باب در بيان حسن معاشرت
5 حدیث
عَلِيُّ بْنُ إِبْرَاهِيمَ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ حَمَّادٍ، عَنْ حَرِيزٍ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ مُسْلِمٍ، قَالَ:
قَالَ أَبُو جَعْفَرٍ عليه السلام:«مَنْ خَالَطْتَ، فَإِنِ اسْتَطَعْتَ أَنْ تَكُونَ يَدُكَ الْعُلْيَا عَلَيْهِمْ، فَافْعَلْ».
على بن ابراهيم، از پدرش، از حمّاد، از حريز، از محمد بن مسلم روايت كرده است كه گفت: امام محمد باقر عليه السلام فرمود كه:«با هر كه آميزش كنى، اگر توانى كه دستت بلندتر باشد بر ايشان، چنان كن» ۱.
۱.و مراد از بلند بودن دست، چيز دادن است؛ چه آنكه عطا مى كند، دستش در بالا، و آنكه مى گيرد، دستش در زير است. (مترجم)
عِدَّةٌ مِنْ أَصْحَابِنَا، عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدِ بْنِ خَالِدٍ، عَنْ إِسْمَاعِيلَ بْنِ مِهْرَانَ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ حَفْصٍ، عَنْ أَبِي الرَّبِيعِ الشَّامِيِّ، قَالَ:
دَخَلْتُ عَلى أَبِي عَبْدِ اللّهِ عليه السلام، وَ الْبَيْتُ غَاصٌّ بِأَهْلِهِ، فِيهِ الْخُرَاسَانِيُّ وَ الشَّامِيُّ وَ مِنْ أَهْلِ الْافَاقِ، فَلَمْ أَجِدْ مَوْضِعاً أَقْعُدُ فِيهِ، فَجَلَسَ أَبُو عَبْدِ اللّهِ عليه السلام وَ كَانَ مُتَّكِئاً، ثُمَّ قَالَ:«يَا شِيعَةَ آلِ مُحَمَّدٍ، اعْلَمُوا أَنَّهُ لَيْسَ مِنَّا مَنْ لَمْ يَمْلِكْ نَفْسَهُ عِنْدَ غَضَبِهِ، وَ مَنْ لَمْ يُحْسِنْ صُحْبَةَ مَنْ صَحِبَهُ، وَ مُخَالَقَةَ مَنْ خَالَقَهُ، وَ مُرَافَقَةَ مَنْ رَافَقَهُ، وَ مُجَاوَرَةَ مَنْ جَاوَرَهُ، وَ مُمَالَحَةَ مَنْ
چند نفر از اصحاب ما روايت كرده اند، از احمد بن محمد بن خالد، از اسماعيل بن مهران، از محمد بن حفص، از ابو الرّبيع شامى كه گفت: بر امام جعفر صادق عليه السلام داخل شدم، و خانه حضرت پر بود از كسانى كه در آن بودند، و در آن خانه، خراسانى و شامى و از اهل هر ولايتى بودند. پس جايى را نيافتم كه در آن بنشينم، و حضرت صادق عليه السلام تكيه داده بود. پس نشست و فرمود كه:«اى شيعيان آل محمد! بدانيد كه از ما نيست، هر كه در نزد خشمش مالك نفس خود نباشد، و عنان اختيار از دستش بيرون رود، و هر كه صحبت و يارى داشتنش را نيكو نسازد با كسى كه با او يار و رفيق شده، و همچنين خوشى خلق را با كسى كه با او خوش خلقى نموده، و همراهى و يارى با كسى كه با او همراهى و يارى كرده، و آميزش با كسى كه با او آميخته، و طعام خوردن با
عَلِيُّ بْنُ إِبْرَاهِيمَ، عَنْ أَبِيهِ، عَنِ ابْنِ أَبِي عُمَيْرٍ، عَمَّنْ ذَكَرَهُ،
عَنْ أَبِي عَبْدِ اللّهِ عليه السلام فِي قَوْلِ اللّهِ عَزَّ وَ جَلَّ: «إِنّا نَراكَ مِنَ الْمُحْسِنِينَ» قَالَ:«كَانَ يُوَسِّعُ الْمَجْلِسَ، وَ يَسْتَقْرِضُ لِلْمُحْتَاجِ، وَ يُعِينُ الضَّعِيفَ».
على بن ابراهيم، از پدرش، از ابن ابى عمير، از آنكه او را ذكر كرده، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است در قول خداى عز و جل: «اِنّا نَريكَ مِنَ المُحْسِنينَ» ۱. كه آن حضرت فرمود كه:«مجلس را وسعت مى داد، و از براى ايشان قرض مى خواست، و ناتوان را يارى مى كرد». و ترجمه آيه اين است كه: «به درستى كه ما مى بينيم تو را از نيكوكاران» ۲.
مُحَمَّدُ بْنُ يَحْيى، عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدٍ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ سِنَانٍ، عَنْ عَلَاءِ بْنِ الْفُضَيْلِ، عَنْ أَبِي عَبْدِ اللّهِ عليه السلام، قَالَ:«كَانَ أَبُو جَعْفَرٍ عليه السلام يَقُولُ: عَظِّمُوا أَصْحَابَكُمْ وَ وَقِّرُوهُمْ، وَ لَا يَتَهَجَّمْ بَعْضُكُمْ عَلى بَعْضٍ، وَ لَا تَضَارُّوا، وَ لَا تَحَاسَدُوا، وَ إِيَّاكُمْ وَ الْبُخْلَ، كُونُوا عِبَادَ اللّهِ الْمُخْلَصِينَ».
محمد بن يحيى، از احمد بن محمد، از محمد بن سنان، از علا بن فضيل، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه فرمود:«حضرت ابو جعفر عليه السلام مى فرمود كه: ياران خود را تعظيم كنيد و بزرگ داريد ايشان را. بايد كه بعضى از شما ناگاه بر بعضى درنيايد، و بى خبر بر سرش هجوم نياورد، و يكديگر را زيان مرسانيد، و به همديگر حسد مبريد، و از بخل بپرهيزيد، و بندگان مخلص و خالص خدا باشيد».
مُحَمَّدُ بْنُ يَحْيى، عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدِ بْنِ عِيسى، عَنِ الْحَجَّالِ، عَنْ دَاوُدَ بْنِ أَبِي يَزِيدَ وَ ثَعْلَبَةَ وَ عَلِيِّ بْنِ عُقْبَةَ، عَنْ بَعْضِ مَنْ رَوَاهُ، عَنْ أَحَدِهِمَا عليهماالسلام، قَالَ:«الِانْقِبَاضُ مِنَ النَّاسِ مَكْسَبَةٌ لِلْعَدَاوَةِ».
محمد بن يحيى روايت كرده، از احمد بن محمد بن عيسى، از حجّال، از داود بن ابى يزيد و ثعلبه و على بن عقبه، از بعضى از كسى كه او را روايت كرده، از امام محمد باقر يا امام جعفر صادق عليهماالسلام كه فرمود:«درهم گرفته شدن و ترش رويى و عبوس از مردمان، آلت و اسباب كسب عداوت و دشمنى است».