حدیث دربارهباب در بيان گفتار ، در نزد بامداد و شام

ابوعلى اشعرىّ، از محمد بن عبدالجبّار، از محمد بن اسماعيل، از ابواسماعيل سرّاج، از حسين بن مختار، از مردى، از امام محمد باقر عليه السلام روايت كرده است كه فرمود:«هر كه چون صبح كند، بگويد كه: اَللّهُمَّ اِنّى أَصْبَحْتُ. اِبْليسُ وَجُنُودُهُ؛ «خداوندا! به درستى كه من صبح كرده ام در تو و پناه تو. خداوندا! به درستى كه من به امانت مى سپارم به تو، دين خود و جان خود و دنياى خود و آخرت خود و مال خود را، و پناه مى برم به تو اى بزرگ! از بدى آفريدگان تو همه، و پناه مى برم به تو از بدى آن چه خاموش و متحيّر شوند به آن، شيطان و لشكرهاى او» (مانند خاموشى آن كه منقطع باشد از حجّت)، و چون شام كند و اين را بگويد، در آن شب چيزى به او زيان نرساند، ان شاء اللّه».