باب در بيان قطع رحم

محمد بن يحيى، از احمد بن محمد بن عيسى، از عثمان بن عيسى، از بعضى از اصحاب ما، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه گفت: به خدمت حضرت عرض كردم كه: برادران و پسران عموى من خانه را بر من تنگ كرده اند، و مرا ناچار و مضطر گردانيده اند كه از آن خانه به سوى يك حجره پناه گرفته ام، و اگر سخن گويم، آنچه را كه در دست همه ايشان است مى گيرم. راوى مى گويد كه: حضرت به من فرمود كه:«صبر كن؛ زيرا كه خداى عز و جل به زودى از برايت فرجى قرار خواهد داد». راوى مى گويد كه: پس برگشتم. و در سال صد و سى و يكم هجرت وبايى واقع شد، و به خدا سوگند كه همه ايشان مردند و يكى از ايشان نماند. راوى مى گويد كه: پس من بيرون آمدم و چون بر آن حضرت داخل شدم، فرمود كه: «حالِ اهل خانه ات چيست؟» مى گويد كه: عرض كردم: به خدا

از او، از احمد بن محمد، از حسن بن محبوب، از مالك بن عطيّه، از ابو عبيده، از امام محمد باقر عليه السلام روايت است كه فرمود:«در كتاب على عليه السلام مذكور است كه سه خصلت است كه صاحب آنها هرگز نمى ميرد، تا وبال و سختى آنها را ببيند و آنها: ظلم است و قطع رحم و سوگند دروغ، كه به واسطه آن با خدا جنگجويى مى كند، و به ميدان مصاف آمده، آن جناب را مبارز مى طلبد. و به درستى كه طاعتى كه ثوابش از همه طاعات شتابان تر است، صله رحم و پيوند خويشان است. و به درستى كه گاه است گروهى همه فاجر و نابكار مى باشند؛ پس به يگديگر مى پيوندند، و به اين سبب مال هاى ايشان نشو و نما مى كند و بزرگ مى شود، و صاحب مالِ بسيار مى شوند. و به درستى كه سوگند دروغ و قطع رحم، خانه ها را ويران مى كند و از اهلش خالى مى گرداند، و رحم