باب در ذكر كسانى كه دعاى ايشان مستجاب نيست

على بن ابراهيم، از پدرش، از حمّاد بن عيسى، از حسين بن مختار، از وليد بن صبيح، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه گفت: در ميان مكّه و مدينه با آن حضرت مصاحبت كردم. پس سائلى آمد و امر فرمود كه چيزى به او بدهند. بعد از آن، ديگرى آمد و امر فرمود كه به او چيزى بدهند. بعد از آن، ديگرى آمد و امر فرمود كه به او چيزى بدهند. بعد از آن، چهارم آمد و حضرت صادق عليه السلام فرمود كه:«خدا تو را سير كند. پس به سوى ما ملتفت شد، فرمود: بدانيد و آگاه باشيد! كه در نزد ما چيزى هست كه به او بدهيم، وليكن مى ترسم كه مانند يكى از آن سه كس باشيم كه هيچ دعايى از براى ايشان مستجاب نمى شود: يكى مردى كه خدا مالى را به او عطا فرموده، و او آن را در غير حقّش خرج نموده، بعد از آن مى گويد: بار خدايا! مرا روزى ده.

ابوعلى اشعرى، از محمد بن عبدالجبّار، از ابن فضّال، از عبداللّه بن ابراهيم، از جعفر بن ابراهيم، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه فرمود:«چهار كس اند كه هيچ دعايى از براى ايشان مستجاب نمى شود: يكى مردى كه در خانه اش نشسته، مى گويد: بار خدايا! مرا روزى ده، پس به او گفته مى شود كه: آيا تو را امر نكردم به طلب كردن؟ و ديگر، مردى كه او را زنى باشد و بر آن زن نفرين كند. پس به او گفته مى شود كه: آيا امر او را به سوى تو قرار نداده ام؟ و سيم، مردى كه او را مالى بوده و آن را تباه نموده، بعد از آن مى گويد كه: بار خدايا! مرا روزى ده؛ پس به او گفته مى شود كه: آيا تو را امر نكردم به ميانه روى؟ آيا تو را امر نكردم به اصلاح؟». بعد از آن اين آيه را خواند كه: « «وَالَّذينَ اِذا أَنْفَقُوا لَمْ