حدیث دربارهباب در بيان دعا از براى قرض

عِدَّةٌ مِنْ أَصْحَابِنَا، عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدٍ وَ سَهْلِ بْنِ زِيَادٍ جَمِيعاً، عَنِ ابْنِ مَحْبُوبٍ، عَنْ جَمِيلِ بْنِ دَرَّاجٍ، عَنْ وَلِيدِ بْنِ صَبِيحٍ، قَالَ: شَكَوْتُ إِلى أَبِي عَبْدِ اللّهِ عليه السلام دَيْناً لِي عَلى أُنَاسٍ، فَقَالَ:«قُلِ: اللّهُمَّ لَحْظَةً مِنْ لَحَظَاتِكَ تَيَسَّرْ عَلى غُرَمَائِي بِهَا الْقَضَاءَ، وَ تَيَسَّرْ لِي بِهَا الِاقْتِضَاءَ؛ إِنَّكَ عَلى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ».

چند نفر از اصحاب ما روايت كرده اند، از احمد بن محمد و سهل بن زياد، هر دو از ابن محبوب، از جميل بن درّاج، از وليد بن صبيح كه گفت: در نزد امام جعفر صادق عليه السلام شكايت كردم از قرضى كه از براى من بر مردم بود. فرمود:«بگو كه: اللّهُمَّ لَحْظَةً مِنْ لَحَظَاتِكَ تَيَسَّرْ عَلى غُرَمَائِي بِهَا الْقَضَاءَ، وَتَيَسَّرْ لِي بِهَا الِاقْتِضَاءَ؛ إِنَّكَ عَلى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ؛ خداوندا! نِگريستنى از نگريستن هاى تو، آسان مى گردانى بر قرض داران من به آن ادا را، و آسان مى گردانى از برايم به آن خواستنى را. به درستى كه تو بر هر چيز توانايى».

کلیدواژه‌ها 6 کتاب دعا باب در بیان دعا از برای قرض

احادیث دیگر این موضوع

حسين بن محمد اشعرى، از معلّى بن محمد، از حسن بن على وشّاء، از حمّاد بن عثمان، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه فرمود:«مردى به خدمت پيغمبر صلى الله عليه و آله آمد و عرض كرد كه: اى پيغمبر خدا! قرض و وسوسه سينه بر من غالب شده. پيغمبر صلى الله عليه و آله به او فرمود كه: بگو: تَوَكَّلْتُ عَلَى الْحَيِّ. وَكَبِّرْهُ تَكْبِيراً؛ توكل كردم بر زنده اى كه نمى ميرد، و ستايش مر خدايى را است كه فرا نگرفت زنى را و نه فرزندى، و نبود از برايش شريكى در پادشاهى، و نبود او را صاحب اختيارى از روى خوارى، و تعظيم كن او را، تعظيم كردنى». حضرت فرمود: «پس آن مرد، آن قدر كه خدا مى خواست، صبر كرد، بعد از آن بر پيغمبر صلى الله عليه و آله گذشت. حضرت او را آواز داد و فرمود كه: چه كردى؟ عرض كرد كه: آن چه به من فرمودى يا رسول اللّه! پيوسته كردم، و خدا قرض مرا ادا كرد، و وسواس سينه ام را از من برد».

محمد بن يحيى، از احمد بن محمد، از محمد بن سنان، از ابن مسكان، از ثمالى، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه فرمود:«مردى به خدمت پيغمبر صلى الله عليه و آله آمد و عرض كرد كه: يا رسول اللّه! به حقيقت كه از وسوسه سينه ملاقات كرده ام، آن چه ملاقات كرده ام، و من فردى قرض دار و عيال بار و پريشانم. حضرت به او فرمود كه: اين كلمات را مكرّر كن: تَوَكَّلْتُ عَلَى الْحَيِّ. وَكَبِّرْهُ تَكْبِيراً؛ «توكّل كردم بر زنده اى كه نمى ميرد، و ستايش مر خدايى را است كه فرا نگرفته است زنى را و نه فرزندى، و نبود او را شريكى در پادشاهى، و نبود او را اختياردارى از روى خوارى، و تعظيم كن او را، تعظيم كردنى». پس آن مرد درنگ نكرد كه به خدمت حضرت آمد و عرض كرد كه: خدا وسوسه سينه مرا از من برد، و قرضم را از من ادا كرد، و روزيم را بر من وسيع گردانيد».

على بن ابراهيم، از پدرش، از عبداللّه بن مغيره، از موسى بن بكر، از امام موسى كاظم عليه السلام روايت كرده است كه گفت: آن حضرت اين را از برايم در كاغذى نوشت كه:«اللّهُمَّ ارْدُدْ إِلى جَمِيعِ خَلْقِكَ مَظَالِمَهُمُ. وَحَيَّا مُحَمَّداً وَأَهْلَ بَيْتِهِ بِالسَّلَامِ؛ خداوندا! بازگردان به سوى همه آفريدگانت، مظلمه هاى يعنى آنچه از دارايى مردم به مال ما، خواسته يا ناخواسته راه يافته است. ايشان را كه در جانب من است، خُرد آنها را و بزرگ آنها را، در آسانى از تو و عافيت، و آن چه نرسد به آن توانايى من، و فرا نگيرد آن را آن چه در دست من است، و توانايى ندارد بر آن، تن من و يقين من و جان من. پس برسان آن را و بده از جانب من، از بسيار آن چه نزد تو است از فضل تو؛ پس باز پس مگذار بر من از آن چيزى را كه ادا كند آن را از ثواب هاى من. اى مهربان تر از مهربانان! گواهى مى دهم كه نيست خدايى، مگر خداى تنها، نيست شريكى از برايش، و گواهى مى دهم كه محمد بنده و فرستاده او است، و آنكه دين، چنان است كه مشروع و بيان شده، و آن كه اسلام، چنان است كه وصف شده، و آنكه قرآن، چنان است كه فرو فرستاده شده، و آنكه گفتار، چنان است كه حديث شده، و آن كه خدا، او است حقِ هويدا. ياد كند خدا محمد و خاندان او را به خوبى، و درود گويد محمد و خاندان او را به سلام».