باب در بيان مباهله
5 حدیث
عَلِيُّ بْنُ إِبْرَاهِيمَ، عَنْ أَبِيهِ، عَنِ ابْنِ أَبِي عُمَيْرٍ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ حَكِيمٍ، عَنْ أَبِي مَسْرُوقٍ، عَنْ أَبِي عَبْدِ اللّهِ عليه السلام، قَالَ:
قُلْتُ: إِنَّا نُكَلِّمُ النَّاسَ، فَنَحْتَجُّ عَلَيْهِمْ بِقَوْلِ اللّهِ عَزَّ وَ جَلَّ: «أَطِيعُوا اللّهَ وَ أَطِيعُوا الرَّسُولَ وَ أُولِى الْأَمْرِ مِنْكُمْ» . فَيَقُولُونَ: نَزَلَتْ فِي أُمَرَاءِ السَّرَايَا، فَنَحْتَجُّ عَلَيْهِمْ بِقَوْلِهِ عَزَّ وَ جَلَّ: «إِنَّما وَلِيُّكُمُ اللّهُ وَ رَسُولُهُ» إِلى آخِرِ الْايَةِ.
فَيَقُولُونَ نَزَلَتْ فِي الْمُؤْمِنِينَ، وَ نَحْتَجُّ عَلَيْهِمْ بِقَوْلِ اللّهِ عَزَّ وَ جَلَّ: «قُلْ لا أَسْئَلُكُمْ عَلَيْهِ أَجْراً إِلَا الْمَوَدَّةَ فِى الْقُرْبى» فَيَقُولُونَ: نَزَلَتْ فِي
على بن ابراهيم، از پدرش، از ابن ابى عمير، از محمد بن حكيم، از ابومسروق ۱، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه گفت: گفتم: به درستى كه ما با مردم سخن مى گوييم و برايشان حجّت مى آوريم به قول خداى ـ تعالى ـ: «أَطيعُوا اللّهَ وَأَطيعُوا الرَّسُولَ وَأُولِى الْاَمْرِ مِنْكُمْ» ۲؛ يعنى:«فرمان بريد خدا را و فرمان بريد فرستاده او را كه محمد صلى الله عليه و آله است، و خداوندان فرمان از خود را». پس مى گويند كه: اين آيه در سپهسالار لشكرها نازل شده، و برايشان حجّت مى آوريم به قول خداى ـ تعالى ـ: «اِنَّما وَليُّكُمُ اللّهُ وَ رَسُولُهُ» ۳ تا آخر آيه، كه ترجمه اش اين است كه: «جز اين نيست كه صاحب اختيار و اولى به تصرّف و حاكم بر امور دينى و دنيوى شما خدا است، و رسول او و كسانى كه ايمان آورده
عِدَّةٌ مِنْ أَصْحَابِنَا، عَنْ سَهْلِ بْنِ زِيَادٍ، عَنْ إِسْمَاعِيلَ بْنِ مِهْرَانَ، عَنْ مَخْلَدٍ أَبِي الشُّكْرِ، عَنْ أَبِي حَمْزَةَ الثُّمَالِيِّ، عَنْ أَبِي جَعْفَرٍ عليه السلام، قَالَ:«السَّاعَةُ الَّتِي تُبَاهِلُ فِيهَا مَا بَيْنَ طُلُوعِ الْفَجْرِ إِلى طُلُوعِ الشَّمْسِ».
عِدَّةٌ مِنْ أَصْحَابِنَا، عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدِ بْنِ خَالِدٍ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ إِسْمَاعِيلَ، عَنْ مَخْلَدٍ أَبِي الشُّكْرِ، عَنْ أَبِي حَمْزَةَ، عَنْ أَبِي جَعْفَرٍ عليه السلام، مِثْلَهُ.
چند نفر از اصحاب ما روايت كرده اند، از سهل بن زياد، از اسماعيل بن مهران، از ابوالشّكر مخلد، از ابوحمزه ثمالى، از امام محمد باقر عليه السلام كه فرمود:«ساعتى كه در آن مباهله مى شود، مابين طلوع صبح است تا طلوع آفتاب». چند نفر از اصحاب ما، از احمد بن محمد بن محمد بن خالد، از محمد بن اسماعيل، از ابوالشّكر مخلد، از ابوحمزه، از امام محمد باقر عليه السلام مثل اين را روايت كرده اند.
