باب در بيان پيروى كردن هوا و خواهش نفس

چند نفر از اصحاب ما روايت كرده اند، از احمد بن محمد بن خالد، از پدرش، از عبداللّه بن قاسم، از ابو حمزه، از امام محمد باقر عليه السلام كه فرمود:«رسول خدا صلى الله عليه و آله فرمود كه: خداى ـ تبارك و تعالى ـ مى فرمايد كه: سوگند ياد مى كنم به عزّت و جلال و بزرگوارى و نور و برترى و بلندى مرتبه خويش، كه هيچ بنده اى خواهش خود را بر خواهش و فرمان من اختيار نكند، مگر آنكه امرش را بر او پراكنده و پريشان مى گردانم، و دنياى او را بر او مشكل و مشتبه مى سازم، و دلش را به آن مشغول مى كنم، و او را از دنيا نمى دهم، مگر آنچه را كه از برايش مقدّر كرده ام. و به عزّت و جلال و عظمت و نور و علوّ و ارتقاع مرتبه خودم سوگند، كه هيچ بنده اى خواهش و امر مرا بر خواهش خود اختيار نمى كند، مگر آنكه فرشتگان خود را حافظ او