حدیث دربارهباب دعا از براى علّت ها و مرض ها

أَحْمَدُ بْنُ مُحَمَّدٍ، عَنِ الْعَوْفِيِّ، عَنْ عَلِيِّ بْنِ الْحُسَيْنِ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ عَبْدِ اللّهِ بْنِ زُرَارَةَ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ الْفُضَيْلِ، عَنْ أَبِي حَمْزَةَ، قَالَ:عَرَضَ بِي وَجَعٌ فِي رُكْبَتِي، فَشَكَوْتُ ذلِكَ إِلى أَبِي جَعْفَرٍ عليه السلام، فَقَالَ: «إِذَا أَنْتَ صَلَّيْتَ، فَقُلْ: يَا أَجْوَدَ مَنْ أَعْطى، وَ يَا خَيْرَ مَنْ سُئِلَ، وَ يَا أَرْحَمَ مَنِ اسْتُرْحِمَ ارْحَمْ ضَعْفِي، وَ قِلَّةَ حِيلَتِي، وَ أَعْفِنِي مِنْ وَجَعِي». قَالَ: فَفَعَلْتُهُ، فَعُوفِيتُ.

احمد بن محمد، از عوفى، از على بن حسين، از محمد بن عبداللّه بن زراره، از محمد بن فضيل، از ابوحمزه روايت كرده است كه گفت: مرا دردى عارض شد در زانويم؛ پس اين را به نزد امام محمد باقر عليه السلام شكايت كردم. فرمود كه:«چون نماز كنى، بگو كه: يَا أَجْوَدَ مَنْ أَعْطى، وَيَا خَيْرَ مَنْ سُئِلَ، وَيَا أَرْحَمَ مَنِ اسْتُرْحِمَ ارْحَمْ ضَعْفِي، وَقِلَّةَ حِيلَتِي، وَأَعْفِنِي مِنْ وَجَعِي؛ اى بخشنده تر كسى كه عطا كرده! و اى بهتر كسى كه سؤال شده! و اى مهربان تر كسى كه از او مهربانى كسب شده! رحم كن بر ناتوانى من و كمى چاره من، و عافيت ده مرا از درد من»، ابوحمزه گفت كه: من اين را كردم و عافيت يافتم.

کلیدواژه‌ها 6 کتاب دعا باب دعا از برای علت ها و مرض ها

احادیث دیگر این موضوع

محمد بن يحيى، از احمد بن محمد بن عيسى، از عبدالرحمان بن ابى نجران و ابن فضّال، از بعضى از اصحاب ما، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه گفت: آن حضرت در نزد علّت مى فرمود كه:«اللّهُمَّ إِنَّكَ عَيَّرْتَ أَقْوَاماً. لَا إِلهَ غَيْرُكَ؛ خداوندا! به درستى كه تو سرزنش كرده اى گروهى چند را، پس گفته اى: بگو كه: بخوانيد آنان را، و گمان كرده ايد ايشان را خدايان از غير خدا. پس نمى توانند بر داشتن سختى از شما، و نه گردانيدنى. پس اى كسى كه نمى تواند بر داشتن سختى من، و نه گردانيدن آن را از من كسى غير از او! صلوات فرست بر محمد و آل محمد، و بردار سختى مرا، و بگردان آن را به سوى كسى كه مى خواند با تو خداى ديگرى را. نيست خدايى غير تو».

