حدیث دربارهباب در بيان كفر

مُحَمَّدُ بْنُ يَحْيى، عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدِ بْنِ عِيسى، عَنِ ابْنِ مَحْبُوبٍ، عَنْ عَبْدِ اللّهِ بْنِ سِنَانٍ، عَنْ أَبِي عَبْدِ اللّهِ عليه السلام، قَالَ:«مَنْ شَكَّ فِي اللّهِ وَ فِي رَسُولِهِ صلى الله عليه و آله فَهُوَ كَافِرٌ».

محمد بن يحيى، از احمد بن محمد بن عيسى، از ابن محبوب، از عبد اللّه بن سنان، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه فرمود:«هر كه در باب خدا و در حقّ رسول او شك كند، كافر است».

کلیدواژه‌ها ادامه کتاب ایمان وکفر باب در بیان کفر

احادیث دیگر این موضوع

چند نفر از اصحاب ما روايت كرده اند، از احمد بن محمد، از حسن بن محبوب، از داود بن كثير رقّى كه گفت: به خدمت امام جعفر صادق عليه السلام عرض كردم كه: سنّت هاى رسول خدا صلى الله عليه و آله (يعنى آنچه از طريقه آن حضرت ظاهر مى شود)، مانند واجبات خداى ـ تعالى ـ است؟ فرمود:«به درستى كه خداى عز و جل فريضه اى چند را قرارداد فرموده، كه آنها را بر بندگان خويش واجب نموده؛ پس هر كه فريضه اى از آنها كه بر ايشان واجب شده، ترك كند و به آن عمل نكند و آن را انكار كند، كافر باشد. و خداى عز و جل به امورى چند امر فرموده (يعنى به طريقه استحباب)، كه همه آنها نيكو است؛ پس هر كه ترك كند بعضى از آنچه را كه خداى عز و جل بندگان خود را به آن امر فرمود از طاعت، كافر نيست، وليكن چنين كسى تارك فضل و افزونى است، و بهره اش از خير و خوبى، كم و ناتمام شده است».

على بن ابراهيم، از پدرش، از حمّاد بن عيسى، از حريز، از زراره، از امام محمد باقر عليه السلام روايت كرده است كه فرمود:«به خدا سوگند كه كفر، از شرك ديرينه تر و خبيث تر و بزرگ تر است». راوى مى گويد كه: بعد از آن، كفر شيطان را ذكر فرمود، در هنگامى كه خداى عز و جل به او فرمود كه: سجده كن از براى آدم؛ پس سر باز زد از آنكه سجده كند؛ «پس كفر، از شرك بزرگ تر است؛ پس هر كه غير را بر خداى عز و جل اختيار كند، و از اطاعت خدا سر باز زند، و بر گناهان كبيره ايستادگى كند، كافر است. و هر كه دينى را غير از دين مؤمنان برپا كند، مشرك است».

على بن ابراهيم، از محمد بن عيسى، از يونس، از عبد اللّه بن بكير، از زراره، از امام محمد باقر عليه السلام روايت كرده است كه گفت: سالم بن ابى حفصه و اصحابش در نزد آن حضرت مذكور شدند، و زراره گفت كه: ايشان انكار مى كنند كه آنان كه با على عليه السلام جنگ كرده اند مشرك باشند. بعد از آن، حضرت باقر عليه السلام فرمود كه:«پس ايشان گمان مى كنند كه ايشان كافرند». بعد از آن، به من فرمود كه: «كفر، از شرك ديرينه تر است». و كفر شيطان را ذكر فرمود، در هنگامى كه خدا به او فرمود كه: سجده كن؛ پس سر باز زد از آنكه سجده كند. و فرمود كه: «كفر، از شرك ديرينه تر است؛ پس هر كه بر خدا جرأت كند، و به آن سبب از اطاعت سر باز زند، و بر گناهان ايستادگى كند، كافر است»؛ يعنى استخفاف كننده اى است كه كافر است.

از او، از عبد اللّه بن بكير، از زراره، از حمران بن اعين روايت است كه گفت: امام جعفر صادق عليه السلام را سؤال كردم از قول خداى عز و جل: «اِنّا هَدَيْناهُ السَّبيلَ اِمّا شاكِرا واِمّا كَفُورا» انسان، 3. ـ كه ترجمه آن گذشت ـ ما راه را به او نشان داديم، خواه سپاس بگزارد و خواه ناسپاسى كند.. و حضرت فرمود كه:«يا آن را مى گيرد و به آن عمل مى كند، پس او شاكر است، و يا ترك مى كند، پس او كافر است».

