بحار الأنوارـ به نقل از مجاهد، از اسماء بنت عُمَيس ـ: من، ساقدوش عايشه بودم كه او را آماده كردم و بر پيامبر خدا وارد شديم. عدّه اى از زنان نيز با من بودند. به خدا سوگند، نزد پيامبر خدا، خوراكى جز يك كاسه شير نبود. پيامبر خدا، مقدارى شير نوشيد و سپس كاسه را به دست عايشه داد. دختر [از گرفتن كاسه شير]شرم كرد. من گفتم: دست پيامبر خدا را رد نكن. ظرف را بگير. عايشه، با حالت شرم، كاسه را گرفت و مقدارى شير نوشيد. سپس [پيامبر صلى الله عليه و آله] فرمود: «به بقيّه زنان هم بده». آنها گفتند: ما ميل نداريم. فرمود: «گرسنگى و دروغ را با هم جمع نكنيد». گفتم: اى پيامبر خدا! اگر كسى از ما ميل به چيزى داشته باشد و بگويد ميل ندارم، آيا اين، دروغ به شمار مى آيد؟ فرمود: «دروغ، نوشته مى شود. حتّى

امام صادق عليه ‏السلام: روز قيامت، بنده‏اى را كه نماز گزارده است، مى‏آورند. مى‏گويد: «پروردگارا! من به خاطر تو، نماز خواندم»؛ امّا به او گفته مى‏شود: نه؛ بلكه تو به خاطر اين نماز خواندى كه بگويند: «فلانى چه نماز خوبى مى‏خواند!». او را به آتش ببريد. سپس بنده‏اى را كه جنگيده است، مى‏آورند. مى‏گويد: «پروردگارا! من به خاطر تو جنگيدم»؛ امّا به او گفته مى‏شود: نه؛ بلكه تو به خاطر اين جنگيدى كه بگويند: «فلانى چه آدم شجاعى است!». او را به آتش ببريد. آن گاه بنده‏اى را كه قرآن آموخته است، مى‏آورند. مى‏گويد: «پروردگارا! من به خاطر تو، قرآن آموختم»؛ امّا به او گفته مى‏شود: نه؛ بلكه آموختى تا بگويند: «فلانى چه آواز خوشى دارد!». او را به آتش ببريد. سپس بنده‏اى را كه مالش را انفاق كرده است، مى‏آورند.