ما شاء اللّه لا حَولَ و لا قوة الّا باللّه
2 حدیث
مُحَمَّدُ بْنُ يَحْيى، عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدِ بْنِ عِيسى، عَنْ عَلِيِّ بْنِ الْحَكَمِ، عَنْ هِشَامِ بْنِ سَالِمٍ، عَنْ أَبِي عَبْدِ اللّهِ عليه السلام، قَالَ:«إِذَا دَعَا الرَّجُلُ، فَقَالَ بَعْدَ مَا دَعَا: مَا شَاءَ اللّهُ لَا حَوْلَ وَ لَا قُوَّةَ إِلَا بِاللّهِ، قَالَ اللّهُ عَزَّ وَ جَلَّ: اسْتَبْسَلَ عَبْدِي، وَ اسْتَسْلَمَ لِأَمْرِي، اقْضُوا حَاجَتَهُ».
محمد بن يحيى، از احمد بن محمد بن عيسى، از على بن حكم، از هشام بن سالم، از امام جعفر صادق روايت كرده است كه فرمود:«چون كسى دعا كند و بعد از آنكه دعا كرد بگويد كه: ما شآءَ اللّهُ لا حَوْلَ وَلا قُوَّةَ اِلّا بِاللّهِ؛ «آن چه خواستِ خدا بود، نيست گرديدنى و نه توانايى اى، مگر به خدا»، خداى ـ تعالى ـ بفرمايد كه: بنده من تن به مردن داد و امر خود را به من وا گذاشت و امر مرا گردن نهاد، حاجتش را برآوريد».
مُحَمَّدُ بْنُ يَحْيى، عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدٍ، عَنْ بَعْضِ أَصْحَابِهِ، عَنْ جَمِيلٍ، عَنْ أَبِي عَبْدِ اللّهِ عليه السلام، قَالَ: سَمِعْتُهُ يَقُولُ:«مَنْ قَالَ: مَا شَاءَ اللّهُ لَا حَوْلَ وَلَا قُوَّةَ إِلَا بِاللّهِ، سَبْعِينَ مَرَّةً، صَرَفَ عَنْهُ سَبْعِينَ نَوْعاً مِنْ أَنْوَاعِ الْبَلَاءِ أَيْسَرُ ذلِكَ الْخَنْقُ».
قُلْتُ: جُعِلْتُ فِدَاكَ، وَ مَا الْخَنْقُ؟ قَالَ:«لَا يَعْتَلُّ بِالْجُنُونِ؛ فَيُخْنَقَ».
محمد بن يحيى، از احمد بن محمد، از بعضى از اصحاب خويش، از جميل، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه گفت: شنيدم از آن حضرت كه مى فرمود:«هر كه هفتاد مرتبه بگويد: ما شآءَ اللّهُ لا حَوْلَ وَلا قُوَّةَ اِلّا بِاللّهِ؛ «آن چه خواست خدا بود، نيست گرديدنى و نه توانايى اى، مگر به خدا»، خدا هفتاد نوع از انواع بلا را از او بگرداند، كه آسان ترين آنها خَنِق است». عرض كردم كه: فداى تو گردم! خنق چيست؟ فرمود: «(پيچيده يا ناخوش و) بيمار نمى شود به واسطه دمل ها و مانند آنكه بر عضو برآيد» (تا به سبب آن گلو گرفته شود و خفه شود؛ چه خنق ـ به فتح خاء و كسر نون ـ، گلو گرفتن و خفه كردن باشد).