امام صادق عليه السلام:خداوند عز و جل به موسى عليه السلام فرمود: «در شب و روز، مرا بسيار ياد كن و هنگام ياد كردن از من، خاشع و در بلايم، شكيبا باش و به گاه ياد كردن از من، آرام باش و مرا بندگى كن و چيزى را انباز من مدار. حركت، به سوى من است».

الكافىـ به نقل از على بن اسباط، از امامان عليهم السلام ـ: از جمله اندرزهاى خداوند عز و جل به عيسى عليه السلام اين بود كه: «اى عيسى!. بدان كه دنيايت، تو را به سوى من مى كشاند و من با علم خويش، بر تو احاطه دارم. پس در هنگام ياد كردن از من، فروتن باش و آن گاه كه مرا ياد مى كنى، دلت خاشع باشد و آن گاه كه غافلان در خواب [غفلت]اند، تو بيدار باش».

امام على عليه السلام ـ در توصيف پيروان خود ـ:از نشانه هاى هر يك از آنان اين است كه او را در دين، نيرومند مى بينى و در عين نرمى، دورانديش است. و در عبادت، خاشع.

امام على عليه السلام ـ در توصيف مؤمنان ـ:[بر] چهره آنان خشوع [نمايان]است.

عدة الداعى ـ خداى تعالى به موسى و هارون وحى فرمود ـ:«دوستان من، خود را به زيور خاكسارى و خشوع و ترس مى آرايند كه در دلهايشان استوار مى شود. پس، از دلهاى آنان بر پيكرهايشان نمودار مى گردد و اين زيور، لباس زيرين و رويين آنهاست كه به تن مى كنند.

ارشاد القلوب:در حديث معراج به نقل از خداوند متعال آمده است: هيچ بنده اى مرا نشناخت و در برابرم خاشع نشد مگر آن كه همه اشياء در برابر او خشوع كنند.

امام على عليه السلام:خشوع، نيكو ياورى است براى دعا.

امام زين العابدين عليه السلامـ در دعا ـگفت: خدايا! به تو پناه مى برم از نفسى كه قانع نمى شود و شكمى كه سير نمى گردد و دلى كه خاشع نمى شود.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:نشانه خاشع چهار چيز است: حساب بردن از خدا در نهان و آشكار، انجام كارهاى نيك، انديشيدن براى روز قيامت، و راز و نياز با خدا.

امام على عليه السلام:كسى كه دلش خاشع شد، اندامهايش نيز خاشع شود.

امام صادق عليه السلام:پيامبر خدا صلى الله عليه و آله فرمود: گذرگاه قرآن را نظافت كنيد. عرض شد: اى رسول خدا! گذرگاه قرآن چيست؟ فرمود: دهانهايتان. عرض شد: با چه تميزش كنيم؟ فرمود: با مسواك زدن.

امام صادق عليه السلامـ در پاسخ به سؤال از استعاذه هنگام شروع هر سوره ـفرمود: آرى، ازشيطان رجيم كه پليدترين شياطين است، به خدا پناه بر.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آلهـ درباره آيه: «و رتّل القرآن ترتيلاً» ـفرمود: قرآن را روشن و شمرده بخوان و آن را مانند تخم علف پراكنده اش مساز و همچون شعر به شتاب و بريده وبريده مخوان. در شگفتيهايش درنگ كنيد، دلها را با آن به تپش و حركت در آوريد و همه كوشش شما اين نباشد كه سوره را به آخر برسانيد.

امام على عليه السلام:بدانيد كه در قرآن خواندنى كه باتدبّر همراه نباشد، خيرى نيست؛ بدانيد كه در عبادتى كه با فهم و انديشه توأم نباشد، خيرى نيست.

امام صادق عليه السلامـ در پاسخ به سؤال از ختم كردن قرآن در يك شب ـفرمود: خوش ندارم كه آن را در كمتر از يك ماه بخوانى.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آلهـ در پاسخ به اين سؤال كه چه كسى قرآن را از همه خوشتر مى خواند ـفرمود: كسى كه هر گاه قرآن خواندن او را بشنوى، ترس و خشيت از خدا را در او ببينى.

عيون أخبار الرضاـ به نقل از رجاء بن ابى ضحاك در بيان سيره امام رضا عليه السلام در سفر به خراسان ـ: شبها در بسترش بسيار قرآن مى خواند و هرگاه به آيه اى كه در آن از بهشت يا آتش ياد شده بود مى رسيد، مى گريست و بهشت را از خدا مسئلت مى كرد و از آتش به او پناه مى برد.