باب در ذكر كسى كه مصادقت و مصاحبت با او واجب است

چند نفر از اصحاب ما روايت كرده اند، از احمد بن محمد، از محمد بن حسن، از عبيداللّه دهقان، از احمد بن عائذ، از عبيد اللّه حلبى، از امام جعفر صادق عليه السلام كه فرمود:«صداقت و دوستى نمى باشد، مگر به حدودى كه دارد. هر كه اين حدّها يا چيزى از اينها در او باشد، او را به سوى صداقت نسبت ده، و هر كه چيزى از آنها در او نباشد، او را به سوى چيزى از صداقت نسبت مده، كه بهره اى از آن در او نيست. پس اوّل آن حدود، آن است كه نهان و آشكارش از برايت يكى باشد، و دويم آنكه زينت تو را زينت خود، و عيب و زشتى تو را زشتى خود بيند، و سيم آنكه ولايت و مال، او را بر تو تغيير ندهد و حالش را نگرداند (يعنى اگر حكومت يا مالى به هم رساند، سلوكش با تو نگردد)، و چهارم آنكه منع نكند تو را از چيزى كه قدرتش به آن مى رسد، و