حدیث دربارهباب در بيان دروغ

عَنْهُ، عَنْ أَبِيهِ، عَمَّنْ ذَكَرَهُ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ عَبْدِ الرَّحْمنِ بْنِ أَبِي لَيْلى، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ أَبِي جَعْفَرٍ عليه السلام، قَالَ:«إِنَّ الْكَذِبَ هُوَ خَرَابُ الْاءِيمَانِ».

از او، از پدرش، از آنكه او را ذكر كرده، از محمد بن عبدالرحمان بن ابى ليلى، از پدرش، از امام محمد باقر عليه السلام روايت است كه فرمود:«به درستى كه دروغ، باعث ويرانى ايمان است».

کلیدواژه‌ها ادامه کتاب ایمان وکفر باب در بیان دروغ

احادیث دیگر این موضوع

محمد بن يحيى، از احمد بن محمد بن عيسى، از على بن حكم، از اسحاق بن عمّار، از ابو نعمان روايت كرده است كه گفت: امام محمد باقر عليه السلام فرمود كه:«اى ابو نعمان! يك دروغ بر ما مگو، كه دين اسلام از تو ربوده مى شود. و البتّه طالب اين مباش كه سَر باشى، كه دُم مى شوى (يعنى طالب اين مباش كه سردار و رئيس باشى، كه مرؤوس و دنبال خواهى شد). و مال مردم را به واسطه ما مخور، كه درويش مى شوى؛ زيرا كه تو لامحاله باز داشته مى شوى و از تو سؤال خواهد شد؛ پس اگر راست گفته اى، تو را تصديق مى كنيم، و اگر دروغ گفته اى، تو را تكذيب مى نماييم».

چند نفر از اصحاب ما روايت كرده اند، از احمد بن محمد بن خالد، از اسماعيل بن مهران، از سيف بن عميره، از آنكه او را حديث كرده، از امام محمد باقر عليه السلام كه فرمود:«حضرت على بن الحسين عليهماالسلامبه فرزندان خود مى فرمود كه: بپرهيزد از دروغ؛ خواه كوچك از آن باشد، و خواه بزرگ، در هر جِدّ و بازى؛ زيرا كه مرد، چون در چيز كوچك دروغ گويد، بر چيزى بزرگ دلير مى شود. آيا ندانسته اند كه رسول خدا صلى الله عليه و آله فرمود كه: بنده پيوسته راست مى گويد، تا آنكه خدا او را صدّيق مى نويسد. (يعنى به غايت راستگو)، و پيوسته دروغ مى گويد، تا آنكه خدا او را كذّاب مى نويسد» (يعنى به غايت دروغگو).

از او، از عثمان بن عيسى، از ابن مسكان، از محمد بن مسلم، از امام محمد باقر عليه السلام روايت است كه فرمود:«به درستى كه خداى عز و جل از براى بدى قفلى چند قرار داده، و كليدهاى آن قفل ها را، شراب قرار داده، و دروغ، از شراب بدتر است».

حسين بن محمد، از معلّى بن محمد، و على بن محمد، از صالح بن ابى حمّاد و هر دو، از وشّآء، از احمد بن عائذ، از ابو خديجه، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده اند كه فرمود:«دروغ گفتن بر خدا و بر رسول خدا صلى الله عليه و آله، از جمله گناهان كبيره است».

محمد بن يحيى، از احمد بن محمد بن عيسى، از على بن حكم، از ابان احمر، از فضيل بن يسار، از امام محمد باقر عليه السلام روايت كرده است كه فرمود:«به درستى كه اوّل كسى كه كذّاب را تكذيب مى كند و به دروغ نسبت مى دهد، خداى عز و جل است. بعد از آن، دو فرشته اى كه با او مى باشند. بعد از اينها، خود مى داند كه او دروغگو است».

على بن حكم، از عمر بن يزيد روايت كرده است كه گفت: شنيدم از امام جعفر صادق عليه السلام كه مى فرمود:«به درستى كه كذّاب هلاك مى شود به حجّت هاى روشن، و پيروان او به شبهه ها هلاك مى شوند».

محمد بن يحيى، از احمد بن محمد بن عيسى، از ابن ابى نجران، از معاويه بن وهب روايت كرده است كه گفت: شنيدم از امام جعفر صادق عليه السلام كه مى فرمود:«به درستى كه نشانه آنكه به غايت دروغگو است، آن است كه تو را خبر مى دهد، به خبر آسمان و زمين و مشرق و مغرب. پس چون او را از حرام و حلال خداى عز و جل سؤال كنى، در نزدش چيزى نباشد و آن را نداند».

على بن ابراهيم، از پدرش، از ابن ابى عمير، از منصور بن يونس، از ابو بصير روايت كرده است كه گفت: شنيدم از امام جعفر صادق عليه السلام كه مى فرمود:«به درستى كه يك دروغ، روزه را مى گشايد و باعث بطلان روزه روزه دار مى گردد». عرض كردم كه: كدام يك از ما است كه اين امر از او ناشى نشود، كه يك دروغ نگويد؟ فرمود: «چنان نيست كه تو اعتقاد كردى و به سوى آن رفتى. جز اين نيست كه مراد از آن، دروغ گفتن است بر خداى عز و جل و بر رسول خدا صلى الله عليه و آله و بر ائمه ـ صلوات اللّه عليه و عليهم ـ».