باب حقّ جوار

على بن ابراهيم، از پدرش، از ابن ابى عمير و محمد بن يحيى، از حسين بن اسحاق، از على بن مهزيار، از على بن فضّال، از فضالة بن ايّوب، هر دو، از معاوية بن عمّار، از عمرو بن عكرمه روايت كرده اند كه گفت: بر امام جعفر صادق عليه السلام داخل شدم و به آن حضرت عرض كردم كه: همسايه اى دارم كه مرا مى رنجاند. فرمود:«ببخش او را» گفتم: خدا او را نبخشد. پس حضرت روى خود را از من گردانيد، و ناخوش داشتم كه او را وا گذارم. عرض كردم كه: با من چنين و چنين مى كند و بدرفتارى مى كند و مرا مى رنجاند. فرمود: «مرا خبر ده كه اگر با او جنگ و دشمنى را آشكار نمايى، دادِ خود را از او مى ستانى؟» عرض كردم: بلكه بر او افزون آيم. فرمود: «به درستى كه اينك، از جمله آنها است كه حسد مى برند بر مردمان، بر آنچه خدا به ايشان داده از فضل

ابو على اشعرى، از محمد بن عبد الجبّار، از محمد بن اسماعيل، از حنان بن سدير، از پدرش، از امام محمد باقر عليه السلام روايت كرده است كه فرمود:«مردى [نزد]پيغمبر صلى الله عليه و آله آمد و در نزد آن حضرت از همسايه اش شكايت و گله كرد. رسول خدا صلى الله عليه و آله به او فرمود كه: صبر كن. بعد از آن، دوباره به خدمت آن حضرت آمد و پيغمبر صلى الله عليه و آله به او فرمود كه: صبر كن. بعد از آن، سه باره به سوى آن حضرت برگشت واز آن همسايه شكايت كرد. پيغمبر صلى الله عليه و آله به آن مرد كه شكايت كرده بود، فرمود كه: چون هنگام رفتن مردم به سوى نماز جمعه شود، رَخْت و مايحتاج خانه ات را بيرون آور، به سوى راه و در راه بگذار، تا آنكه هر كس به سوى نماز جمعه مى رود، آن را ببيند، و چون از تو بپرسند، ايشان را خبر ده».