باب در بيان تحبّب و تودّد در نزد مردمان

محمد بن يحيى، از احمد بن محمد و على بن ابراهيم، از پدرش، هر دو روايت كرده اند، از ابن محبوب، از هشام بن سالم، از ابو بصير، از امام محمد باقر عليه السلام كه فرمود:«باديه نشينى از قبيله تميم به خدمت پيغمبر صلى الله عليه و آله آمد و به آن حضرت عرض كرد كه: مرا وصيّت كن و بفرما كه مرا چه بايد كرد؟ پس از جمله آنچه او را وصيّت فرمود، اين بود كه: در نزد مردم اظهار دوستى نما، تا تو را دوست دارند».

چند نفر از اصحاب ما روايت كرده اند، از احمد بن محمد بن خالد، از عثمان بن عيسى، از سماعه، از امام جعفر صادق عليه السلام كه فرمود:«خوش رفتارى كردن با مردم، سه يك عقل است».

على بن ابراهيم، از پدرش، از نوفلى، از سكونى، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه فرمود:«رسول خدا صلى الله عليه و آله فرمود: سه چيز است كه دوستى مرد را با برادر مسلمانش صافى و پاك مى كند: يكى آن كه چون او را ملاقات كند، ملاقات كند او را به شادى و گشاده رويى، و ديگر آنكه چون در نزد او بنشيند در مجلسِ نشستن از برايش وسعت دهد، و سيم آنكه او را به دوست ترين نام ها در نزد خويش بخواند».

و به همين اسناد مروى است كه فرمود:«رسول خدا صلى الله عليه و آله فرمود كه: دوستى نمودن در نزد مردم، نصف عقل است».

چند نفر از اصحاب ما روايت كرده اند، از سهل بن زياد، از على بن حسّان، از موسى بن بكر، از امام موسى كاظم عليه السلام كه فرمود:«دوستى نمودن در نزد مردم، نصف عقل است».

محمد بن يحيى، از احمد بن محمد بن عيسى، از محمد بن سنان، از حذيفه بن منصور روايت كرده است كه گفت: شنيدم از امام جعفر صادق عليه السلام كه مى فرمود:«هر كه دست خود را از مردم باز دارد و به ايشان آزار نرساند، جز اين نيست كه يك دست از ايشان باز مى دارد، و ايشان دست هاى بسيار از او باز مى دارند».

چند نفر از اصحاب ما روايت كرده اند، از احمد بن محمد بن خالد، از بعضى از اصحاب خويش، از صالح بن عقبه، از سليمان بن زياد تميمى، از امام جعفر صادق عليه السلام كه فرمود:«حضرت حسين بن على عليهماالسلام فرمود كه: خويش و نزديك، كسى است كه دوستى، او را نزديك گردانيده باشد، و اگر چه نسب و نژادش دور باشد، و دور، كسى است كه دوستى، ارواح را دور ساخته باشد، و هر چند كه نسبش نزديك باشد. هيچ چيز نسبت به چيزى از دست، به تن نزديك تر نيست. و به درستى كه دست خيانت مى كند، پس آن را مى برند، و بريده كه شد، آن را داغ مى كنند كه خونش قطع شود».