حدیث دربارهباب در بيان گفتار ، در نزد بامداد و شام

عَنْهُ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ عَلِيٍّ، عَنْ أَبِي جَمِيلَةَ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ مَرْوَانَ، عَنْ أَبِي عَبْدِ اللّهِ عليه السلام، قَالَ:«قُلْ: أَسْتَعِيذُ بِاللّهِ مِنَ الشَّيْطَانِ الرَّجِيمِ، وَ أَعُوذُ بِاللّهِ أَنْ يَحْضُرُونِ، إِنَّ اللّهَ هُوَ السَّمِيعُ الْعَلِيمُ؛ وَ قُلْ: لَا إِلهَ إِلَا اللّهُ وَحْدَهُ لَا شَرِيكَ لَهُ، يُحْيِي وَ يُمِيتُ، وَ هُوَ عَلى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ». قَالَ: فَقَالَ لَهُ رَجُلٌ: مَفْرُوضٌ هُوَ؟ قَالَ: «نَعَمْ، مَفْرُوضٌ مَحْدُودٌ، تَقُولُهُ قَبْلَ طُلُوعِ الشَّمْسِ وَ قَبْلَ الْغُرُوبِ عَشْرَ مَرَّاتٍ، فَإِنْ فَاتَكَ شَيْءٌ، فَاقْضِهِ مِنَ اللَّيْلِ وَ النَّهَارِ».

از او، از محمد بن على، از ابوجميله، از محمد بن مروان، از حضرت امام جعفر صادق عليه السلام روايت است كه فرمود:«بگو كه: أَسْتَعِيذُ بِاللّهِ مِنَ الشَّيْطَانِ الرَّجِيمِ. وَهُوَ عَلى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ؛ «پناه مى جويم به خدا از ديو سركش رانده شده، و پناه مى برم به خدا از آنكه حاضر شوند مرا. به درستى كه خدا، او است شنونده دانا»، و بگو: لَا إِلهَ إِلَا اللّهُ وَحْدَهُ لَا شَرِيكَ لَهُ، يُحْيِي وَيُمِيتُ، وَهُوَعَلى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ؛ نيست خدايى، مگر خدا، در حالتى كه تنها است. نيست شريكى از براى او. زنده مى گرداند و مى ميراند، و او بر هر چيزى تواناست»، راوى مى گويد كه: پس كسى به آن حضرت عرض كرد كه: اين فرض و واجب است؟ فرمود: «آرى، مفروضى است كه محدود است به وقت و زمانى معيّن، كه پيش از طلوع آفتاب و پيش از غروب آن، ده مرتبه آن را مى گويى. پس اگر چيزى از تو فوت شود، آن را در شب و روز قضا كن».

کلیدواژه‌ها 6 کتاب دعا باب در بیان گفتار در نزد بامداد و شام

احادیث دیگر این موضوع

على بن ابراهيم، از پدرش، از على اسباط، از غالب بن عبداللّه، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است در قول خداى ـ تعالى ـ: «وَظِلالُهُم بِالْغُدُوِّ وَالْاصالِ» رعد، 15.، كه فرمود:«مراد از آن دعا است، پيش از طلوع آفتاب و پيش از غروب آن، و آن حاجت، اجابت است» . و ترجمه ظاهر آيه اين است كه: «و نيز سجده مى كنند از براى خدا از روى فرمانبردارى و بى رغبتى، سايه هاى اهل آسمان ها و زمين، به تبعيّت اشخاص. در بامداد، به سوى مغرب، و مابين عصر و مغرب، به سوى مشرق». (مترجم).

چند نفر از اصحاب ما روايت كرده اند، از احمد بن محمد بن خالد، از ابن فضّال، از ابوجميله، از جابر، از امام محمد باقر عليه السلام كه فرمود:«به درستى كه شيطان لشكرهاى خود را پراكنده مى كند، از اوّل وقتى كه آفتاب غروب مى كند و وقتى كه طلوع مى نمايد. پس در اين دو ساعت، بسيار ذكر خداى ـ تعالى ـ بكنيد، و از شرّ شيطان و لشكريانش به خدا پناه بريد، و كودكان خود را در اين دو ساعت تعويذ نماييد، كه اين ساعت ها، ساعت هاى غفلت اند».