احمد بن محمد، از عبدالعزيز مهتدى، از يونس بن عبدالرحمان، از داود بن ذُربىّ روايت كرده است كه گفت: در مدينه بيمار شدم، بيمارى سختى. پس اين خبر به امام جعفر صادق عليه السلام رسيد و به من نوشت كه:«خبر ناخوشى تو به من رسيد. يك صاع از گندم بخر و بر پشت بخواب و آن را بر سينه خود پراكنده كن، به هر وضعى كه پراكنده شود، و بگو كه: اللّهُمَّ إِنِّي أَسْأَلُكَ. وَأَنْ تُعَافِيَنِي مِنْ عِلَّتِي؛ «خداوندا! به درستى كه من سؤال مى كنم تو را به نام تو، كه چون سؤال كند تو را به آن بيچاره، بردارى آن چه را كه با اوست از بدحالى، و تسلط دهى او را در زمين، و بگردانى او را جانشين خود بر آفريدگانت، آنكه صلوات فرستى بر محمد و آل محمد، و آنكه عافيت دهى مرا آزار من»، بعد از آن درست بنشين و گندم را از دور و كنار خود جمع كن و مثل اين را بگو (يعنى اين را دوباره بخوان)، و آن گندم را مُدّ مُدّ هر مد 750 گرم است. (مصحح) بخشش كن، هر مدّى از براى مسكينى. و باز دعا را بخوان». داود گفت: من چنان كردم؛ پس گويا كه مرا از بند بيرون كشيدند (و گره آن را گشودند، چنان كه اكال از پاى شتر مى گشايند). و چند نفر اين را به جا آوردند و به آن منتفع شدند مؤلّف، همين حديث را در روضه به همين وضع ايراد كرده. و مخفى نماند كه اگر غير بيمار دعا را بخواند، اگر بيمار مرد باشد، بگويد: «وَأَنْ تُعافِيَهُ مِنْ عِلَّتِهِ»، و اگر زن باشد، بگويد: «وَأَنْ تُعافيها مِنْ عِلَّتِها». و صاع، چهار مدّ است و مد، دويست و نود و دو درهم و نصف درهم است، كه چهار مد، هزار و صد و هفتاد درهم باشد، و آن عبارت است از ششصد و چهارده مثقال و ربع مثقال صيرفى. وبنابر معمول در اين زمان، از قرار من شاهى، شانزده عبّاسى، نيم من است، الّا بيست و پنج مثقال و سه ربع مثقال. و آن چه عوام مى گويند كه: بايد هر مدّى را در پارچه اى كرباسى كنند و با آن به فقير دهند، مستندى ندارد. (مترجم).

على بن ابراهيم، از پدرش، از ابن ابى عمير، از حسين بن نعيم، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه گفت: بعضى از فرزندان آن حضرت ناخوش شد و از درد مى ناليد؛ پس فرمود كه:«اى فرزند دلبند من! بگو كه: اللّهُمَّ اشْفِنِي بِشِفَائِكَ، وَدَاوِنِي بِدَوَائِكَ، وَعَافِنِي مِنْ بَلَائِكَ؛ فَإِنِّي عَبْدُكَ، وَابْنُ عَبْدِكَ؛ خداوندا! شفا ده مرا به شفاى خودت، و دوا كن مرا به دواى خودت، و عافيت بخش مرا از زحمت خود. به درستى كه من بنده تو و پسر بنده توام».

محمد بن يحيى، از احمد بن محمد، از على بن حكم، از مالك بن عطيّه، از يونس بن عمّار روايت كرده است كه گفت: به خدمت امام جعفر صادق عليه السلام عرض كردم كه: فداى تو گردم! اين ناخوشى كه در روى من پيدا شده است ـ يعنى لكّه پيسى ـ، مردم چنان مى پندارند كه خداى عز و جل بنده اى را كه از برايش در او حاجتى باشد، به آن مبتلى نكرده است. حضرت به من فرمود كه:«هر آينه مؤمن آل فرعون انگشتانش خشكيده و درهم كشيده بود؛ پس همچنين مى گفت و دست خود را مى كشيد و مى گفت: «يا قَوْمِ اتَّبِعُوا الْمُرْسَلِينَ» ؛ يعنى: اى گروه من! پيروى كنيد فرستادگان حضرت عيسى عليه السلام را» (يعنى شمعون و دو كس ديگر از حواريّان و ظاهر، صاحب ياسين است؛ چه اين قول از او است نه از مؤمن آل فرعون). يونس گفت كه: بعد از آن حضرت فرمود كه: «چون ثلث آخر از شب شود، در اوّل آن وضو بساز و بايست به سوى نمازى كه آن را به جا مى آورى ـ يعنى نماز شب ـ، و چون در سجده آخر در دو ركعت اوّل باشى، بگو و حال آنكه تو در سجده باشى كه: يَا عَلِيُّ يَا عَظِيمُ. وَأَذْهِبْ عَنِّي هذَا الْوَجَعَ؛ «اى بلندمرتبه! اى بزرگ! اى بخشاينده! اى مهربان! اى شنونده دعاها! اى بخشنده خوبى ها! صلوات فرست بر محمد و آل محمد، و ببخش به من از خوبى دنيا و آخرت، آن چه را كه تو سزاوار آنى، و بگردان از من از بدى دنيا و آخرت، آن چه را كه تو سزاوار آنى، و ببر از من اين درد را»، و آن درد را نام مى برى: فَإِنَّهُ قَدْ غَاظَنِي وَأَحْزَنَنِي؛ «پس به درستى كه آن به خشم آورده مرا و اندوهناك ساخته مرا»، و در دعا الحاح و اصرار كن». راوى مى گويد كه: به كوفه نرسيده بودم كه خدا همه آن ناخوشى را از من برد و شفا يافتم همين حديث، در كتاب ايمان و كفر مذكور شد، با تفاوتى كه در دعا است با شرح آن. (مترجم).

