امام كاظم عليه السلام:مؤمن با چيزى برتر از مواسات نسبت به مؤمن، به خداوند عزّ و جلّ نزديك نشده است، و اين، همان سخن خداى متعال است كه: «هرگز به نيكوكارى نخواهيد رسيد تا اين كه از آنچه دوست داريد، انفاق كنيد».

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:سوگند به آن كه مرا به حق به پيامبرى برانگيخت، در روز قيامت، بنده اى از بندگان خدا در ايستگاهى [از ايستگاه هاى قيامت]مى ايستد و شعله اى آتش، بزرگ تر از همه كوه هاى دنيا، در برابرش آشكار مى گردد، به طورى كه ميان او و آن شعله هيچ حايلى نيست. در همان حال كه سرگردان است، ناگاه، گِرده اى نان يا دانه اى [گندم يا جز آن] كه [در دنيا]به آن نياز داشته و به برادرى مؤمن كمك كرده است، از هوا در پيرامون او فرود مى آيد و مانند بزرگ ترين كوه ها مى شود و گرداگرد او را مى گيرد و مانع رسيدن آن شعله به او مى شود، و از حرارت و دود آن، كمترين آسيبى به او نمى رسد، تا اين كه وارد بهشت مى شود.

امام على عليه السلام:هيچ چيزى مانند مواسات، پيوند برادرى را حفظ نمى كند.

امام على عليه السلام:نظام دين، به دو چيز است: انصاف داشتنت، و مواسات نسبت به برادرانت.

امام على عليه السلامـ در سفارش هاى خويش به كميل بن زياد ـفرمود: اى كميل! بركت، در مال كسى است كه زكات بدهد و نسبت به مؤمنان، مواسات كند و به خويشان، رسيدگى نمايد.

امام على عليه السلام:مواسات نسبت به برادر دينى، روزى را مى افزايد.

كشف الغمّةـ به نقل از حَجّاج بن اَرطات ـ: امام باقر عليه السلام فرمود: «اى حَجّاج! مواسات شما چگونه است؟». گفتم: خوب است، اى ابو جعفر! فرمود: «آيا هر گاه فردى از شما نياز پيدا كند، دستش را در جيب برادرش مى كند و به اندازه نيازش برمى دارد؟». گفتم: در اين حد، نه! فرمود: «اگر اين گونه رفتار كرده بوديد، نيازمند نمى شديد».

امام صادق عليه السلام:سه دعاست كه از درگاه خداوند متعال رد نمى شود: دعاى پدر براى فرزندش، هر گاه كه به او نيكى كند، و نفرينش در حقّ او، آن گاه كه از او نافرمانى نمايد؛ نفرين ستم ديده در حقّ كسى كه به او ستم كرده است، و دعايش براى كسى كه انتقام او را از ستمگرى گرفته است؛ و دعاى مرد مؤمن براى برادر مؤمنش كه به خاطر ما نسبت به او مواسات كرده است، و نفرينش در حقّ او كه مى توانسته به وى كمك كند و نكرده، در حالى كه وى به آن محتاج بوده است.

امام صادق عليه السلامـ درباره اين سخن خداوند متعال كه: «اى نفْس آرام يافته! خشنود و خدا پسند، به سوى پروردگارت باز گرد، و در ميان بندگان من در آى، و در بهشت من، داخل شو» ـفرمود: اين، در حقّ كسى است كه پارسا باشد و نسبت به برادرانش مواسات كند و با آنان پيوند برقرار سازد؛ امّا اگر نه پارسا بود و نه برقرار كننده پيوند با برادران، به او گفته مى شود: «چه چيزى مانع تو از پارسايى و مواسات نسبت به برادرانت شد؟ تو، از آن كسانى هستى كه به زبان، دم از دوستى مى زدند؛ ولى در كردار، مراعاتش نمى كردند». پيامبر خدا و امير مؤمنان، هر گاه او را ديدار كنند، از او روى مى گردانند و بر او چهره در هم مى كشند و شفاعتش نمى كنند.