باب در بيان شك

على بن ابراهيم، از محمد بن عيسى، از يونس، از حسين بن حكم روايت كرده است كه گفت: به خدمت امام موسى كاظم عليه السلام نوشتم، در حالى كه آن حضرت را خبر مى دادم كه: من شك دارم، و به حقيقت كه ابراهيم عليه السلام گفت كه: «رَبِّ أَرِنى كَيْفَ تُحْيِى المَوْتى» ۱؛ يعنى:«پروردگارا! به من بنما كه چگونه مردگان را زنده مى گردانى». تتمّه روايت: و به درستى كه من دوست مى دارم كه چيزى را به من بنمايى. پس آن حضرت عليه السلام به من نوشت: «به درستى كه ابراهيم مؤمن بود (يعنى تصديق كرده بود به اين كه خدا مرده را زنده مى گرداند، و قادر است بر اعاده مردگان). و دوست داشت كه ايمانش بيفزايد. (يعنى عين اليقين را با علم اليقين جمع كند، و معاينه آن موجب انكشاف آن گردد). و تو شك دارى و صاحب شك، هيچ خوبى در او نيست». و

از او، از على بن اسباط، از علا بن زرين، از محمد بن مسلم، از امام محمد باقر يا امام جعفر صادق عليهماالسلام روايت است كه گفت: به آن حضرت عرض كردم: به درستى كه ما مردى را مى بينيم كه او را عبادت و نهايت جدّ و جهد و خشوع و فروتنى است، و به حق قائل نيست؛ پس آيا اينها، هيچ نفع به او مى رساند؟ فرمود كه:«اى محمد! جز اين نيست كه داستان اهل بيت پيغمبر صلى الله عليه و آله، چون داستان اهل بيتى است كه در بنى اسرائيل بودند. و چنان بود كه هيچ يك از ايشان، چهل شب در عبادت جدّ و جهد نمى كرد، مگر آنكه هر دعا كه مى كرد، مستجاب مى گرديد. و به درستى كه مردى از ايشان، چهل شب جد و جهد نمود. بعد از آن، دعا كرد و از برايش مستجاب نشد؛ پس به خدمت حضرت عيسى بن مريم عليه السلام آمد، در حالتى كه به سوى آن حضرت شكايت مى