باب در بيان اينكه كفر ، با توبه ، عمل را باطل نمى گرداند
1 حدیث
عَلِيُّ بْنُ إِبْرَاهِيمَ، عَنْ أَبِيهِ، عَنِ ابْنِ مَحْبُوبٍ وَ غَيْرِهِ، عَنِ الْعَلَاءِ بْنِ رَزِينٍ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ مُسْلِمٍ، عَنْ أَبِي جَعْفَرٍ عليه السلام، قَالَ:«مَنْ كَانَ مُؤْمِناً فَعَمِلَ خَيْراً فِي إِيمَانِهِ، ثُمَّ أَصَابَتْهُ فِتْنَةٌ فَكَفَرَ، ثُمَّ تَابَ بَعْدَ كُفْرِهِ، كُتِبَ لَهُ وَ حُوسِبَ بِكُلِّ شَيْءٍ كَانَ عَمِلَهُ فِي إِيمَانِهِ، وَ لَا يُبْطِلُهُ الْكُفْرُ إِذَا تَابَ بَعْدَ كُفْرِهِ».
على بن ابراهيم، از پدرش، از ابن محبوب و غير او، از علا بن زرين، از
محمد بن مسلم، از امام محمد باقر عليه السلام روايت كرده است كه فرمود:«هر كه مؤمن باشد، و در زمان ايمانش عمل خيرى را به جا آورد، بعد از آن، فتنه و آزمايش يا ضلالت و گمراهى به او برسد، و به اين سبب كافر شود، و بعد از كفر خويش توبه كند، از برايش نوشته شود، وحساب شود به هر خيرى كه آن را در زمان ايمانش عمل كرده، و كفر، آن را باطل نمى گرداند، هر گاه بعد از كفر خويش توبه كند».