محمد بن يحيى، از احمد بن محمد بن عيسى و على بن ابراهيم، از پدرش، هر دو، از ابن ابى عمير، از حسن بن عطيّه، از رزين صاحب انماط، از امام محمد باقر يا امام جعفر صادق عليهماالسلام روايت كرده اند كه فرمود:«هر كه بگويد كه: اللّهُمَّ اِنّى أُشْهِدُكَ. وَأَبْرَءُ مِنْ فُلانٍ وَفُلانٍ وَفُلانٍ؛ «خداوندا! به درستى كه من گواه مى گردانم تو را و گواه مى گردانم فرشتگان تو را، كه نزديك گردانيده شدگانند، و بردارندگان عرش تو را، كه برگزيده اند، كه تو، تويى خدا. نيست خدايى، مگر تو و مهربان و بخشاينده، و اينكه محمد بنده تو و فرستاده تو است، و اينكه محمد، پسر حسن، پيشواى من و اختياردار من است، و اينكه پدرش فرستاده خدا. رحمت فرستد خدا بر او و آل او و على و حسن و حسين و على، پسر حسين و محمد، پسر على و جعفر، پسر محمد و موسى، پسر جعفر و على، پسر موسى و محمد، پسر على و على، پسر محمد و حسن، پسر على و محمد، پسر حسن، پيشوايان من و اختيارداران من اند. بر اين زنده ام و بر آن مى ميرم و بر آن برانگيخته مى شوم در روز رستاخيز، و بيزارم از فلانى و فلانى»، پس اگر در آن شب بميرد، داخل بهشت شود» آن چه مذكور شد، بعضى صريح حديث است و بعضى به كنايه ادا شده؛ زيرا كه، در حديث، بعد از «و رسولك»، چنين است كه و «انّ فلان بن فلان امامى»، و بعد از «والحسين و فلانا و فلانا حتّى ينتهى الَيه ائمّتى»، و ضمير در اليه راجح است به سوى حضرت صاحب الزّمان ـ صلوات اللّه و سلامه عليه ـ؛ و شايد كه ذكر آن حضرت در اوّل، به اعتبار آن است كه آن حضرت بزرگتر فايده بخشى است از براى مؤمنان؛ زيرا كه او شفا است از براى خشم سينه هاى ايشان، به واسطه غلبه بر دشمنان كافر ايشان، و ذكرش در آخر، به اعتبار مرتبه وجود او است و به جهت مبالغه در توسّل به آن حضرت عليه السلام. و آنكه تصريح به نام نامى و اسم گرامى آن حضرت را تجويز نمى كند، به جاى محمد، در هر دو جا الحجّه مى گويد، وليكن اظهر جواز آن است، چنان كه در رساله عليحده بيان آن كرده ام. (مترجم).

محمد بن يحيى، از احمد بن محمد، از حجّال و بكر بن محمد، از ابواسحاق شعيرى، از بريد بن كلثمه، از امام جعفر صادق عليه السلام يا امام محمد باقر عليه السلام روايت كرده اند كه فرمود:«چون صبح كنى، مى گويى: أَصْبَحْتُ بِاللّهِ مؤْمِنا. وَلا حَوْلَ وَلا قُوَّةَ اِلّا بِاللّهِ؛ صبح كرده ام به خدا، گرونده بر كيش محمد و روش او و كيش على و روش او و كيش وصىّ ها و روش ايشان. گرويده ام به نهان ايشان و آشكار ايشان و حاضر ايشان و پنهان ايشان، و پناه مى برم به خدا از آن چه پناه جسته اند از آن فرستاده خدا. صلوات فرست خدا بر او و فرزندانش و على و وصىّ ها، و رغبت دارم به سوى خدا در آن چه رغبت كرده اند به سوى او، و نيست نيرومندى و نه توانايى، مگر به خدا».

