باب در بيان كسانى كه از بلاء معافى و سالم اند

چند نفر از اصحاب ما روايت كرده اند، از سهل بن زياد و على بن ابراهيم، از پدرش و هر دو، از ابن محبوب، از ابو حمزه، از امام محمد باقر عليه السلام كه فرمود:«به درستى كه خداى عز و جل را مخصوصانى چندند كه نسبت به ايشان، از بلاء و زحمت، بخل و ضنّت مى كند (يعنى ايشان را از جميع آفات و بليّات محفوظ مى دارد، و نمى گذارد كه بدى به ايشان برسد. پس ايشان را زنده مى دارد در عافيت، و روزى مى دهد ايشان را در عافيت، و مى ميراند ايشان را در عافيت، و محشور مى گرداند ايشان را در عافيت، و ساكن مى گرداند ايشان را در بهشت، در عافيت».

چند نفر از اصحاب ما روايت كرده اند، از احمد بن محمد بن خالد، از عثمان بن عيسى، از اسحاق بن عمّار، از امام جعفر صادق عليه السلام كه گفت: شنيدم از آن حضرت كه مى فرمود:«به درستى كه خداى عز و جل خلقى را آفريد كه نسبت به ايشان، از بلاء، بخل فرمود (به آن معنى كه مذكور شد). ايشان را آفريد در عافيت، و زنده داشت ايشان را در عافيت، و ميرانيد ايشان را در عافيت، و ايشان را داخل بهشت گردانيد، در عافيت».

على بن ابراهيم روايت كرده است، از پدرش و چند نفر از اصحاب ما، از سهل بن زياد و هر دو، از جعفر بن محمد، از ابن قدّاح، از امام جعفر صادق عليه السلام كه فرمود:«به درستى كه خداى عز و جل را مخصوصانى چندند از آفريدگانش، كه ايشان را به نعمتخويش مى پروراند، و عافيت خود را به ايشان عطا مى فرمايد، و به رحمت خويش ايشان را داخل بهشت مى گرداند. بلاها و فتنه ها به ايشان مى گذرد، و هيچ ضرر به ايشان نمى رساند».