باب در بيان نشستن

چند نفر از اصحاب ما روايت كرده اند، از احمد بن محمد بن خالد، از نوفلى، از عبد العظيم بن عبداللّه بن حسن علوى كه آن را مرفوع ساخته، گفت كه: پيغمبر صلى الله عليه و آله سه قسم مى نشست: يكى قُرْفَصاء، و آن، اين است كه ساق هايش را راست و برپا كند، و به دست هايش رو به آنها آورد، و دستش را در ارشش ۱ سخت و محكم كند ۲، و دويم بر زانوهايش بر سر پا مى نشست، چنان كه مترافعين در نزد قاضى و حاكم مى نشينند، و آن را دوزانو مى گويند، و سيم يك پا را دونه ۳ مى كرد و پاى ديگر را بر بالاى آن مى گسترد، و هرگز آن حضرت عليه السلام ديده نشد كه چهارزانو نشسته باشد.

على بن ابراهيم، از پدرش، از ابن ابى عمير، از آنكه او را ذكر كرده، از ابو حمزه ثمالى روايت كرده است كه گفت: حضرت على بن الحسين عليهماالسلام را ديدم نشسته، يكى از دو پايش را بر رانش گذاشته. عرض كردم كه: مردم اين نشستن را ناخوش مى دارند و مى گويند كه: اين نشستن، نشستن پروردگار است. فرمود كه: «من به اين نوع نشستن، ننشستم، مگر به جهت دلتنگى و ملولى، و حضرت پروردگار دلتنگ و ملول نمى شود، و پينكى ۱ و خواب او را فرا نمى گيرد».

على، از پدرش، از ابن ابى عمير، از محمد بن مرازم، از ابو سليمان زاهد، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه فرمود:«هر كه به مكانى كه پست تر از بزرگوارى او باشد از مجلس راضى شود، و در جايى بنشيند كه جايش از آن بالاتر باشد، پيوسته خداى عز و جلو فرشتگانش بر او صلوات فرستند تا برخيزد».

على بن ابراهيم، از پدرش، از بعضى از اصحاب خويش، از طلحة بن زيد، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه فرمود:«رسول خدا صلى الله عليه و آله چنان بود كه در بيشتر اوقات كه مى نشست، برابر قبله بود».

ابو عبداللّه اشعرى، از معلّى بن محمد، [از] وشّاء، از حمّاد بن عثمان روايت كرده است كه: امام جعفر صادق عليه السلام نشست، در حالى كه پاى راستش را بر ران چپش انداخته بود. مردى به آن حضرت عرض كرد كه: فداى تو گردم! اينك نشستن مكروه و ناخوش است. فرمود:«نه، جز اين نيست كه آن چيزى است كه يهود گفتند كه: چون خداى عز و جل از آفريدن آسمان ها و زمين خلاص شد و بر عرش قرار گرفت، به اين نشستن نشست، تا استراحت كند. پس خدا عز و جل اين را فرو فرستاد كه: «اَللّهُ لا اِلهَ اِلّا هُوَ الحَىُّ الْقَيُّومُ لا تَأْخُذُهُ سِنَةٌ وَلا نَومٌ» ۱». و حضرت صادق عليه السلام متورّك و پا بر روى يكديگر انداخته باقى ماند، چنان كه آن حضرت همچنين نشسته بود.

چند نفر از اصحاب ما روايت كرده اند، از احمد بن محمد بن خالد، از پدرش، از عبداللّه بن مغيره، از آن كه او را ذكر كرده، از امام جعفر صادق عليه السلام كه فرمود:«رسول خدا صلى الله عليه و آله چون در منزلى داخل مى شد، در پست ترين و نزديك ترين مجلس به سوى آن حضرت مى نشست، در هنگامى كه داخل مى شد».

محمد بن يحيى، از احمد بن محمد بن عيسى، از محمد بن يحيى، از طلحة بن زيد، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه فرمود:«اميرالمؤمنين عليه السلام فرمود كه: بازار مسلمانان چون مسجد ايشان است. پس هر كه به سوى جايى پيشى گرفت، همان كس به آنجا سزاوارتر است تا شب». و فرمود كه: «بر اطاق هاى بازار كرايه و اجرت نمى گرفت».

على بن ابراهيم، از پدرش، از نوفلى، از سكونى، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه فرمود:«رسول خدا صلى الله عليه و آله فرمود: سزاوار است همنشينان را در تابستان كه در ميان هر دو كس، مقدار استخوان ارش [=ساعد دست]باشد، تا آنكه بعضى از ايشان بر بعضى شاق و دشوار نباشد در گرمى».