حدیث دربارهفقر جامعه از مجازات هاى خداوند است

عنه صلى الله عليه و آله:عَلامَةُ رِضَا اللّهِ تَعالى في خَلقِهِ: عَدلُ سُلطانِهِم، و رُخصُ أسعارِهِم. و عَلامَةُ غَضَبِ اللّهِ تَبارَكَ و تَعالى عَلى خَلقِهِ: جَورُ سُلطانِهِم، و غَلاءُ أسعارِهِم. ۱

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:نشانه خشنودى خداوند در ميان آفريدگانش چنين است: دادگرىِ حكمرانشان و كاهش قيمت هاشان؛ و نشانه خشم خداى ـ تبارك و تعالى ـ بر آفريدگانش اين است: بيدادگرىِ حكمرانشان و افزايش قيمت هاشان.

۱.الكافي: 5 / 162 / 1.

کلیدواژه‌ها فقر فقر جامعه از مجازات های خداوند است

احادیث دیگر این موضوع

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هر گاه خداوند بر امّتى خشم گيرد و بر آن عذاب نازل نكند، قيمت ها در آن بالا مى رود، آبادانى اش كاهش مى يابد، بازرگانانش سود نمى برند، ميوه هايش رشد نمى كنند، جوى هايش پُر آب نمى گردند، باران بر آن فرو نمى بارد، و بَدانش بر آن سلطه مى يابند.

امام صادق عليه السلامـ درباره سخن خداوند: «من شما را در خوشى و آسايش مى بينم» ـ: قيمتِ [كالاها در ميان]ايشان پايين بود.

تفسير طبرى از ابن عبّاس:[درباره آيه]«من شما را در خوشى و آسايش مى بينم» [ابن عبّاس]گفته است: [مراد]پايين بودنِ قيمت ها است؛ [و درباره آيه]«و بر شما از عذاب روزى فراگير مى ترسم» [ابن عبّاس]گفته است: [مراد]بالا بودن قيمت ها است.

الكافى از فضيل از امام باقر عليه السلام:«هر آينه، آن گاه كه انسان گناهى را مرتكب مى شود، روزى از او روى مى گرداند». آن گاه، امام اين آيه را تلاوت فرمود: (ما آن ها [اهل مكّه] را بيازموديم [= به آن ها نعمت داديم، ولى كفر ورزيدند]، چنان كه خداوندانِ آن بوستان را آزموديم؛ آن گاه كه سوگند خوردند كه هر آينه بامداد پگاه [پنهان از مستمندان] ميوه آن را خواهيم چيد * و نگفتند: اگر خداى خواهد * پس شبانگاه كه خفته بودند، آفتى از سوى پروردگارت بر گِردِ آن [بوستان]بگرديد).

تفسير القرآن العظيم از جهم از ابراهيم:خداوند به يكى از پيامبران بنى اسرائيل وحى كرد كه به امّتش بگويد: «هر مردمِ آبادى اى يا اعضاى خانه اى كه نخست خداى را فرمان مى برند و سپس به نافرمانىِ خدا روى مى آورند، بى گمان، خداوند آن چه را آنان مى پسندند به آن چه نمى پسندند، تغيير مى دهد». سپس [آن پيامبر]گفت: تأييد اين سخن، در كتاب خداى چنين است: «همانا خداوند آن چه را گروهى دارند [از نعمت ها]، دگرگون نمى كند تا آن گاه كه آن چه را در خودشان است [= صفات و اعمال خود را]دگرگون كنند».

الكافى از ابو حمزه ثمالى:حضرت امير المؤمنين عليه السلام در خطبه خويش فرمود: «پناه مى جويم به خداوند از گناهانى كه مرگ را زودرس مى كنند». پس عبد اللّه بن كَوّاء يَشكُرى برخاست و گفت: «اى امير المؤمنين! آيا به راستى گناهانى هستند كه مرگ را زودرس كنند؟» امام فرمود: «واى بر تو! آرى؛ بريدن پيوند از خويشاوندان چنين است. هر آينه، برخى خانواده ها هستند كه گرد هم مى آيند و با يكديگر همراهى و همدلى مى كنند و با آن كه بدكارند، خداوند به ايشان روزى عطا مى كند؛ ليكن برخى خانواده ها دچار پراكندگى مى شوند و از هم پيوند مى بُرند و با آن كه نيك كردارند، خداوند روزى ايشان را قطع مى كند.

امام على عليه السلام:به خدا سوگند! خداى از هيچ گروهى، نعمت ها را نمى ستاند، مگر به سبب گناهانى كه مرتكب مى شوند. پس با شكرگزارى، نعمت ها را به چنگ آوريد و با فرمان بردن از خدا، آن ها را نگاه داريد.

امام على عليه السلامـ در حديث معروف به الأربعمائة ـ: هيچ نعمت و زندگانى خرّمى از ميان نرفت، مگر به سبب گناهانى كه [مردم] انجام دادند؛ به راستى كه خداى هرگز به بندگان ستم نمى ورزد.