باب در بيان گمراهان

على بن ابراهيم، از پدرش، از ابن ابى عمير، از عبد الرحمان بن حجّاج، از هاشم صاحب بريد روايت كرده است كه گفت: من و محمد بن مسلم و ابو الخطّاب، با هم مجتمع بوديم. پس ابو الخطّاب به محمد بن مسلم گفت كه: چه مى گوييد در باب كسى كه اين امر ـ يعنى امامت ـ را نشناسند. من گفتم كه: هر كه اين امر را نمى شناسد، كافر است. ابوالخطّاب گفت كه: كافر نيست، تا آنكه حجّت بر او اقامه شود؛ پس چون حجّت بر او اقامه شود و بعد از آن نشناسد، كافر است. پس محمد بن مسلم به ابوالخطّاب گفت: سبحان اللّه! او را چه مى شود كه چون شناسند و انكار نكند، كافر باشد؟ و كافر نيست، چون انكار نكند؟ هاشم مى گويد كه: پس چون به حج رفتم، بر امام جعفر صادق عليه السلام داخل شدم و آن حضرت را به اين امر خبر دادم. فرمود كه:«تو حاضر شده اى و

على بن ابراهيم، از محمد بن عيسى، از يونس، از مردى، از زراره، از امام محمد باقر عليه السلام روايت كرده است كه گفت: به آن حضرت عرض كردم كه: چه مى فرمايى در باب نكاح كردن با مردمان؛ زيرا كه من به اين سن رسيده ام كه مى بينى، و هرگز زن نگرفته ام. فرمود كه:«چه چيز تو را از اين منع مى كند». عرض كردم كه: چيزى مرا منع نمى كند، غير از آنكه مى ترسم كه نكاح ايشان از براى من حلال نباشد. پس به چه چيز مرا امر مى فرمايى؟ فرمود كه: «چه كار مى كنى و تو جوان و برنايى؟ آيا صبر مى كنى؟» عرض كردم كه: كنيزان را فرا مى گيرم. فرمود كه: «اكنون بياور آنچه دارى. پس كنيزان را به چه حلال مى دارى؟» عرض كردم: زيرا كه كنيز، به منزله زن آزاد نيست. اگر مرا به چيزى در شك افكند، و كارى بكند كه موجب قلق و اضطراب من باشد، او را