حدیث دربارهباب دعا از براى علّت ها و مرض ها
مُحَمَّدُ بْنُ يَحْيى، عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدِ بْنِ عِيسى، عَنْ عَمَّارِ بْنِ الْمُبَارَكِ، عَنْ عَوْنِ بْنِ سَعْدٍ مَوْلَى الْجَعْفَرِيِّ، عَنْ مُعَاوِيَةَ بْنِ عَمَّارٍ، عَنْ أَبِي عَبْدِ اللّهِ عليه السلام، قَالَ:«تَضَعُ يَدَكَ عَلى مَوْضِعِ الْوَجَعِ، وَ تَقُولُ: اللّهُمَّ إِنِّي أَسْأَلُكَ بِحَقِّ الْقُرْآنِ الْعَظِيمِ، الَّذِي نَزَلَ بِهِ الرُّوحُ الْأَمِينُ، وَ هُوَ عِنْدَكَ فِي أُمِّ الْكِتَابِ عَلِيٌّ حَكِيمٌ أَنْ تَشْفِيَنِي بِشِفَائِكَ، وَ تُدَاوِيَنِي بِدَوَائِكَ، وَ تُعَافِيَنِي مِنْ بَلَائِكَ؛ ثَلَاثَ مَرَّاتٍ، وَ تُصَلِّي عَلى مُحَمَّدٍ وَ آلِهِ».
محمد بن يحيى، از احمد بن محمد بن عيسى، از عمّار بن مبارك، از عون بن سعد مولاى جعفرى، از معاويه بن عمّار، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه فرمود:«دست خود را بر موضع درد مى گذارى و سه مرتبه مى گويى كه: اللّهُمَّ إِنِّي أَسْأَلُكَ. وَتُعَافِيَنِي مِنْ بَلَائِكَ؛ «خداوندا! به درستى كه من سؤال كنم تو را به حقّ قرآن بزرگ، كه فرود آمده است با آن روح الامين، جبرئيل، و آن در نزد تو در اصل، كتاب بلندمرتبه است، صاحب حكمت، كه شفا دهى مرا به شفاى خود، و دوا كنى مرا به دواى خود، و عافيت بخشى مرا از بلاى خود»، و بر محمد و آل محمد صلوات مى فرستى».