حسين بن محمد، از مُعلّى بن محمد، از حسين بن على، از حمّاد بن عثمان، از عبيد، از زراره روايت كرده است كه گفت: امام جعفر صادق عليه السلام را سؤال كردم از قول خداى عز و جل: «وَمَنْ يَكْفُرْ بِالْاِيمانِ فَقَدْ حَبِطَ عَمَلُهُ» مائده، 5.. فرمود كه:«يعنى كارى را كه به آن اقرار كرده، ترك كند. و از جمله آن، اين است كه نماز را ترك كند، بى آنكه بيمارى يا شغلى داشته باشد». و ترجمه آيه اين است كه: «و هر كه كافر شد، و با آنچه ايمان به آن واجب باشد، از اصول و فروع ايمان، و انكار شرائع اسلام كند از حلال و حرام، پس به حقيقت كه باطل شده است كردارهاى او» (به جهت عدم ترتّب ثواب، بر آنچه صحّت اعمال، فرع ايمان است).

چند نفر از اصحاب ما روايت كرده اند، از سهل بن زياد، از على بن اسباط، از موسى بن بكر كه گفت: امام موسى كاظم عليه السلام را سؤال كردم از كفر و شرك، كه كدام يك از اين دو ديرينه تر است؟ موسى مى گويد كه: حضرت به من فرمود كه:«من هرگز تو را نديدم كه با مردم گفتگو و جدال كنى». عرض كردم كه: هشام بن سالم مرا امر كرد كه تو را از اين سؤال كنم؛ پس حضرت به من فرمود كه: «كفر، ديرينه تر است و آن جحود و انكار است. خداى عز و جلفرموده است كه: «اِلَّا اِبْليسَ أَبى وَاسْتَكْبَرَ وَكانَ مِنَ الْكافِرينَ» بقره، 34.؛ يعنى: پس همه فرشتگان سجده كردند و هيچ يك از ايشان از اين معنى سر باز نزد، مگر شيطان كه سر باز زد از آن سجده، و تكبّر و گردنكشى كرد، و خود را بزرگ شمرد در امر سجود، و اطاعت ننمود، و در اصل از ناگرويدگان بود» (يعنى در علم خدا از منافقان بود؛ چه در نزد فرشتگان، اظهار انقياد مى نمود و در باطن، كافر بود. و چون حق ـ سبحانه و تعالى ـ او را به سجده امر فرمود، غش و ناپاكى اش، بر محك امتحان ظاهر شد).

على بن ابراهيم، از پدرش، از ابن ابى عمير، از عبد الرحمان بن حجّاح، از زراره روايت كرده است كه گفت: به خدمت امام محمد باقر عليه السلام عرض كردم كه: آيا هيچ مؤمنى داخل آتش دوزخ مى شود؟ فرمود:«نه، به خدا سوگند». عرض كردم كه: آيا كسى غير از كافر در آن داخل مى شود؟ فرمود: «نه، مگر كسى كه خداى عز و جل خواهد». زراره مى گويد كه: چون چندين مرتبه اين را بر آن حضرت برگردانيدم، به من فرمود كه: «اى زراره! به درستى كه من مى گويم نه و مى گويم مگر كسى كه خدا خواهد، و تو مى گويى نه و نمى گويى مگر كسى كه خدا خواهد». عبد الرحمان مى گويد كه: بعد از آن، حديث كردند مرا هشام بن حكم و حمّاد، از زراره كه گفت: پس من در دل خويش گفتم كه: حضرت شيخى است كه او را دانشى به طريقه خصومت و جدال نيست. زراره گفت كه: پس حضرت به من فرمود كه: «اى زراره! چه مى گويى در حقّ كسى كه از براى تو به احتلام در متن عربى «حكم» است. اقرار كند؟ آيا او را مى كشى؟ در برخى نسخه ها، «آيا او را مى پذيرى» است. چه مى گويى در باب خدمتكاران شما و زنان و فرزندان شما؟ آيا ايشان را مى كشى؟» پس گفتم: به خدا سوگند كه منم آن كسى كه مرا دانشى به طريقه خصومت و جدال نيست.

على بن ابراهيم، از هارون بن مسلم، از مسعدة بن صدقه روايت كرده است كه گفت: شنيدم از امام جعفر صادق عليه السلام، در حالى كه سؤال شده بود از كفر و شرك، كه كدام يك از اين دو ديرينه تر است؟ پس فرمود كه:«كفر ديرينه تر است. و بيان اين، آن است كه شيطان نخستين كسى است كه كافر شد، و كفر او غير شرك بود؛ زيرا كه او كسى را به سوى عبادت غير خدا نخواند. و جز اين نيست كه بعد از آن، به سوى آن دعوت كرد و شريك آورد».