حدیث دربارهباب دعا از براى كرب و همّ و خوف

محمد بن يحيى، از احمد بن محمد، از حسين روايت كرده است كه گفت: دعائى از حضرت امام موسى عليه السلام سؤال نمودم و من در پشت سر آن حضرت بودم؛ پس فرمود:«اللّهُمَّ إِنِّي أَسْأَلُكَ. أَنْ تَفْعَلَ بِي كَذَا وَكَذَا؛ خداوندا! به درستى كه من سؤال مى كنم تو را به ذاتت كه صاحب كرم است، و نامت كه بزرگ است، و به ارجمنديت كه آهنگ آن نمى شود، و به تواناييت كه باز نمى ايستد از آن چيزى، كه بكنى با من چنين و چنين». و گفت كه: حضرت به خطّ خود رقعه اى به من نوشت كه بگو: «يَا مَنْ عَلَا فَقَهَرَ. وَافْعَلْ بِي كَذَا وَكَذَا؛ «اى كسى كه برترى جست! پس غالب شد، و نهان را دانست، پس مطلع شد. اى كسى كه مالك شد! پس توانا شد. و اى كسى كه زنده مى گرداند مرده ها را، و او بر هر چيزى توانا است، صلوات فرست بر محمد و آل محمد، و بكن با من چنين و چنين»، بعد از آن بگو: يَا لَا إِلهَ إِلَا اللّهُ ارْحَمْنِي، بِحَقِّ لَا إِلهَ إِلَا اللّهُ ارْحَمْنِي؛ اى كه نيست خدا، مگر خدا! رحم كن مرا به حق كلمه لا اله الّا اللّه، رحم كن مرا». و رقعه اى ديگر به من نوشت كه مرا امر مى فرمود به اينكه اين را بگويم كه: «اللّهُمَّ ادْفَعْ عَنِّي بِحَوْلِكَ وَقُوَّتِكَ. وَأَحْصى كُلَّ شَيْءٍ عَدَداً؛ خداوندا! بازدار از من به نيرومندى خود و توانايى خود. خداوندا! به درستى كه من سؤال مى كنم تو را در اين روز و در اين ماه و آنچه در اين سال است بركت هاى تو را در اينها، و آن چه فرود مى آيد در اينها از سزا يا ناخوشى يا زحمت. پس بگردان آن را از من و از پدر و مادر من، به نيرومندى خود و توانايى خود. به درستى كه تو بر هر چيزى توانايى. خداوندا! به درستى كه من پناه مى برم به تو از نيست شدن نعمت تو، و گردانيدن عافيت تو، و از ناگهانى عقوبت تو، و از بدى نوشته اى كه به حقيقت پيشى گرفته. خداوندا! به درستى كه من پناه مى برم به تو از بدى نفس خودم، از بدى هر جنبنده اى كه تو فراگيرنده اى موى پيشانى آن را. به درستى كه تو بر هر چيزى توانايى. و به درستى كه خدا به حقيقت كه احاطه كرده است به هر چيزى از روى دانش، و ضبط فرموده است هر چيزى را از روى شماره».