چند نفر از اصحاب ما روايت كرده اند، از احمد بن محمد بن خالد، از عثمان بن عيسى، از عمر بن اذينه، از ابان بن ابى عيّاش، از سليم بن قيس، از اميرالمؤمنين عليه السلام كه فرمود:«رسول خدا صلى الله عليه و آله فرمود: به درستى كه خدا بهشت را حرام گردانيده است بر هر كسى كه به غايت ناسزا و زشتگو و بى شرم باشد، و پروا نكند از آنچه گويد، و نه از آنچه در شأن او گفته شود؛ زيرا كه تو اگر او را تفتيش و تفحّص كنى، نخواهى يافت او را، مگر فرزند زنا يا شرك شيطان. به آن حضرت عرض شد كه: يا رسول اللّه! آيا در ميان مردمان كسى هست كه شرك شيطان باشد؟ رسول خدا صلى الله عليه و آله فرمود: آيا قول خداى عز و جل را نمى خوانى كه مى فرمايد: «وَشارِكْهُمْ فِى الْاَمْوالِ وَالْاَوْلادِ» ۱؛ يعنى: اى شيطان! شركت نما با ايشان در

ابو على اشعرى، از محمد بن سالم، از احمد بن نضر، از عمرو بن نعمان جعفى روايت كرده است كه گفت: امام جعفر صادق عليه السلام را صديق و دوستى بود كه نزديك نبود كه به جهت شدّت صداقت از آن حضرت مفارقت كند و جدا شود، چون حضرت به جايى تشريف مى برد. پس در بين اينكه آن صديق، در بازار كفشگران با آن حضرت مى رفت، و غلامى داشت از اهل سِند [در هند] كه همراه او بود و در پشت سر ايشان مى رفت، ناگاه آن مرد، نگاه به عقب كرد و غلام خود را اراده داشت، و سه مرتبه چنين كرد و او را نديد؛ پس چون در مرتبه چهارم نظر كرد، او را ديد. گفت كه: اى پسر زن زناكننده (يعنى اى حرام زاده!)، در كجا بودى؟ عمرو مى گويد كه: پس حضرت صادق عليه السلام دست خود را بلند كرد و آن را بر پيشانى مبارك خويش زد و فرمود:«سُبْحانَ اللّه» مادرش را

محمد بن يحيى، از احمد بن محمد بن عيسى، از ابن محبوب، از عمر بن يزيد، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه فرمود:«در ميان بنى اسرائيل مردى بود كه در مدّت سه سال دعا مى كرد و خداى عز و جل را مى خواند كه او را پسرى روزى كند؛ پس چون ديد كه خداى عز و جل دعاى او را مستجاب نمى گرداند، گفت: اى پروردگار من! آيا من از تو دورم كه از من نمى شنوى، يا تو به من نزديكى و مرا اجابت نمى فرمايى». حضرت فرمود: «پس كسى در خواب به نزد او آمد و گفت كه: تو در مدّت سه سال خداى عز و جل را خواندى، با زبان هرزه، و دل از حدّ درگذرنده كه پاكيزه نيست، و نيّتى كه راست و درست نه؛ پس از هرزگى خود باز ايست، و بايد كه دلت از خداى عز و جل بپرهيزد، و نيّتت نيكو شود». فرمود: «پس آن مرد، همچنين كرد. بعد از آن، خداى عز و

چند نفر از اصحاب ما روايت كرده اند، از احمد بن محمد بن خالد، از عثمان بن عيسى، از سماعه، از ابو بصير، از امام جعفر صادق عليه السلام كه فرمود:«پيغمبر صلى الله عليه و آله روزى در نزد عايشه بود، و در آن بين كه در منزل او تشريف داشت، ناگاه مردى رخصت طلبيد كه بر آن حضرت داخل شود. رسول خدا صلى الله عليه و آله فرمود كه: بد صاحب قوم و قبيله اى است. عايشه برخاست و داخل حجره شد، و رسول خدا صلى الله عليه و آله آن مرد را رخصت داد كه داخل شود؛ پس چون داخل شد، رسول خدا روى مبارك را به او آورد و با نهايت گشاده رويى با او سخن مى گفت، تا آنكه چون فارغ شد و از پيش آن حضرت بيرون رفت. عايشه به آن حضرت عرض كرد كه: يا رسول اللّه! در بين اينكه اين مرد را ذكر مى فرمودى به آن چه او را با آن ياد نمودى، ناگاه به او