حدیث درباره[7] كتاب فضل قرآن
عَلِيُّ بْنُ إِبْرَاهِيمَ، عَنْ أَبِيهِ؛ وَ عِدَّةٌ مِنْ أَصْحَابِنَا، عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدٍ وَ سَهْلِ بْنِ زِيَادٍ جَمِيعاً، عَنِ ابْنِ مَحْبُوبٍ، عَنْ مَالِكِ بْنِ عَطِيَّةَ، عَنْ يُونُسَ بْنِ عَمَّارٍ، قَالَ: قَالَ أَبُو عَبْدِ اللّهِ عليه السلام:«إِنَّ الدَّوَاوِينَ يَوْمَ الْقِيَامَةِ ثَلَاثَةٌ: دِيوَانٌ فِيهِ النِّعَمُ، وَ دِيوَانٌ فِيهِ الْحَسَنَاتُ، وَ دِيوَانٌ فِيهِ السَّيِّئَاتُ، فَيُقَابَلُ بَيْنَ دِيوَانِ النِّعَمِ وَ دِيوَانِ الْحَسَنَاتِ، فَتَسْتَغْرِقُ النِّعَمُ عَامَّةَ الْحَسَنَاتِ، وَ يَبْقى دِيوَانُ السَّيِّئَاتِ، فَيُدْعى بِابْنِ آدَمَ الْمُؤْمِنِ لِلْحِسَابِ، فَيَتَقَدَّمُ الْقُرْآنُ أَمَامَهُ فِي أَحْسَنِ صُورَةٍ، فَيَقُولُ: يَا رَبِّ، أَنَا الْقُرْآنُ، وَ هذَا عَبْدُكَ الْمُؤْمِنُ قَدْ كَانَ يُتْعِبُ نَفْسَهُ بِتِلَاوَتِي، وَ يُطِيلُ لَيْلَهُ بِتَرْتِيلِي، وَ تَفِيضُ عَيْنَاهُ إِذَا تَهَجَّدَ؛ فَأَرْضِهِ كَمَا أَرْضَانِي».
قَالَ: «فَيَقُولُ الْعَزِيزُ الْجَبَّارُ: عَبْدِيَ، ابْسُطْ يَمِينَكَ، فَيَمْلَؤُهَا مِنْ رِضْوَانِ اللّهِ الْعَزِيزِ الْجَبَّارِ، وَ يَمْلَأُ شِمَالَهُ مِنْ رَحْمَةِ اللّهِ، ثُمَّ يُقَالُ: هذِهِ الْجَنَّةُ مُبَاحَةٌ لَكَ، فَاقْرَأْ وَ اصْعَدْ، فَإِذَا قَرَأَ آيَةً صَعِدَ دَرَجَةً».
على بن ابراهيم روايت كرده، از پدرش و چند نفر از اصحاب ما، از احمد بن محمد و سهل بن زياد، هر دو، از ابن محبوب، از مالك بن عطيّه، از يونس بن عمّار كه گفت: امام جعفر صادق عليه السلام فرمود:«به درستى كه ديوان ها و نامه هاى اعمال در روز قيامت سه ديوان است: يكى ديوانى كه نعمت ها در آن است، و دويم ديوانى كه حسنات در آن است، و سيم ديوانى كه سيّئات در آن است. پس در ميان ديوان نعمت ها و ديوان حسنات، مقابله و برابرى مى شود، و نعمت ها همه حسنات را فرا مى گيرد، و ديوان گناهان باقى مى ماند. پس فرزند آدم را از براى حساب مى طلبند، كه قرآن مى آيد در نيكوترين صورت ها، و در پيش روى آن مؤمن روان مى شود و مى گويد كه: اى پروردگار من! منم قرآن، و اينك، بنده مؤمن تو است كه خود را به تلاوت من در رنج و تعب مى انداخت، و در شب خويش به ترتيل من طول مى داد، و چون تهجّد مى كرد، از چشم هايش آب مى ريخت. پس او را راضى كن، چنان كه او مرا راضى كرده است». حضرت فرمود: «پس خداوند عزيز جبّار مى فرمايد كه: اى بنده من! دست راست خود را بگشا. پس آن را از رضا و خشنودى خداوند عزيز جبّار پر مى كند، و دست چپش را از رحمت خدا پر مى كند. بعد از آن، به او گفته مى شود كه: اينك، بهشت است كه مباح شده است از براى تو. پس قرآن بخوان و بالا رو، و چون يك آيه را بخواند، يك درجه بالا رود».
کلیدواژهها 7 کتاب فضل قرآن