باب در مدح دعا از براى برادران دينى ، غائبانه

على بن محمد، از محمد بن سليمان، از اسماعيل بن ابراهيم، از جعفر بن محمد تميمى، از حسين بن علوان، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه فرمود:«رسول خدا صلى الله عليه و آله فرمود كه: هيچ مؤمنى نيست كه از براى مردان مؤمن و زنان مؤمنه دعا كند، مگر آنكه خداى ـ تعالى ـ بر او برگرداند، مثل آن چه را كه به آن از براى ايشان دعا كرده، از هر مرد مؤمن و زن مؤمنه اى كه در گذشته از اوّل دنيا، يا كسى كه آينده است تا روز قيامت. به درستى كه در روز قيامت بنده اى هست كه امر مى شود كه او را به سوى آتش جهنّم برند، و او را بر رو مى كشند كه به جهنّم برند؛ پس مردان مؤمن و زنان مؤمنه عرض مى كنند كه: پروردگارا! اين همان است كه ما را دعا مى كرد، پس ما را در حقّ او شفيع گردان. و خداى ـ تعالى ـ ايشان را در حقّ

چند نفر از اصحاب ما روايت كرده اند، از سهل بن زياد و على بن ابراهيم، از پدرش هر دو، از ابن محبوب، از ابن رئاب، از ابوعبيده، از ثوير بن ابى فاخته كه گفت: شنيدم از حضرت على بن الحسين عليه السلام كه مى فرمود:«به درستى كه فرشتگان چون بشنوند كه مؤمن از براى برادر مؤمن خود دعا مى كند در غايبانه، يا او را به نيكى ياد مى نمايد، مى گويند كه: خوب برادرى هستى تو از براى برادرت؛ از برايش به نيكى دعا مى كنى و او از تو غائِب است، و او را به خوبى ياد مى نمايى. به حقيقت كه خدا در برابر آن چه از براى او سؤال كردى به تو عطا فرمود، و بر تو ثنا گفت دو برابر آن چه تو بر او ثنا گفتى، و تو را است فضل و افزونى بر او. و چون از او بشنوند كه برادرش را به بدى ياد مى كند و بر او نفرين مى كند، به او مى گويد كه: بد