باب در بيان اعتراف و اقرار به گناهان و پشيمان شدن بر آنها

على بن ابراهيم، از پدرش، از ابن ابى عمير، از على احمسى، از امام محمد باقر عليه السلام روايت كرده است كه فرمود:«به خدا سوگند كه از گناه نجات و رهايى نيابد، مگر كسى كه به آن اقرار كند». و گفت كه: امام محمد باقر عليه السلام فرمود كه: «كافى است پشيمانى از براى توبه، و همان ندامت، در آن كفايت مى كند».

چند نفر از اصحاب ما روايت كرده اند، از احمد بن محمد، از ابن فضّال، از آنكه او را ذكر كرده، از امام محمد باقر عليه السلام كه فرمود:«نه، به خدا سوگند كه خداى عز و جل از مردمان، غير از دو خصلت، چيزى را اراده نفرموده: يكى آنكه از براى آن جناب به نعمت ها اقرار و اعتراف كنند، تا از براى ايشان بيفزايد، و ديگر آنكه به گناهان اقرار كنند، تا آنها را از براى ايشان بيامرزد».

على بن ابراهيم، از پدرش، از عمرو بن عثمان، از بعضى از اصحاب خويش، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه گفت: شنيدم از آن حضرت كه مى فرمود:«به درستى كه مرد مرتكب گناه مى شود، و خداى عز و جل به آن گناه، او را داخل بهشت مى كند». عرض كردم كه: خدا او را به واسطه گناه داخل بهشت مى گرداند؟ فرمود: «آرى، زيرا كه او گناه مى كند، پس پيوسته خود را دشمن مى دارد، و به اين سبب، خدا او را رحم مى فرمايد؛ پس او را در بهشت داخل مى گرداند».

محمد بن يحيى، از احمد بن محمد، از محمد بن سنان، از معاويه بن عمّار روايت كرده است كه گفت: شنيدم از امام جعفر صادق عليه السلام كه مى فرمود:«به خدا سوگند كه هيچ بنده اى از گناهى با اصرار بيرون نرفته، و هيچ بنده اى از گناهى بيرون نرفته، مگر به اقرار و اعتراف».

حسين بن محمد، از محمد بن عمران بن حجّاج سبيعى، از يونس بن يعقوب، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه گفت: شنيدم از آن حضرت كه مى فرمود:«هر كه گناهى را مرتكب شود، و بداند كه خداى عز و جل بر آن اطّلاع دارد، اگر خواهد، او را عذاب كند، و اگر خواهد، او را بيامرزد، او را مى آمرزد، و هر چند كه طلب آمرزش نكند».

چند نفر از اصحاب ما روايت كرده اند، از احمد بن محمد بن خالد، از محمد بن على، از عبد الرحمان بن محمد بن ابى هاشم، از عنبسه عابد، از امام جعفر صادق عليه السلام كه فرمود:«به درستى كه خداى عز و جل دوست مى دارد كه بنده در باب گناه بزرگ از او آمرزش طلبد، و به سوى او رغبت كند، و دشمن مى دارد كه بنده به گناه اندك، استخفاف كند كه آن را سبك شمارد، و به آن اعتنا نكند».

محمد بن يحيى، از احمد بن محمد بن عيسى، از اسماعيل بن سهل، از حمّاد، از ربعى، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه فرمود:«اميرالمؤمنين ـ صلوات اللّه عليه ـ فرمود: به درستى كه پشيمانى بر بدى، (اين كس را) به سوى ترك آن مى خواند».

محمد بن يحيى، از على بن حسين دقّاق، از عبد اللّه بن محمد، از احمد بن عمر، از زيد قتّات، از ابان بن تغلب روايت كرده است كه گفت: شنيدم از امام جعفر صادق عليه السلام كه مى فرمود:«هيچ بنده اى نيست كه گناهى را مرتكب شده باشد، پس بر آن پشيمان شده باشد، مگر آنكه خداى عز و جل او را آمرزيده، پيش از آنكه آمرزش طلب كند. و هيچ بنده اى نيست كه خداى عز و جل نعمتى را بر او انعام فرموده باشد، پس شناخته باشد كه آن نعمت از نزد خدا است، مگر آنكه خدا او را آمرزيده، پيش از آنكه او را ستايش كند».