باب در بيان دعا از براى قرض

حسين بن محمد اشعرى، از معلّى بن محمد، از حسن بن على وشّاء، از حمّاد بن عثمان، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه فرمود:«مردى به خدمت پيغمبر صلى الله عليه و آله آمد و عرض كرد كه: اى پيغمبر خدا! قرض و وسوسه سينه بر من غالب شده. پيغمبر صلى الله عليه و آله به او فرمود كه: بگو: تَوَكَّلْتُ عَلَى الْحَيِّ. وَكَبِّرْهُ تَكْبِيراً؛ توكل كردم بر زنده اى كه نمى ميرد، و ستايش مر خدايى را است كه فرا نگرفت زنى را و نه فرزندى، و نبود از برايش شريكى در پادشاهى، و نبود او را صاحب اختيارى از روى خوارى، و تعظيم كن او را، تعظيم كردنى». حضرت فرمود: «پس آن مرد، آن قدر كه خدا مى خواست، صبر كرد، بعد از آن بر پيغمبر صلى الله عليه و آله گذشت. حضرت او را آواز داد و فرمود كه: چه كردى؟ عرض كرد كه: آن چه

محمد بن يحيى، از احمد بن محمد، از محمد بن سنان، از ابن مسكان، از ثمالى، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه فرمود:«مردى به خدمت پيغمبر صلى الله عليه و آله آمد و عرض كرد كه: يا رسول اللّه! به حقيقت كه از وسوسه سينه ملاقات كرده ام، آن چه ملاقات كرده ام، و من فردى قرض دار و عيال بار و پريشانم. حضرت به او فرمود كه: اين كلمات را مكرّر كن: تَوَكَّلْتُ عَلَى الْحَيِّ. وَكَبِّرْهُ تَكْبِيراً؛ «توكّل كردم بر زنده اى كه نمى ميرد، و ستايش مر خدايى را است كه فرا نگرفته است زنى را و نه فرزندى، و نبود او را شريكى در پادشاهى، و نبود او را اختياردارى از روى خوارى، و تعظيم كن او را، تعظيم كردنى». پس آن مرد درنگ نكرد كه به خدمت حضرت آمد و عرض كرد كه: خدا وسوسه سينه مرا از من برد، و قرضم را از من

على بن ابراهيم، از پدرش، از عبداللّه بن مغيره، از موسى بن بكر، از امام موسى كاظم عليه السلام روايت كرده است كه گفت: آن حضرت اين را از برايم در كاغذى نوشت كه:«اللّهُمَّ ارْدُدْ إِلى جَمِيعِ خَلْقِكَ مَظَالِمَهُمُ. وَحَيَّا مُحَمَّداً وَأَهْلَ بَيْتِهِ بِالسَّلَامِ؛ خداوندا! بازگردان به سوى همه آفريدگانت، مظلمه هاى ۱ ايشان را كه در جانب من است، خُرد آنها را و بزرگ آنها را، در آسانى از تو و عافيت، و آن چه نرسد به آن توانايى من، و فرا نگيرد آن را آن چه در دست من است، و توانايى ندارد بر آن، تن من و يقين من و جان من. پس برسان آن را و بده از جانب من، از بسيار آن چه نزد تو است از فضل تو؛ پس باز پس مگذار بر من از آن چيزى را كه ادا كند آن را از ثواب هاى من. اى مهربان تر از مهربانان! گواهى مى دهم كه