أَحْمَدُ، عَنْ بَعْضِ أَصْحَابِنَا فِي الْمُبَاهَلَةِ، قَالَ:تُشَبِّكُ أَصَابِعَكَ فِي أَصَابِعِهِ، ثُمَّ تَقُولُ: اللّهُمَّ إِنْ كَانَ فُلَانٌ جَحَدَ حَقّاً وَ أَقَرَّ بِبَاطِلٍ، فَأَصِبْهُ بِحُسْبَانٍ مِنَ السَّمَاءِ أَوْ بِعَذَابٍ مِنْ عِنْدِكَ، وَ تُلَاعِنُهُ سَبْعِينَ مَرَّةً.
احمد، از بعضى از اصحاب ما در باب مباهله روايت كرده است كه گفت:«انگشتان خود را در انگشتان او درمى آورى و بعد از آن مى گويى: اَللّهُمَّ اِنْ كانَ فُلانٌ جَحَدَ حَقّا وَأَقَرَّ بِباطِلٍ فَأَصِبْهُ بِحُسْبانٍ مِنَ السَّمآءِ أَوْ بِعَذابٍ مِنْ عِنْدَكَ: «خداوندا! اگر هست فلانى كه انكار كرده باشد حقى را و اقرار كرده باشد به باطلى، پس برسان به او بلايى از آسمان يا عذابى كه از نزد تو رسد. و هفتاد مرتبه با او ملاعنه مى كنى و يكديگر را نفرين مى نماييد».
مُحَمَّدُ بْنُ يَحْيى، عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدِ بْنِ عِيسى، عَنِ ابْنِ مَحْبُوبٍ، عَنْ أَبِي الْعَبَّاسِ، عَنْ أَبِي عَبْدِ اللّهِ عليه السلام فِي الْمُبَاهَلَةِ، قَالَ:«تُشَبِّكُ أَصَابِعَكَ فِي أَصَابِعِهِ، ثُمَّ تَقُولُ: اللّهُمَّ إِنْ كَانَ فُلَانٌ جَحَدَ حَقّاً وَ أَقَرَّ بِبَاطِلٍ، فَأَصِبْهُ بِحُسْبَانٍ مِنَ السَّمَاءِ أَوْ بِعَذَابٍ مِنْ عِنْدِكَ، وَ تُلَاعِنُهُ سَبْعِينَ مَرَّةً».
محمد بن يحيى، از احمد بن محمد بن عيسى، از ابن محبوب، از ابوالعبّاس، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه در باب مباهله فرمود كه:«انگشتان خود را در انگشتان او درمى آورى.» تا آخر آن چه گذشت.
مُحَمَّدُ بْنِ يَحْيى، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ أَحْمَدَ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ عَبْدِ الْحَمِيدِ، عَنْ أَبِي جَمِيلَةَ، عَنْ بَعْضِ أَصْحَابِهِ، قَالَ:
إِذَا جَحَدَ الرَّجُلُ الْحَقَّ، فَإِنْ أَرَادَ أَنْ تُلَاعِنَهُ، قُلِ:«اللّهُمَّ رَبَّ السَّمَاوَاتِ السَّبْعِ، وَ رَبَّ الْأَرَضِينَ السَّبْعِ، وَ رَبَّ الْعَرْشِ الْعَظِيمِ، إِنْ كَانَ فُلَانٌ جَحَدَ الْحَقَّ وَ كَفَرَ بِهِ، فَأَنْزِلْ عَلَيْهِ حُسْبَاناً مِنَ السَّمَاءِ أَوْ عَذَاباً أَلِيماً».
محمد بن يحيى، از محمد بن احمد، از محمد بن عبدالجبّار، از ابوجميله، از بعضى از اصحابش روايت كرده است كه گفت:«چون كسى حق را انكار كند و ديگرى خواهد كه با او مباهله و ملاعنه كند، مى گويد كه: اَللّهُمَّ رَبَّ السَّمواتِ السَّبْعِ. أَوْ عَذابا أَليما؛ خداوندا! اى پروردگار آسمان هاى هفتگانه و پروردگار زمين هاى هفتگانه و پروردگار عرش بزرگ! اگر هست فلانى كه انكار كرده باشد حقى را و كافر شده به آن، پس برسان به او بلايى از آسمان يا عذابى دردناك (يا دردآورنده)».