امام زين العابدين عليه السلامـ درباره سخن خداى متعال: «و از آسمان، آبى فرستاد» ـ: يعنى باران كه [خداوند] آن را از بالا فرو مى فرستد تا به قلّه كوه ها و تپّه هاو پشته ها و دشت هايتان برسد. سپس، آن را در انواع گوناگون چون نرم و ريز، درشت و تند، و يا ريز و پيوسته فرستاد تا زمين هايتان آن را در خود فرو بَرَد، و آن باران را يكباره بر شما فرو نفرستاد تا زمين ها و درختان و زراعت و ميوه هايتان را تباه كند.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:بندگان خدا را از فزونى آب و آتش چراگاه باز مداريد كه خداوند، آن را كالايى براى بيابانگردان و نيرويى براى ناتوانان قرار داد.

امام صادق عليه السلام:پيامبر خدا هر گاه آب مى نوشيد، مى گفت: «سپاس، خداى را كه به ما آبى گوارا و زلال نوشانْد و آبى شور و تلخ ننوشانْد و ما را به گناهانمان نگرفت».

امام صادق عليه السلامـ در پاسخ به سؤال مردى كه از مزه آب پرسيد ـ: براى دانستن بپرس، نه براى به زحمت انداختن! مزه آب، مزه زندگى است.

امام على عليه السلامـ در توصيف علم و قدرت خداوند ـ: آفرينش ابتدايىِ آنچه خَلق كرد و تدبير آنچه آفريد، بر او گران نيامد، و ناتوانى اى به او راه نيافت كه او را از آفريده اش باز دارد، و در آنچه قضا و قَدَر نموده، شبهه اى بر او وارد نگشته است؛ بلكه قضاى (حكم) او استوار، علم او محكم، و فرمان او حتمى است.

امام على عليه السلام:و جنبش و لرزش زمين را، به وسيله صخره ها و كوهها، ميخكوب و استوار كرد.

امام على عليه السلام:حركات زمين را به وسيله صخره هاى عظيم و قلّه كوههاىِ بلند و محكم، متعادل كرد.

امام على عليه السلام:و صخره ها و تپّه هاى بلند و كوههاى زمين را آفريد و آنها را در جاهاى خود استوار نگاهداشت؛ پس ستيغ كوهها، در فضا برافراشته شد و ريشه هاى آنها در آب فرو رفت و كوههاى آن را از پستيها و دشتهايش برآمده ساخت و ريشه هاى آنها را در دل زمينهاى اطرافشان و جاهايى كه برقرار هستند فرو برد، قلّه هاى آنها را به سوى آسمان كشيد و نوك آنها را دراز گردانيد، آنها را تكيه گاه زمين و ميخهاى نگهدارنده آن قرار داد؛ پس زمين در عين متحرّك بودن، آرام گرفت.