حدیث دربارهباب حقّ جوار

عَنْهُ، عَنِ النَّهِيكِيِّ، عَنْ إِبْرَاهِيمَ بْنِ عَبْدِ الْحَمِيدِ، عَنِ الْحَكَمِ الْخَيَّاطِ، قَالَ: قَالَ أَبُو عَبْدِ اللّهِ عليه السلام:«حُسْنُ الْجِوَارِ يَعْمُرُ الدِّيَارَ، وَ يَزِيدُ فِي الْأَعْمَارِ».

از او، از نهيكى، از ابراهيم بن عبد الحميد، از حكم خيّاط روايت است كه گفت: امام جعفر صادق عليه السلام فرمود كه:«خوش همسايگى كردن، خانه ها را آباد مى كند و در عمرها مى افزايد».

کلیدواژه‌ها 8 کتاب عشرت باب حق جوار

احادیث دیگر این موضوع

حميد بن زياد، از حسن بن محمد، از احمد بن حسن ميثمى، از عنبسه عابد روايت كرده است كه گفت: شنيدم از امام جعفر صادق عليه السلام كه مى فرمود:«مزاح، دشنام كوچك تر است».

چند نفر از اصحاب ما روايت كرده اند، از احمد بن محمد بن خالد، از عثمان بن عيسى، از ابن مسكان، از محمد بن مروان، از امام جعفر صادق عليه السلام كه فرمود:«بپرهيزيد از مزاح، كه آن نورِ رو و مهابت مردان را مى برد» و مهابت ـ به فتح ميم ـ، بزرگ داشتن و ترسيدن است. (مترجم).

محمد بن يحيى، از احمد بن محمد، از برقى، از ابو العبّاس، از عمّار بن مروان روايت كرده است كه گفت: امام جعفر صادق عليه السلام فرمود كه:«ستيزه مكن، كه نيكويى و زيباييت مى رود، و با كسى مزاح مكن، كه بر تو جرأت به هم مى رسد».

على بن ابراهيم، از پدرش، از صالح بن سندى، از جعفر بن بشير، از عمّار بن مروان، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه فرمود:«با كسى مزاح مكن، كه بر تو جرأت مى شود».

چند نفر از اصحاب ما روايت كرده اند، از احمد بن محمد، از ابن محبوب، از سعد بن ابى خلف، از امام موسى كاظم عليه السلام كه آن حضرت در وصيّتى كه كرد، به بعضى از فرزندانش فرمود يا فرمود كه:«پدرم به بعضى از فرزندانش فرمود كه: بپرهيز از مزاح، كه نور ايمانت را مى برد، و مروّت و جوانمرديت را سبك مى گرداند».

از او، از ابن فضّال، از حسن بن جهم، از ابراهيم بن مهزم، از آنكه او را ذكر كرده، از امام موسى كاظم عليه السلام روايت است كه فرمود:«يحيى بن زكريّا مى گريست و خنده نمى كرد، و عيسى بن مريم عليه السلام هم مى خنديد و هم گريه مى كرد، و آنچه عيسى عليه السلام مى كرد، از آنچه يحيى عليه السلام مى كرد، بهتر بود».

على بن ابراهيم، از پدرش، از ابن ابى عمير و محمد بن يحيى، از حسين بن اسحاق، از على بن مهزيار، از على بن فضّال، از فضالة بن ايّوب، هر دو، از معاوية بن عمّار، از عمرو بن عكرمه روايت كرده اند كه گفت: بر امام جعفر صادق عليه السلام داخل شدم و به آن حضرت عرض كردم كه: همسايه اى دارم كه مرا مى رنجاند. فرمود:«ببخش او را» گفتم: خدا او را نبخشد. پس حضرت روى خود را از من گردانيد، و ناخوش داشتم كه او را وا گذارم. عرض كردم كه: با من چنين و چنين مى كند و بدرفتارى مى كند و مرا مى رنجاند. فرمود: «مرا خبر ده كه اگر با او جنگ و دشمنى را آشكار نمايى، دادِ خود را از او مى ستانى؟» عرض كردم: بلكه بر او افزون آيم. فرمود: «به درستى كه اينك، از جمله آنها است كه حسد مى برند بر مردمان، بر آنچه خدا به ايشان داده از فضل خود. پس چون نعمتى را بر كسى ببيند، و آن كس را كسانى باشد، زحمت و حسد خود را بر ايشان قرار دهد، و اگر او را اهلى نباشد، آن را بر خادمش قرار دهد؛ پس اگر او را خادمى نباشد، شبش را بيدار كند و روزش را به خشم آورد (يعنى در تمام شب بيدارخوابى كشد و در همه روز خشمناك باشد). به درستى كه مردى از انصار به خدمت رسول خدا صلى الله عليه و آله آمد و عرض كرد كه: من خانه اى را خريده ام در محلّه بنى فلان. و به درستى كه نزديك ترين همسايگان من نسبت به من از روى همسايگى، كسى است كه خوبيش را اميد ندارم و بديش را ايمن نيستم». حضرت فرمود: «پس رسول خدا صلى الله عليه و آله، على عليه السلام و سلمان و ابوذر را فرمان داد، و ديگرى را نيز كه او را فراموش كرده ام و او را مقداد گمان دارم، كه به بلندترين آوازهاى خويش در مسجد ندا در دهند به اين كه، هيچ ايمان نيست از براى كسى كه همسايه اش را از بدى هايش ايمن نسازد. پس ايشان، سه مرتبه به اين، ندا در دادند. بعد از آن، به دست خويش اشاره فرمود به سوى هر چهل خانه در پيش رو و از پشت سر و از طرف راست و از جانب چپش».

محمد بن يحيى، از احمد بن محمد بن عيسى، از محمد بن يحيى، از طلحة بن زيد، از امام جعفر صادق عليه السلام، از پدرش عليه السلام روايت كرده است كه فرمود:«در كتاب على عليه السلام خواندم كه رسول خدا صلى الله عليه و آله در ميان مهاجران و انصار و كسى كه به ايشان پيوسته بود از مردم مدينه، چيزى نوشت كه همسايه، چون خود اين كس است، نه زيان به او بايد رسيد و نه گناهكار است، و حرمت و حقّ همسايه بر همسايه، چون حرمت مادر او است» و اين حديث مختصر است، كه در اصل بيش از اين بوده. و به احتمال فراوان «جار» در بخش نخست به معناى پناهنده و نه همسايه است. (مترجم).