[7] كتاب فضل قرآن

على بن محمد، از على بن عبّاس، از حسين بن عبد الرحمان، از صفوان يا سفيان حريرى، از پدرش، از سعد خفّاف، از امام محمد باقر عليه السلام روايت كرده است كه فرمود:«اى سعد! قرآن را بياموزيد؛ زيرا كه قرآن در روز قيامت مى آيد، در بهترين صورتى كه خلائق به سوى آن نظر كرده اند، و مردمان صد و بيست هزار صف باشند، هشتاد هزار صف از امّت محمد، و چهل هزار صف از باقى امّتان. پس قرآن بر سر صف مسلمانان مى آيد، در صورت مردى و سلام مى كند. پس مسلمانان به سوى آن بنگرند و مى گويند كه: لا اِلهَ اِلّا اللّهُ الْحَليمُ الْكَريمُ؛ يعنى: «نيست خدايى، مگر خداى بردبار صاحب كرم». به درستى كه اين مرد از جمله مسلمانان است كه ما او را به نعت و صفتش مى شناسيم، مگر آنكه او اجتهاد و كوششش در باب قرآن از ما سخت تر بوده است، پس از

على بن ابراهيم، از پدرش، از نوفلى، از سكونى، از امام جعفر صادق عليه السلام، از پدرانش عليهماالسلامروايت كرده است كه فرمود:«رسول خدا صلى الله عليه و آله فرمود كه: اى مردمان! به درستى كه شما در دار هدنه (يعنى خانه صلح و آشتى) قرار داريد، و شما بر جناح [=بال]سفريد، و رفتن با شما شتاب مى كند و شما را زود مى برد، و شب و روز را كه ديده ايد و آفتاب و ماه كه هر نويى را كهنه مى كنند، و هر دورى را نزديك مى سازند، و هر وعده شده را مى آورند. پس جهاز و كار و كارسازى را آماه سازيد از براى دورى گذر و گذرگاه». حضرت فرمود كه: «پس مقداد بن اسود برخاست و عرض كرد كه: يا رسول اللّه! دار هدنه چيست؟ فرمود: خانه بلاغ و انقطاع ۱. و چون فتنه ها بر شما مشتبه شود مانند پاره هاى شب تار، پس بر شما باد به قرآن؛ زيرا كه

ابو على اشعرى، از بعضى از اصحاب خويش، از خشّاب روايت كرده كه آن را مرفوع ساخته، گفت كه: امام جعفر صادق عليه السلام فرمود:«نه، به خدا سوگند كه امر امامت و خلافت هرگز به سوى اولاد ابوبكر و عمر برنمى گردد، و نه به سوى بنى اميّه، و نه در فرزندان طلحه و زبير. و علّت اين، آن است كه ايشان قرآن را انداختند، و سنّت ها را باطل ساختند، و احكام الهى را معطّل گذاشتند. و رسول خدا صلى الله عليه و آله فرمود كه: قرآن عين هدايت است از ضلالت، و بيان است از كورى جهالت، و اقاله خواستن (يا دست گير) است از لغزش، و نور است از تاريكى، و روشنى است از تازه ها كه بدعت ها را ظاهر مى سازد، و نگاه دارنده است از هلاكت، و راهنما است از غوايت، و بيان است از فتنه ها، و رساننده است از دنيا به سوى آخرت، و كمال دين شما در آن

ابو على اشعرى، از محمد بن سالم، از احمد بن نضر، از عمرو بن شمر، از امام محمد باقر عليه السلام روايت كرده است كه فرمود:«قرآن در روز قيامت مى آيد، در نيكوترين صورتى كه به سوى آن نظر شده باشد. پس به مسلمانان مى گذرد، و ايشان مى گويند كه: اينك، مردى است از ما. بعد از آن، از ايشان درمى گذرد و مى رود به جانب پيغمبران. پس مى گويند كه: او از ما است. بعد از آن، از ايشان درمى گذرد و مى رود به سوى فرشتگان مقرّب، و ايشان مى گويند كه: او از ما است، تا آنكه منتهى مى شود به سوى حضرت ربّ العزّت، و عرض مى كند كه: اى پروردگار من! فلان، پسر فلان، ساعت هاى بسيار گرم، او را تشنه گردانيدم، و شبش را بيدار كردم (يعنى در روزهاى گرم او را روزه دار گردانيدم، و در شب ها او را بيدار ساختم) در دار دنيا، و فلان، پسر

على بن ابراهيم روايت كرده، از پدرش و چند نفر از اصحاب ما، از احمد بن محمد و سهل بن زياد، هر دو، از ابن محبوب، از مالك بن عطيّه، از يونس بن عمّار كه گفت: امام جعفر صادق عليه السلام فرمود:«به درستى كه ديوان ها و نامه هاى اعمال در روز قيامت سه ديوان است: يكى ديوانى كه نعمت ها در آن است، و دويم ديوانى كه حسنات در آن است، و سيم ديوانى كه سيّئات در آن است. پس در ميان ديوان نعمت ها و ديوان حسنات، مقابله و برابرى مى شود، و نعمت ها همه حسنات را فرا مى گيرد، و ديوان گناهان باقى مى ماند. پس فرزند آدم را از براى حساب مى طلبند، كه قرآن مى آيد در نيكوترين صورت ها، و در پيش روى آن مؤمن روان مى شود و مى گويد كه: اى پروردگار من! منم قرآن، و اينك، بنده مؤمن تو است كه خود را به تلاوت من در رنج و تعب مى

على بن ابراهيم، از پدرش، از ابن ابى عمير، از ابراهيم بن عبد الحميد، از اسحاق بن غالب روايت كرده است كه گفت: امام جعفر صادق عليه السلام فرمود كه:«چون خداى ـ تعالى ـ خلق اوّلين و آخرين را جمع كند، ناگاه ايشان شخصى را ببينند، رو آورده، مى آيد، كه هرگز خوش صورت ترى از او ديده نشده. پس چون مؤمنان به سوى آن نظر كنند، و آن قرآن است، مى گويند كه: اينك، از ما است، و اين از هر چيزى كه ما ديده ايم، نيكوتر است. و چون به سوى ايشان منتهى شود، از ايشان درگذرد. بعد از آن، شهيدان به سوى آن نظر مى كنند، تا آنكه چون به آخر ايشان رسد، از ايشان تجاوز كند. پس مى گويند كه: اين قرآن است، و از ايشان تجاوز مى كند، تا آنكه به سوى فرشتگان منتهى مى شود. پس مى گويند كه: اين قرآن است، و از ايشان تجاوز مى كند. بعد از آن،