حدیث دربارهباب ثواب كسى كه قرآن را به زحمت آموخته باشد
عَلِيُّ بْنُ إِبْرَاهِيمَ، عَنْ أَبِيهِ، عَنِ ابْنِ أَبِي عُمَيْرٍ، عَنْ مَنْصُورِ بْنِ يُونُسَ، عَنِ الصَّبَّاحِ بْنِ سَيَابَةَ، قَالَ: سَمِعْتُ أَبَا عَبْدِ اللّهِ عليه السلام يَقُولُ:«مَنْ شُدِّدَ عَلَيْهِ فِي الْقُرْآنِ، كَانَ لَهُ أَجْرَانِ؛ وَ مَنْ يُسِّرَ عَلَيْهِ، كَانَ مَعَ الْأَوَّلِينَ».
على بن ابراهيم، از پدرش، از ابن ابى عمير، از منصور بن يونس، از صبّاح بن سيابه روايت كرده است كه گفت: شنيدم از امام جعفر صادق عليه السلام كه مى فرمود:«هر كه در باب قرآن بر او سخت گرفته شود (كه ياد گرفتن آن بر او دشوار باشد)، او را دو اجر باشد، و هر كه بر او آسان گردانيده شود (كه ياد گرفتن آن بر او دشوار نباشد و بى زحمت ياد گيرد)، با اوّلين خواهد بود» (يعنى آنان كه به سوى ايمان پيشى گرفته اند).