حدیث دربارهباب مبالغه كردن در دعا و ايستادگى و درنگ كردن

عَنْهُ، عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدِ بْنِ عِيسى، عَنِ الْحَجَّالِ، عَنْ حَنَانٍ، عَنْ أَبِي الصَّبَّاحِ، عَنْ أَبِي عَبْدِ اللّهِ عليه السلام، قَالَ:«إِنَّ اللّهَ ـ عَزَّ وَ جَلَّ ـ كَرِهَ إِلْحَاحَ النَّاسِ بَعْضِهِمْ عَلى بَعْضٍ فِي الْمَسْأَلَةِ، وَ أَحَبَّ ذلِكَ لِنَفْسِهِ، إِنَّ اللّهَ ـ عَزَّ وَ جَلَّ ـ يُحِبُّ أَنْ يُسْأَلَ وَ يُطْلَبَ مَا عِنْدَهُ».
از او، از احمد بن محمد بن عيسى، از حجّال، از حسّان، از ابوالصّبّاح، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت است كه فرمود:«به درستى كه خداى ـ تعالى ـ الحاح كردن مردم را بر يكديگر ناخوش مى دارد در سؤال كردن، و اين را از براى خود دوست داشته. به درستى كه خدا دوست مى دارد كه از او سؤال شود و طلب كنند، آن چه را كه در نزد او است».

احادیث دیگر این موضوع

۵