باب راز گفتن با يكديگر

محمد بن يحيى، از احمد بن محمد بن عيسى، از حسن بن محبوب، از مالك بن عطيّه، از ابو بصير، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه فرمود:«چون گروهى سه كس باشند، دو كس از ايشان با يكديگر راز نگويند، بى آنكه صاحب و رفيق ايشان باشد؛ زيرا كه در اين كار چيزى است كه او را اندوهناك مى گرداند و مى رنجاند».

چند نفر از اصحاب ما روايت كرده اند، از احمد بن محمد بن ابى عبداللّه، از محمد بن على، از يونس بن يعقوب، از امام موسى كاظم عليه السلام كه فرمود:«چون سه كس در خانه يا حجره اى باشند، دو كس با يكديگر راز نگويند بدون صاحب خويش؛ زيرا كه اين از جمله آنها است كه او را غمناك مى سازد».

على بن ابراهيم، از پدرش، از نوفلى، از سكونى، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه فرمود:«رسول خدا صلى الله عليه و آله فرمود كه: هر كه از براى برادر مسلمانش كه سخن مى گويد، عارض شود و در حديثش ـ يعنى در ميان سخنش ـ سخن گويد، گويا كه رويش را خراشيده».