از او، از احمد بن محمد، از على بن حكم، از ابوايّوب ابراهيم بن عثمان خزّاز، از محمد بن مسلم مروى است كه گفت: امام جعفر صادق عليه السلام فرمود كه:«حضرت على بن الحسين عليه السلام چون صبح مى كرد، مى فرمود: أَبْتَدِئُ يَوْمى هذا بَيْنَ يَدَىْ نِسْيانى وَعَجَلَتى بِسْمِ اللّهِ وَما شآءَ اللّهُ؛ «آغاز مى كنم در همين ميان دو دست و پيش روى فراموشى من، و شتاب من به نام خدا و به آن چه خواست خدا بود». و چون بنده اين را به جا آورد، او را كفايت كند از آن چه در آن روز فراموش نمايد».

از او، از احمد بن محمد و على بن ابراهيم، از پدرش، هر دو مروى است از ابن ابى عمير، از عمر بن شهاب و سليم فرّاء، از مردى، از امام جعفر صادق عليه السلام كه فرمود:«هر كه در هنگامى كه شام مى كند، سه مرتبه اين دعا را بخواند، به بالى از بال هاى جبرئيل عليه السلام پيچيده شود، تا داخل صبح گردد: أَسْتَوْدِعُ اللّهَ الْعَلَىَّ. الْمُتَضَعْضِعَ لِعَظَمَتِهِ كُلُّ شَيْئٍ؛ به امانت مى سپارم به خداى برتر بزرگوار بزرگ خودم را، و هر كه را كه خواهد مرا كار او. به امانت مى سپارم به خدا خودم را، آنكه از او لرزيده و ترسيده شده، كه خوار شونده است به جهت بزرگى او هر چيزى».

محمد بن يحيى، از احمد بن محمد و ابوعلى اشعرى، از محمد بن عبدالجبّار، از حجّال، از على بن عقبه و غالب بن عثمان، از آنكه او را ذكر كرده، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده اند كه فرمود:«چون شام كنى، مى گويى: اَللّهُمَّ اِنىّ أَسْئَلُكَ عِنْدَ اِقْبالِ لَيْلِكَ وَاِدْبارِ نَهارِكَ وَحُضُورِ صَلَواتِكَ وَأَصْواتِ دُعآئِكَ أَنْ تُصَلِىَّ عَلى مُحَمَّدٍ وَالِ مُحَمَّدٍ؛ «خداوندا! به درستى كه من درمى خواهم از تو، در نزد رو آوردن شب تو، و پشت كردن روز تو، و حاضر شدن نمازهاى تو، و آوازهاى خواندن تو، كه صلوات فرستى بر محمد و آل محمد»، و دعا كن به آن چه دوست دارى و خواسته باشى».

چند نفر از اصحاب ما روايت كرده اند، از سهل بن زياد، از جعفر بن محمد اشعرى، از ابن قدّاح، از امام جعفر صادق عليه السلام كه فرمود:«هيچ روزى نيست كه بر فرزند آدم بيايد، مگر آنكه همان روز به او مى گويد كه: اى فرزند آدم! من روزى تازه ام و من بر تو گواهم، پس در من خوب بگو و در من خوبى بكن، تا در روز قيامت به آن از برايت گواهى دهم، پس به درستى كه تو بعد از اين هرگز مرا نخواهى ديد». و فرمود كه: «على عليه السلام چون شام مى كرد، مى فرمود: مَرْحَبا بِاللَّيْلِ الْجَديدِ وَ الْكاتِبِ الشَّهيدِ اُكْتُبا عَلَى اسْمِ اللّهِ تَعالى؛ «مرحبا به شب تازه! و خوش آمد و مرحبا به نويسنده گواه! بنويسيد بر نام خدا كه والاست»، بعد از آن، خداى ـ تعالى ـ را ذكر مى نمود و مشغول ياد آن جناب ـ تعالى ـ بود».