باب در بيان ثواب تسبيح و تكبير و تهليل

على بن ابراهيم روايت كرده است، از پدرش، از ابن ابى عمير، از هشام بن سالم و ابو ايّوب خزّاز هر دو، از امام جعفر صادق عليه السلام كه فرمود:«فقرا به خدمت رسول خدا صلى الله عليه و آله آمدند و عرض كردند: يا رسول اللّه! به درستى كه اغنيا را چيزى هست كه بنده آزاد مى كنند و ما را نيست، و ايشان را چيزى هست كه حج مى گذارند و ما را نيست، و ايشان را چيزى هست كه صدقه مى دهند و ما را نيست، و ايشان را چيزى هست كه جهاد مى نمايند و ما را نيست. رسول خدا صلى الله عليه و آله فرمود كه: هر كه صد مرتبه خداى ـ تعالى ـ را به بزرگى ياد كند؛ يعنى به اين شماره «اللّه اكبر» بگويد، بهتر باشد از آزاد كردن صد بنده. و هر كه صد مرتبه «سُبحانَ اللّه»بگويد، بهتر باشد از راندن صد شتر فربه كه با خود به حج برد كه آنها را از براى

محمد بن يحيى، از احمد بن محمد بن عيسى، از ابن محبوب، از مالك بن عطيّه، از ضريس كناسى، از امام محمد باقر عليه السلام روايت كرده است كه فرمود:«رسول خدا صلى الله عليه و آله به مردى گذشت كه در باغ خود درختى مى كِشت. پس حضرت بر سرش ايستاد و فرمود: آيا نمى خواهى كه تو را دلالت كنم بر درختى كه ريشه اش ثابت تر، و رسيدن ميوه اش زودتر، و ميوه اش خوش تر و باقى تر است؟ عرض كرد: بلى، يا رسول اللّه! مرا دلالت كن. فرمود كه: چون صبح و شام كنى بگو: سُبْحانَ اللّهِ وَالْحَمْدُلِلّهِ وَلا اِلهَ اِلَا اللّهُ وَ اللّهُ أَكْبَرُ؛ يعنى: «پاك و منزّه مى شمارم خدا را از آن چه لايق آن جناب نباشد، و همه ستايش از براى خدا است، و هيچ خدايى نيست غير از خدا كه مستجمع جميع صفات كمال است، و خدا از آن بزرگ تر است كه به وصف