على بن ابراهيم روايت كرده، از پدرش و چند نفر از اصحاب ما، از احمد بن محمد، از محمد بن اسماعيل و هر دو، از حنان بن سدير، از امام محمد باقر عليه السلام كه فرمود:«چون كسى را ببينى كه بلا به او مستمر شده، بگو كه: الْحَمْدُ لِلّهِ الَّذِي عَافَانِي مِمَّا ابْتَلَاكَ بِهِ، وَفَضَّلَنِي عَلَيْكَ، وَعَلى كَثِيرٍ مِمَّنْ خَلَقَ؛ «ستايش مر خدا را است كه عافيت داده مرا از آن چه آزموده تو را، و زيادتى داده مرا بر تو، و بر بسيارى از آنكه آفريده»، و اين را به او مشنوان».

محمد بن يحيى، از بعضى از اصحاب خويش، از محمد بن عيسى، از داود بن زُربىّ، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه فرمود:«دست خود را بر موضعى كه درد در آن است مى گذارى و سه مرتبه مى گويى كه: اللّهُ اللّهُ رَبِّي حَقّاً لَا أُشْرِكُ بِهِ شَيْئاً، اللّهُمَّ أَنْتَ لَهَا وَلِكُلِّ عَظِيمَةٍ، فَفَرِّجْهَا عَنِّي؛ خدا، خدا، پروردگار من است از روى راستى. شريك نمى گردانم به او چيزى را. خداوندا! تو از براى آن و از براى هر بزرگى هستى؛ پس ببر آن را از من».

از او، از محمد بن عيسى، از داود، از مفضّل، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت است كه:«از براى همه دردها مى گويى كه: بِسْمِ اللّهِ وَبِاللّهِ، كَمْ مِنْ نِعْمَةٍ لِلّهِ فِي عِرْقٍ سَاكِنٍ وَغَيْرِ سَاكِنٍ، عَلى عَبْدٍ شَاكِرٍ وَغَيْرِ شَاكِرٍ؛ «به نام خدا و به خدا. بسيارى از نعمت خدا را است در رگه اى آرميده و غير آرميده، بر بنده اى شكر كننده و غير شكر كننده»، و ريش خود را به دست راست خود مى گيرى بعد از نماز فريضه و سه مرتبه مى گويى كه: اللّهُمَّ فَرِّجْ عَنِّي كُرْبَتِي، وَعَجِّلْ عَافِيَتِي، وَاكْشِفْ ضُرِّي؛ «خداوندا! ببر از من اندوه مرا، و شتاب ده عافيت مرا، و بردار سختى مرا»، و حريص باش بر اينكه آن با قطرات آبِ ديده و گريه باشد».

على بن ابراهيم، از پدرش، از ابن ابى عمير، از ابراهيم بن عبدالحميد، از مردى روايت كرده است كه گفت: بر امام جعفر صادق عليه السلام داخل شدم و در نزد او شكايت كردم از دردى كه با من بود. فرمود:«بگو: بِسْمِ اللّهِ؛ «به نام خدا»، بعد از آن دست خود را بر آن بكش و بگو: أَعُوذُ بِعِزَّةِ اللّهِ. وَمِنْ شَرِّ مَا أَخَافُ عَلى نَفْسِي؛ «پناه مى برم به عزّت خدا، و پناه مى برم به قدرت خدا، و پناه مى برم به بزرگوارى خدا، و پناه مى برم به بزرگى خدا، و پناه مى برم به رسول خدا، و پناه مى برم به نام هاى خدا از بدى آن چه مى ترسم، و از بدى آن چه مى ترسم بر خودم»، و هفت مرتبه اين را مى گويى». راوى گفت كه: من چنان كردم و خداى عز و جل به اين واسطه درد را از من برد.