الخصالـ به سندش، از امام حسين عليه السلام، از امام على عليه السلام ـ: پيامبر خدا صلى الله عليه و آله فرمود: «خداوند عز و جل، عقل را از نور اندوخته نهفته در علم پيشين خود ـ كه حتّى پيامبران فرستاده شده و فرشتگان مقرّب را نيز از آن آگاه نكرده است ـ، آفريد و علم را جان او، فهم را روح او، زُهد را سرِ او، حيا را چشمان او، حكمت را زبان او، دلسوزى را همّت (/ دهان) او و رحمت را دل او قرار داد و سپس، آن را با ده ويژگى، پُر و نيرومند ساخت: با يقين، ايمان، راستى، آرامش، اخلاص، مدارا، بخشش، قناعت، تسليم، و سپاس گزارى. سپس خدا به او فرمود: عقب بيا. پس عقب آمد. سپس به او فرمود: جلو بيا. جلو آمد. سپس به او فرمود: سخن بگو. پس گفت: ستايش، خدايى را كه نه ضدّى دارد و نه همتايى، نه مانندى و نه همسانى، نه هم

مقتل الحسين عليه السلام، خوارزمىـ به نقل از عبد اللّه بن حسن ـ: هنگامى كه عمر بن سعد، يارانش را براى جنگ با امام حسين عليه السلام آماده كرد و آنها را در جايگاه خود، مرتّب كرد و پرچم ها را در جاهاى خود نهاد، امام حسين عليه السلام نيز يارانش را در جناح راست و چپ، مرتّب كرد و آنان، امام حسين عليه السلام را از هر سو، مانند حلقه اى در ميان گرفتند. در اين هنگام، امام حسين عليه السلام از جمع يارانش بيرون آمد و نزديك سپاه عمر سعد آمد و از آنان خواست كه ساكت شوند؛ امّا آنان نپذيرفتند. امام عليه السلام به آنها فرمود: «واى بر شما! چه زيانى مى كنيد اگر ساكت شويد و به سخن من، گوش بسپاريد، در حالى كه من، فقط شما را به راه هدايت، فرا مى خوانم؟ هر كس مرا فرمان بَرَد، از ره يافتگان است و هر كس نافرمانى