه اراده گناه كرده منزجر شود. خداوند، آمرزش خواستن را سبب فراوانىِ روزى و رحمت بر آفريدگان قرار داده، كه فرمايد: «از پروردگارتان آمرزش بخواهيد، كه او همواره آمرزگار است * تا آسمان را بر شما بارنده فرستد * و شما را به مال ها و پسران يارى كند و به شما بوستان ها دهد و برايتان جوى ها پديد آورد». پس خداوند رحمت كند كسى را كه به توبه روى آورد و از خطاهاى خود بخشش طلبد و بر مرگ خود پيشى گيرد [= تداركِ امر آخرت كند].